H Mουσική σκηνή του Canterbury-Μιά σύντομη παρουσίαση

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Τι ιδιαίτερο μπορεί να υπάρχει σε μια μεσαιωνικού στυλ Αγγλική πόλη , κάπου 50 μίλια μακριά από το Λονδίνο , εκτός από το ότι είναι η έδρα του Αρχιεπίσκοπου του Canterbury – αρχηγού της Αγγλικανικής Εκκλησίας – ( γεγονός που εμάς δεν μας ενδιαφέρει και τόσο ) ;

Μα φυσικά το «διάσημο» σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το Simon Langton Grammar School . Και δικαίως θα αναρωτηθείτε γιατί είναι διάσημο και πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο από την Αγγλικανική Εκκλησία ;
Διότι σε αυτό φοίτησαν σχεδόν την ίδια εποχή , σχεδόν όλοι αυτοί που αργότερα απετέλεσαν την περίφημη Σχολή του Canterbury , μία από τις πλέον σημαντικές επιδραστικές και πρωτότυπες «σχολές» μουσικής της Μεγάλης Βρεττανίας , οι κεπρόσωποι της μπόρεσαν και ανακάτεψαν το ροκ , την βρεταννική ποπ , την ψυχεδέλεια , την τζαζ και την αβάνγκαρντ ( από τον Rilley έως τον Στοκχάουζεν ) , μια κοιτίδα μουσικής αντίστοιχης σε σπουδαιότητα με το Haight Ashbury , μητρόπολη της ψυχεδέλειας στις Ηνωμένες Πολιτείες .

Πράγματι η επίσημη αναμνηστική φωτογραφία της χορωδίας της τάξης του 1958 του Simon Langton Grammar School , απεικονίζει 56 παιδιά με τις στολές τους , οργανωμένα σε σειρές ανάλογα με την ηλικία τους . Στην πρώτη σειρά με κοντά παντελονάκια , στα δεκατριάχρονα , κάθονται δίπλα – δίπλα ο Robert Wyatt με τον Hugh Hopper . Και πιο πίσω στην σειρά με τους μεγαλύτερους – τους 15χρονους - τρίτος και πέμπτος από τα δεξιά είναι ο Brian Hopper ( αδελφός του Hugh ) και ο Mike Ratledge . Ο Mike και ο Brian μάλιστα προέρχονταν και από το ίδιο δημοτικό το St Stephens School.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά , αφού οι ήδη υπάρχοντες θα μπορούσαν από μόνοι τους να δυναμιτίσουν τα μουσικά πράγματα στην Βρεταννία , το 1960 ο πατέρας του Robert Ellidge Wyatt , George διάβασε μια αγγελία στην εφημερίδα New Statement , ενός Αυστραλού νεοαφιχθέντος στην Αγγλία , ο οποίος ζητούσε οικονομική και απλή στέγη , και απεφάσισε να τον καλέσει στο 17 δωματίων σπίτι τους και να του νοικιάσει ένα δωμάτιο . Ο Αυστραλός ήταν βέβαια o David Allen , ο οποίος κατέφθασε , εκτός από την τρέλλα του , μαζί με μια μεγάλη συλλογή δίσκων jazz .

Και βέβαια μπορεί ο Πάουλο Κοέλιο να λέει κάτι μπαρουφολογίες για σύμπαντα και δυνάμεις που συνομωτούν γενικώς και αορίστως , αλλά πως αλλοιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι ο Wyatt , περίπου την ίδια εποχή , γνωρίζεται με τον φίλο μιάς κοπέλλας που του άρεσε πολύ και αντί να αναπτυχθεί μεταξύ τους εχθρότητα και ανταγωνισμός – αφού γούσταραν την ίδια κοπέλλα – αυτοί έγινα φίλοι . Ο Robert Wyatt δηλαδή με τον Kevin Ayers , γιατί αυτός ήταν ο φίλος της φίλης και παρ’ ολίγον ανταγωνιστής .

c100963xn22.jpg
f18150ekuu7.jpg
f73267rqzc4.jpg
f58886arnrp.jpg
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Ολοι αυτοί λοιπόν , με τον ένα ή τον άλλο τρόπο , ασχολούνταν και με την μουσική . Ο Ratledge πχ και ο Brian Hopper είχαν κλασσική εκπαίδευση και μαζεύονταν συχνά για να παίξουν μαζί , ο πρώτος στο πιάνο κι ο δεύτερος στο όμποε διάφορα κλασσικά κομμάτια μουσικής δωματίου και αργότερα σύγχρονων συνθετών – απ’ τον Debussy στον Stockhausen και στον Boulez .

