Η πραγματικότητα δεν εμπνέει... [Blues Image]

[grio]

Το 1978 είχαμε τελειώσει το εξατάξιο γυμνάσιο και φίλος και συμμαθητής αποφάσισε να μας αφήσει για την Αμερική, προς εξεύρεση καλύτερης τύχης. Βλέπεται πάντα οι ανήσυχοι και ανικανοποίητοι με την ελληνική πραγματικότητα και τις προοπτικές της, είχαν τάσεις φυγής προς άλλες "υποσχόμενες" χώρες... Η ουσία είναι ότι μοίρασε τη δισκοθήκη του και ο προς παρουσίαση δίσκος, υπήρχε μέσα σ' αυτήν. Εγώ καθάρισα με τους J. Geils Band που πάντα εποφθαλμιούσα και αυτό το δισκάκι κατέληξε σ' άλλο φίλο. Όπως, όμως, πιθανότατα έχω ξαναπεί η δισκοθήκη ήταν της παρέας, οπότε μικρό το κακό τότε. Βέβαια δεν ισχύει το ίδιο σήμερα, που μεγάλοι πια με οικογένειες, χωρίσαμε τις "ζωές" και τις δισκοθήκες...

​

Αρκετά, λοιπόν, με αυτά και να διευκρινίσω ότι θα μας απασχολήσουν οι Blues Image, που σχηματίστηκαν στην Τάμπα της Φλόριντα το 1966 από τον τραγουδιστή-κιθαρίστα Mike Pinera (1948), τον τραγουδιστή-ντράμερ Manuel "Manny" Bertematti, τον τραγουδιστή-περκασιονίστα Joe Lala (1947-2014), τον κιμπορντίστα Emilio Garcia και τον μπασίστα Malcolm Jones. Αργότερα εντάχθηκε και ο κιμπορντίστας Frank "Skip" Konte (1947), όταν ο Emilio Garcia εγκατέλειψε για να γίνει πιλότος. Τα πιο "γνωστά" μέλη, είναι ο Mike Pinera, που είναι ακόμα ενεργός (πέρασε και από τους Iron Butterfly) και ο Joe Lala, γνωστός για τη συνεργασία του με τους Crosby, Stills, Nash & Young, Manassas κ.α.

​

Οι Blues Image, που το όνομά τους ήταν φόρος τιμής στον Al Kooper και τους Blues Project, μετακόμισαν στο Μαϊάμι το 1968, όπου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο σχηματισμό του "Thee Image", του πιο καινοτόμου μουσικού χώρου στη Νότια Φλόριντα. Οι Blues Image έγιναν η "σπιτική" μπάντα του κλαμπ, στο οποίο εμφανίστηκαν γκρουπ όπως οι Cream, Grateful Dead και Blood, Sweat and Tears. Οι μουσικοί που το επισκέπτονταν εντυπωσιάστηκαν με τους Blues Image και τόσο ο Frank Zappa όσο και ο Eric Burdon τους πρότειναν να μετακινηθούν στη Νέα Υόρκη ή το Λος Άντζελες. Επειδή οι Zappa και Burdon είχαν την έδρα τους στο Λος Άντζελες, τελικά μετακόμισαν εκεί και υπέγραψαν με την Atco Records, κυκλοφορώντας το ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ τους τον Φεβρουάριο του 1969.

Η μπάντα το 1967: Mike Pinera, από αριστερά, Frank Konte, Bobby Hofman, Joe Lala, Manny Bertematti και Malcolm Jones​

 

[grio]

Πήγαινέ με στην ανατολή του ήλιου​

Blues Image - Blues Image (Ιούλιος 1969, ATCO Records)