Σιγά σιγά μάλιστα το ενδιαφέρον τους στράφηκε προς την τζαζ ( Coltrane , Mingus , Parker , Davis , Lacy και κυρίως Cecil Taylor ) . Ο Wyatt έμαθε ντραμς από τον George Neidorf έναν Αμερικανό που είχε γνωρίσει ο Allen στο Παρίσι και επιστρέφοντας στην Αγγλία και στο σπίτι των Ellidge Wyatt τον κουβάλησε απρόσκλητο μαζί . Εκτος της μουσικής έκαναν χάπενινγκς , διάβαζαν και έγραφαν ποίηση , ζωγράφιζαν , ορισμένοι φτιαχνόντουσαν , πηγαινοερχόντουσαν σε Παρίσια και Μαγιόρκες κ.ο.κ.

Το 1962 οι Allen , Wyatt και Hugh Hopper φτιάχνουν τους The David Allen trio και παίζουν δυο τρία gigs ( στο τρίτο μάλιστα καλούν και τον Ratledge από την Οξφόρδη, όπου ήταν με υποτροφία σε σπουδές φιλοσοφίας , για να παίξει μαζί τους πιάνο ) . Η μουσική κάτι μεταξύ Taylor και σύγχρονης και ένας θεός ξέρει τι και η . . . αποτυχία εξασφαλισμένη.

Το 1964 και κατ’ άλλους Ιούνιο του 1963, οι αδελφοί Hopper , μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες στον χώρο της τζαζ και της αβαντ γκαρντ και αφού έκαναν την αυτοκριτική τους , αναθεωρώντας την άποψη τους για τους Beatles ( ναι , δεν είναι μάπες τελικά οι Beatles ) αποφασίζουν να φτιάξουν ένα γκρούπ που να βασίζεται στο beat πλέον και όχι στην τζαζ , αλλά στο ρυθμό του ροκ’εν’ρολ . Για κιθαρίστα παίρνoυν τον Richard Sinclair . Tην ίδια εποχή , σε μια ένδειξη άψογου χρονικού συγχρονισμού , επιστρέφουν από την Μαγιόρκα οι Wyatt και Ayers . Ο Robert αναλαμβάνει τα ντραμς κι ο Ayers τα φωνητικά . Μένει μόνο το όνομα. Ο Hugh προτείνει το The Wild Flowers και ο Kevin ( Ayers ) ως ένδειξη φόρου τιμής στον αγαπημένο του Oscar Wilde τους προσθέτει και το e στο τέλος κάνοντας τους The Wilde Flowers. Όλα ήταν έτοιμα για ένα άδηλο αλλά τελικά ένδοξο μέλλον . Οι Wilde Flowers δεν ηχογράφησαν κάτι επίσημο ( ένα διπλό cd κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια ) αλλά ευτύχησαν από τις τάξεις τους να ξεπηδήσουν τελικά μια πλειάδα συγκροτημάτων που άλλαξαν το μουσικό τοπίο της Βρεταννικής μουσικής σκηνής .

e90035xinzr.jpg
e1430966i1l.jpg
g27978r9k0d.jpg
d316778c506.jpg
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Mε λίγα λόγια οι συνεχείς μετακινήσεις διαφόρων μελών και οι νέοι σχηματισμοί που προέκυπταν και απετέλεσαν την βάση αυτού του έξοχου μουσικού αμαλγάματος , έχουν περίπου ως εξής :

Οι Wilde Flowers υπήρξαν ως γκρούπ με αυτήν την μορφή μέχρι το 1965 . Τότε προστέθηκαν στην σύνθεση τους οι Richard Coughlan ( dr) και Pye Hastings ( voc , g) ενώ έφυγαν οι Ayers και Sinclair ( ο τελευταίος για να πάει στο κολλέγιο ) . Τον Αυγουστο του 1966 ο Wyatt με τους Ayers , Allen και Ratledge θα δημιουργήσει τους πρώτους Soft Machine , το απόλυτο ψυχεδελικό underground γκρούπ της Μεγάλης Βρεταννίας ( τουλάχιστον για δύο δίσκους ) .