​

Τραγούδια: A1 Take Me To The Sunrise - 4:10, A2 Leaving My Troubles Behind - 3:45, A3 Outside Was Night - 3:44, A4 In Front Behind You - 3:10, A5 Lay Your Sweet Love On Me - 2:12, B1 (Do You Have) Somethin' To Say - 3:55, B2 Lazy Day Blues - 4:50, B3 Yesterday Could Be Today - 2:08, B4 Reality Does Not Inspire - 9:08
Μουσικοί: Mike Pinera (κιθάρα, κύρια φωνητικά: A1, A3-A5, B1-B4, υποστηρικτικά φωνητικά: A2), Skip Konte (πιάνο, όργανο, υποστηρικτικά φωνητικά: A3), Malcolm Jones (μπάσο), Manuel Bertematti (τύμπανα), Joe Lala (κρουστά, κύρια φωνητικά: A1, A2, υποστηρικτικά φωνητικά: A3, A5)
Σύνθεση, Ενορχήστρωση / Παραγωγή: Blues Image / Bill Halverson

Η ηχογράφηση έγινε στο Wally Heider's Studio III, Χόλιγουντ, Καλιφόρνια

​

«Όλοι δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα της ευτυχίας​

Όσοι δεν το γνωρίζουν αυτό πρέπει να είναι βαθύτατα λυπημένοι.​

Αφιερώνουμε τη μουσική μας σε εκείνους που ζουν κατ' εικόνα του μπλουζ.»​

Οι Blues Image είναι μια πολύ δεμένη παρέα πέντε ατόμων, που ο καθένας συνεισφέρει διαφορετικές μουσικές ιδέες σε έναν ήχο που συνδυάζει την έντονη κουβανέζικη/λάτιν επίδραση με το ηλεκτρικό μπλουζ. Γι' αυτούς που θα ήθελαν ένα καλύτερο όρο, η μπάντα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν εκφραστής του "Ήχου της Τάμπα", της πόλης, όπου συναντήθηκαν και δημιουργήθηκαν. Σε αυτή την πρώτη τους κυκλοφορία στην ATCO τον Ιούλιο του 1969, αποκαλύπτουν τα συνθετικά, ενορχηστρωτικά και εκτελεστικά τους ταλέντα. Το άλμπουμ χρειάστηκε έξι μήνες να φτιαχτεί και σ' αυτό παίζουν παραδοσιακό μπλουζ, χαρντ ροκ, τζαζ και το δικό τους λάτιν ροκ.

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους, Blues Image, φέρει τη σφραγίδα ενός θρυλικού μηχανικού ήχου και παραγωγού, του Bill Halverson. Έχοντας μόλις ολοκληρώσει τη δουλειά του στο εμβληματικό πρώτο άλμπουμ των Crosby, Stills & Nash, μετέφερε στους Blues Image την ίδια εμμονή με την καθαρότητα του ήχου και τον διαχωρισμό των οργάνων. Η ιδιαιτερότητα της ηχογράφησης του 1969 βασίστηκε στο γεγονός ότι η μπάντα έπαιζε σχεδόν ζωντανά μέσα στο στούντιο για να διατηρηθεί η ενέργεια των κρουστών του Joe Lala και των τυμπάνων του Manny Bertematti. Ο Halverson τοποθέτησε τα μικρόφωνα με τέτοιο τρόπο ώστε το Hammond B3 του Skip Konte να μην "λασπώνει" τις χαμηλές συχνότητες του μπάσου του Malcolm Jones, δίνοντας στον δίσκο αυτόν τον στερεοφωνικό αέρα που απουσίαζε από πολλές σύγχρονές τους παραγωγές.

Ο Konte, όντως, καθορίζει τον ήχο του συγκροτήματος, περισσότερο ακόμα και από τον κιθαρίστα Mike Pinera ή τον περκασιονίστα Joe Lala, κάτι σπάνιο για γκρουπ τόσο επηρεασμένο από τα μπλουζ. Το λάτιν στοιχείο είναι διακριτικό, σίγουρα όμως εμφανές, όχι πάντως με το τρόπο που το έχουμε συνηθίζει σε γκρουπ σαν τους Santana, Malo, Azteca κλπ. Περισσότερο ένα ψυχεδελικό μπλουζ ροκ με άρωμα Καραϊβικής στο στακάτο ήχο κρουστών και το δαντελωτό όργανο. Από το ρυθμικό "Lay Your Sweet Love On Me" και τα ψυχεδελίζοντα, "In Front Behind You" και "Yesterday Could Be Today", στα μπλουζ "Leaving My Troubles Behind" και "Lazy Day Blues", και από την λάτιν αίσθηση και το τραγουδισμένο στα αγγλικά και ισπανικά "Outside Was Night" στα εξαιρετικά ροκ "Take Me To The Sunrise" και "(Do You Have) Somethin' To Say", η εναλλαγή κλίματος και διάθεσης είναι καθηλωτική και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Και φυσικά δεν λείπει το τζαμάρισμα, "Reality Does Not Inspire" διάρκειας λίγο παραπάνω από εννιά λεπτά, που κλείνει το άλμπουμ, δίνοντας χρόνο στην μπάντα να εξερευνήσει το κομμάτι και να το παίξει με διαφορετικούς τρόπους. Ο Joe και Mike ντουμπλάρουν τα φωνητικά τους στα τρία πρώτα και το τελευταίο κομμάτι της πρώτης πλευράς, ενώ ο Mike με αυτήν την αρρενωπή φωνή, αναλαμβάνει μόνος του τα υπόλοιπα. Γενικά, η ανάπτυξη των κομματιών είναι πολύ προσεγμένη με ωραίες εισαγωγές, τα όργανα σολάρουν άψογα και πάντα υπάρχει μελωδία σαν συνεκτικό συμπλήρωμα για το μουσικό παζλ που παρουσιάζουν.

Ένα εξαιρετικό άκουσμα, χαμένο και θαμμένο πετράδι, ξεχασμένο στη λήθη του παρελθόντος...

(****1/2, πηγές: wikipedia, σημειώσεις του Ron Tepper στο εξώφυλλο)

​

 

[grio]

Όταν πήρες την αγάπη σου μακριά, άφησες έναν τυφλό άνθρωπο σε απόγνωση Παραπατώντας σε αυτόν εδώ τον δρόμο ολομόναχος, τα μάτια σου ήταν η αγάπη που έχω ανάγκη να μοιραστώ Μπορεί κάποια μέρα να έχω φύγει (ή να έχω χαθεί), αλλά αυτή η στιγμή δεν θα είναι ποτέ η κατάλληλη Δεν θέλω να χαθώ, πήγαινέ με στη θέα της ανατολής του ήλιου Όταν τα γόνατά μου άρχισαν να τρέμουν, ήξερα ότι το τέλος πλησίαζε Το φεγγάρι ζητούσε παράδοση, ο άνεμος ούρλιαζε μες στο αυτί μου Μόνο εσύ μπορείς να δώσεις την απάντηση, εσύ μπορείς να ρίξεις το φως του ήλιου πάνω μου Όταν όλα τελειώσουν, θα είσαι ένα κομμάτι μου Όλος ο άνεμος γίνεται πιο δυνατός και μαζεύεται εδώ κοντά Υπάρχει σκοτάδι παντού γύρω μου, αλλά στο βάθος μπορώ να ακούσω Μου λες ότι ο δρόμος είναι άδειος, ο ήλιος έχει έρθει για να με απελευθερώσει Και καθώς τα μάτια μου αρχίζουν να ανοίγουν, βλέπω έναν άνθρωπο μπροστά μου τώρα Η εικόνα του ανθρώπου που παραπατά στο σκοτάδι, με τα γόνατα να τρέμουν και τη φύση να του επιτίθεται, θυμίζει έντονα την περιγραφή μιας εσωτερικής, ψυχεδελικής κρίσης (ένα bad trip) ή μιας βαθιάς υπαρξιακής κατάρρευσης. Η τελευταία γραμμή "βλέπω έναν άνθρωπο μπροστά μου τώρα" είναι άκρως μυστηριώδης και ανοιχτή σε ερμηνείες. Μπορεί να αναφέρεται σε μια πνευματική/θεϊκή φιγούρα (καθώς ζητά λύτρωση από τον ήλιο) ή στον ίδιο του τον εαυτό, τον οποίο αντικρίζει καθαρά καθώς "ανοίγουν τα μάτια του" (αφύπνιση) - Take Me to the Sunrise

- Take Me to the Sunrise - To view this content we will need your consent to set third party cookies. For more detailed information, see our cookies page. Accept third party cookies ​