Ο Allen , θα φύγει όταν του αρνείται η είσοδος στην χώρα μετά από μια περιοδεία στην γαλλία και θα φτιάξει τους Gong .Μαζί του o Steve Hillage ( g ) από τους Uriel ( και Arzachel – στην ουσία το ίδιο γκρουπ αλλά με ψευδώνυμα ) και τους Khan . Οι εναπομείναντες Uriel ( Mont Campell ( b ) , Clive Brooks ( dr) και Dave Stewart ( org) θα αλλάξουν όνομα και θα γίνουν Egg .

Ο Richard Sinclair μαζί με τον ξάδελφο του Dave Sinclair ( keys) και τους Richard Coughlan και Pye Hastings θα δημιουργήσουν τους Caravan ( 1968 ) το πιο χαρακτηριστικό γκρούπ του Canterbury .

Ο Wyatt φεύγοντας από τους Soft machine το 1970 μετά το “Fourth” , θα δημιουργήσει τους Matching Mole με τους David Sinclair , Phil Miller ( g) , Bill McCormick ( b ) Dave McRae ( keys ) . O Bill McCormick προέρχονταν από τις τάξεις των Quiet Sun ( Phil Manzanera ( g ) ο γνωστός των Roxy Music , Dave Jarrett ( keys ) και Charles Hayward ( dr ) – αυτός που θα φτιάξει μερικά χρόνια αργότερα τους This Heat ) .

Από τους Caravan με μπροστάρηδες τα ξαδέλφια Sinclair θα δημιουργηθούν οι Hatfield and the North , μαζί με τον Phil Miller και τον Pip Pyle , ντράμμερ των Delivery ( 1969-71 ) και των Gong , στους οποίους θα προστεθεί ο γνωστός μας από τους Egg David Stewart μετά την αποχώρηση του David Sinclair . Την εποχή εκείνη ( 1975 ) οι Dave Stewart , Phil Miller , Mont Campell ( από τους Uriel και Egg ) και Amanda Parsons ( voc ) , Bill Brufford ( dr ) , Allan Gowen ( synths ) - από τους Gilgamesh - θα φτιάξουν τους National Health .

Eν τω μεταξύ στους Soft Μachine είχαν από το 1970 προστεθεί οι Elton Dean ( sax ), Lyn Dobson ( fl, sax ) –και για ένα διάστημα στους Τhird Ear Band Nick Evans ( trombone ) , Mark Charig ( cornette ) και Rab Spall ( vln) , ενώ μετά την φυγή / διώξιμο του Wyatt ( κάτι για το οποίο αρνείται πεισματικά να μιλήσει πλέον ο Wyatt ) έρχονται οι Roy Babbington ( eb , db) από τους Delivery και John Marshall ( dr ) , ενώ μετά το «5» θα προστεθεί ο karl Jenkins ( sax , ob , cl) από τους Nucleus και τελικά και o Allan Holdsworth ( κάποια στιγμή και στους Gong στην μετά Allen εποχή ) . Ο Kevin Ayers , φεύγοντας επίσης από τους Soft Μachine πριν από την ηχογράφηση του περίφημου “Third” έφτιαξε τους Whole World με David Bedford ( p ) , Mike Oldfiled ( b ) , Lol Coxhill ( sax ) και Dave Dufort ( dr ) , τους Kevin Ayers & Decadence , την Kevin Ayers Band . Α και κάποια στιγμή , ( 68 ) με τους Softs έπαιξε και ο μετέπειτα γνωστός από τους Police , Αndy Summers .

e016314vjp4.jpg
e70577k0dkv.jpg
c9474933h7i.jpg
e504660vo26.jpg
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
Soft machine
Vol. One ( 1968 )
Vol Two ( 1969 )
Third ( 1970 )
Fourth ( 1971 )
5 ( 1972 )
6 ( 1973 )
Seven ( 1973)
Bundles ( 1975)

Caravan
Caravan ( 1968 )
If I could do it again I would do it all over you ( 1970 )
In the land of Grey and Pink ( 1971 )
Waterloo Lily ( 1972 )

Hatfiled and The North
Hatfiled and The North ( 1974 )
The Rotter’s Club ( 1975 )

National health
National health ( 1978 )
Of Queus and Cures ( 1978 )