- Leaving My Troubles Behind - To view this content we will need your consent to set third party cookies. For more detailed information, see our cookies page. Accept third party cookies ​

- Reality Does Not Inspire - To view this content we will need your consent to set third party cookies. For more detailed information, see our cookies page. Accept third party cookies ​

 

[Cicadelic Ranger]

Όντως, ψήγματα αιθέριας ομορφιάς, που όπως λες λάμπουν ακόμα και πάντα για όποιον τα ακούει...
Και τι φανταστικός τίτλος τραγουδιού που σε μια φράση δίνει την ιδιαίτερη διάσταση του ανθρώπου: "Ο κόσμος δεν μου αρκεί".
Πολύ καλή επιλογή και ήδη μου έρχονται στο μυαλό τέτοια διακριτικά, παραγνωρισμένα γκρουπ που δημιούργησαν μουσική που ήταν ακόμα νεαρή, αισθησιακή και γεμάτη εκπλήξεις.
Ωραίες καταστάσεις.

 

[Γιώργος Κουν.]

Ακουσα και τα υπόλοιπα κομμάτια.
Περίεργο κράμα.
Ενδιαφέρουσες ιδέες.
Καλοί παίχτες.
Ωραία φωνή.

Απο εδώ ξεκίνησε ο Joe Lala, ε;

 

[grio]

...
Απο εδώ ξεκίνησε ο Joe Lala, ε;

Ναι, Τζωρτζ, από εδώ!

​

Το 1970, ακολούθησε το Open, υποδεέστερο κατ' εμέ από το πρώτο, περιέχοντας το χιτ "Ride Captain Ride", σε πιο ποπ μονοπάτια, που έφτασε τελικά το Νο. 4 στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Διέθετε, όμως και το εκπληκτικό "Clean Love", που για πάνω από επτά λεπτά, θύμιζε πολύ το κλίμα του πρώτου άλμπουμ και από μόνο του δικαιολογεί την αναζήτηση του Open. Σε ψηφιακή μορφή, επανεκδόθηκε από την Collectables Records το 2005, το πρώτο ομότιτλο άλμπουμ, μαζί με το τρίτο τους Red White & Blues Image (χωρίς Mike Pinera), ενώ με το Open λόγω του χιτ, "ασχολήθηκαν" οι Repertoire Records και Sundazed Music.

 

[grio]

Καθαρή Αγάπη​

Blues Image - Open (Απρίλιος 1970, ATCO Records)

​

Τραγούδια: A1 Love Is The Answer - 2:30, A2 Running The Water - 2:37, A3 Clean Love - 7:40, A4 La Bamba (trad., arr. Blues Image) - 2:30, A5 Consuelate - 1:00, B1 Ride Captain Ride - 2:55, B2 Pay My Dues - 3:40, B3 Fugue U - 0:50, B4 Parchman Farm (Mose Allison) - 2:50, B5 Wrath Of Daisey - 1:10, B6 Take Me - 7:33
Μουσικοί: Mike Pinera (κιθάρα, κύρια φωνητικά), Skip Konte (πιάνο, όργανο), Malcolm Jones (μπάσο), Manuel Bertematti (τύμπανα), Joe Lala (κρουστά, υποστηρικτικά φωνητικά), Kent Henry (κιθάρα: B1)
Παραγωγή / Μηχανικός: Richard Podolor / Bill Cooper

Η ηχογράφηση έγινε στα American Recording Co. στούντιο, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια

Α->Δ: Mike Pinera, Manuel "Manny" Bertematti, Joe Lala, Malcolm Jones, Frank "Skip" Konte, Kent Henry​

Η κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ των Blues Image με τίτλο Open τον Απρίλιο του 1970 από την ATCO Records σηματοδότησε μια κομβική καμπή στην καριέρα τους. Αφήνοντας πίσω τους την ακατέργαστη, αντεργκράουντ ατμόσφαιρα του ντεμπούτου τους και αλλάζοντας παραγωγό, η μπάντα παραδόθηκε στα χέρια του έμπειρου Richard Podolor. Ο Podolor, με μηχανικό ήχου τον Bill Cooper, επαναπροσδιόρισε την κατεύθυνσή τους, σπρώχνοντας το γκρουπ προς έναν πιο συμπαγή, χαρντ ροκ και ραδιοφωνικό ήχο. Το αποτέλεσμα ήταν ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος που ακροβατούσε ανάμεσα στο εμπορικό ένστικτο, τα βαριά μπλουζ και τις λάτιν ρίζες τους.