Matching Mole
Matching Mole ( 1972 )
Little Red Record ( 1972 )

Arzachel
Arzachel ( 1969 )

Egg
Egg ( 1970 )
The Polite force ( 1971 )
The Civil Surface ( 1974 )

Khan
Space Shanty ( 1972 )

Kevin Ayers Joy of A toy ( 1969 )
Shooting at the moon ( 1970 )
The confessions of Dr Dream and other stories ( 1974 )

Quiet Sun Mainstream ( 1974 )

Gong
Δείτε εδώ

e70827q92mq.jpg
e14035e1ybz.jpg
g57589crhvi.jpg
d98764nf6f6.jpg


( Όλα από **** και πάνω )

ΠΗΓΕΣ
Το βιβλίο Soft machine / Out bloody Rageous : Graham Bennett
Το Γενεαλογικό δένδρο του Canterbury φτιαγμένο από τον Peter Frame το 1977 ( βρίσκεται μέσα στο booklet του δίσκου Triple Echo των Soft machine )
Το άρθρο Mύθοι του Canterbury του Νίκου Κοντογούρη από το περιοδικό Zoo ( τεύχη 8 , 9 και 10 )
 
Last edited:

ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

AVClub Addicted Member
18 June 2006
1,973
Λάρισα
Έξοχα, αν και έδρα του συντηρητισμού (λόγω του αρχιεπίσκοπου) μάλλον πατρίδα της μουσικής εξέλιξης των 10ετιών 50,60,70!!!!, τουλάχιστον για την Αγγλία.
 

ΝΑΣΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

Μέλος Σωματείου
18 June 2006
7,545
Δημήτρη μας έχει στείλει "αδιάβαστους"!!!!
Πάντως είναι απίστευτο!!!...όλοι αυτοί μαζί!!!!
ήταν-κυριολεκτικά-μια dream team!!!!
 

Maverick

Senior Member
18 June 2006
478
Πολλοί από τους μουσικούς αυτούς έχουν πει σε συνεντεύξεις τους ότι το Canterbury δεν ήταν καμμιά αξιόλογη μουσική, για την ακρίβεια δεν υπήρχε απολύτως τίποτα, ούτε συναυλίες γίνονταν ούτε κάποιο σπουδαίο μουσικό σχολείο υπήρχε. Μόνο μερικά pubs. Οι άνθρωποι ήταν συντηρητικοί και η περιοχή ήταν κοσμοπολίτικη λόγω του τουρισμού και μόνο.
Όλα άρχισαν όταν οι Robert Wyatt και Daevid Allen έφτιαξαν τους Soft Machine στο Λονδίνο όπως λέει κάπου ο Hugh Hopper.
Και τότε άρχισε ένα μαγικό ταξίδι....

Υ.Γ. Εύγε και πάλι στον Δημήτρη...
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Σε περίπτωση τώρα που αναρωτιέται κάποιος που είναι οι προσωπικοί δίσκοι του Robert Wyatt , έχω να παρατηρήσω δύο πράγματα .
Πρώτον κατά την προσωπική μου άποψη τα προσωπικά του δύσκολα συγκαταλέγονται σ' αυτό που ονομάζουμε ήχο του Canterbury . Μάλλον ήχος Wyatt θα έπρεπε να ονομάζεται.
Δεύτερον ο γράφων έχει μιά εντελώς ιδιότυπη σχέση με τον Wyatt . Αφ' ενός θεωρώ το "The End of an Ear" ( 9,5/10 ) μία από τις πλέον εμπνευσμένες στιγμές του Wyatt , σχεδόν αντίστοιχη σε σπουδαιότητα με ένα ομολογουμένως πιό αφαιρετικό και πιο free αλλά εξ ίσου σημαντικό και πρωτογενές "Third" , αφ' ετέρου βαριέμαι το "Rock Bottom" ( 5/10) , όντας μία χαμηλών τόνων υποτονική συλλογή τραγουδιών χωρίς ενδιαφέρον , και απολαμβάνω και το "Ruth is stranger than Richard" ( 8/10 ) ως πιό οργανωμένο αλλά και εγγύτερα στο Canterbury τζαζ ροκ άλμπουμ.
Οπότε ...κάντε ότι καταλαβαίνετε , αλλά πλησιάστε στο "The End of an ear" με προσοχή .
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
πότε επιστρέφεις από τις διακοπές είπαμε?
έχουμε δουλειά να κάνουμε....
 

nikos 1850

AVClub Addicted Member
18 June 2006
2,402
Λάρισα
Μπράβο Δημήτρη!!!
Θέλει αρκετό διάβασμα και προσοχή.
Επειδή και εγώ γουστάρω την εν λόγω σκηνή θα τσοντάρω εντυπώσεις.
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
Re: Απάντηση: H Mουσική σκηνή του Canterbury-Μιά σύντομη παρουσίαση

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Θα πρέπει να σου δώσω πολύ πράγμα γιά κατ' οίκον μελέτη. Φεύγω 14 επιστρέφω 28/8


αμάν ρε αδερφάκι μου
δεν πιανόμαστε με τίποτα....:violent-smiley-030:
 

ecodrifter

Supreme Member
27 January 2009
3,009
Re: Απάντηση: H Mουσική σκηνή του Canterbury-Μιά σύντομη παρουσίαση

αφ' ετέρου βαριέμαι το "Rock Bottom" ( 5/10) , όντας μία χαμηλών τόνων υποτονική συλλογή τραγουδιών χωρίς ενδιαφέρον .

:speechless-smiley-0:speechless-smiley-0

τωρα το προσεξα απο την παραπομπη της Αριαδνης
ελπιζω μονο να ισχυει το νοημα της υπογραφης του φιλου
 

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,795
Αθήνα
Δυστυχώς, ο μεγάλος Kevin Ayers (16 August 1944 – 18 February 2013) μας άφησε χρόνους σε ηλικία 69 ετών.
Καλό ταξίδι, αν και πάντα ταξιδευτής ήταν…


Edit: Πάνο, υπάρχει κάποια μορφής τηλεπάθεια, το γράψαμε μαζί. Το έβαλα στο συγκεκριμένο νήμα, για να διαβαστεί και το αφιέρωμα στη σκηνή.

 
Last edited:

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
9,096
Ωραίες εποχές... τόσο αυτές της μουσικής του νήματος, όσο αυτές της απαρχής του νήματος για το ίδιο το κλαμπ μας ... ακόμη και για την χώρα, που τότε δεν είχαμε ιδέα που πήγαινε ... στην εφηβεία μου ήμουν φανατικός των Κάραβαν ... τους άλλους τους σεβόμουν, αλλά τους Κάραβαν τους λάτρευα...
 

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,795
Αθήνα
Σπύρο, οι Caravan είναι και η δική μου αδυναμία. To In the Land of Grey and Pink το είχα λιώσει εκεί στα τέλη του '70. Το είχα δε επιβάλλει και στους φίλους μου για να το ακούω όποτε τους επισκεπτόμουν. Πραγματικά απίστευτα χρόνια, βέβαια ήταν τα χρόνια της νιότης και όλα ήταν ωραία, χωρίς να μας ενδιαφέρει πόσα χρήματα είχαμε στη τσέπη...
 
Last edited:

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,795
Αθήνα
Να και το οικογενειακό δένδρο με τις ...διαπλοκές των γκρουπ της σκηνής, όσο βέβαια επιτρέπει η ανάλυση της φωτογραφίας να φανούν...

SoftMachinery.jpg
 

spacefreak

New member
20 August 2013
84
Να προσθέσω στη προτεινόμενη δισκογραφία μερικά λιγότερο γνωστά albums Canterbury αισθητικής...

Gilgamesh - Gilgamesh (με Alan Gowen σε πιο fusion δρόμους)
Nicholas Greenwood - Cold Cuts (προσωπικό του μπασσίστα των Khan)
Travelling - Voici la nuit tombee (οι γάλλοι Egg)
Supersister - To the Highest Bidder (ολλανδική μίξη Caravan, "Hot Rats" και κλασσικών επιρροών -μέλη των Nits)
Picchio Dal Pozzo - Picchio Dal Pozzo (αριστοτεχνικό prog από ...Ιταλία)
Cos - Viva Boma (βέλγοι, με λιγο πιο laid-back Hatfield & the North ήχο -συμμετέχει και ο Aksak Maboul)
Ain Soph - A Story of Mysterious Forest (από Ιαπωνία με λίγο πιο sympho prog και baroque ήχο)
Isotope - Illusion (αγγλικό fusion με Gary Boyle και Hugh Hopper)

Καλές ακροάσεις!