Η πρώτη πλευρά του δίσκου ανοίγει δυναμικά με το "Love Is the Answer", ένα κομμάτι που φανερώνει ξεκάθαρα την επιρροή του Jimi Hendrix στο παίξιμο της κιθάρας του Mike Pinera, γεμάτο ενέργεια και "σκληρά" ριφ. Ακολουθεί το "Running the Water", μια σύνθεση με έντονο ρυθμό και αισθητική που δανείζεται στοιχεία από το κάντρι ροκ των Creedence Clearwater Revival, αποδεικνύοντας την ευελιξία του γκρουπ. Στη συνέχεια, το επικό, οκτάλεπτο "Clean Love" λειτουργεί ως η απόλυτη γέφυρα με το παρελθόν, επαναφέροντας το μακρόσυρτο, ψυχεδελικό τζαμάρισμα και τις ατμοσφαιρικές πινελιές του Hammond B3 από τον Skip Konte. Η πρώτη πλευρά κλείνει με μια αναπάντεχη διασκευή στο παραδοσιακό "La Bamba" και το οργανικό "Consuelate", δύο κομμάτια που φέρνουν στο προσκήνιο τα εκρηκτικά κρουστά του Joe Lala και το Λάτιν-ροκ φιούσιον που παρέπεμπε άμεσα στο κλίμα των Santana.

Η δεύτερη πλευρά ξεκινά με την ιστορική τους επιτυχία "Ride Captain Ride", η οποία σκαρφάλωσε στο Νο. 4 του Billboard Hot 100, καθηλώνοντας το κοινό με το αξιομνημόνευτο εναρκτήριο ριφ ηλεκτρικού πιάνου και τη συμμετοχή του Kent Henry στην κιθάρα, παίζοντας μάλιστα το χαρακτηριστικό πρώτο σόλο. Η ενέργεια παραμένει ψηλά με το "Pay My Dues", άλλη μια σύνθεση που φλερτάρει με το βαρύ ψυχεδελικό ροκ της εποχής. Ακολουθεί το σύντομο, πειραματικό ιντερλούδιο "Fugue U" διάρκειας μόλις 50 δευτερολέπτων, το οποίο δίνει τη θέση του σε μια ηλεκτρική ανάγνωση του κλασικού μπλουζ "Parchman Farm" του Mose Allison. Ακολουθεί το οργανικό, γεμάτο κρουστά "Wrath of Daisey", προτού πέσει η αυλαία με το μνημειώδες "Take Me". Με διάρκεια που ξεπερνά τα επτά λεπτά, το "Take Me" επιτρέπει σε όλα τα μέλη —από το στιβαρό μπάσο του Malcolm Jones μέχρι τα τύμπανα του Manuel Bertematti— να αναπτυχθούν ελεύθερα, σφραγίζοντας τον δίσκο με ένα καθηλωτικό μουσικό ξέσπασμα.

Το Open υπήρξε μια καλλιτεχνική δήλωση ενός συγκροτήματος που προσπαθούσε να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην εμπορική επιτυχία και την πειραματική του ελευθερία. Αν και η τεράστια απήχηση του "Ride Captain Ride" επισκίασε εν μέρει την πολυσυλλεκτικότητα των υπόλοιπων κομματιών, ολόκληρο το άλμπουμ παραμένει ένα εξαιρετικό δείγμα της μεταβατικής περιόδου του αμερικανικού ροκ στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Κατάφερε να αποτυπώσει μια μπάντα στο απόγειο των δυνατοτήτων της, έτοιμη να εξερευνήσει κάθε πτυχή του ήχου της.

(****, πηγές: εξώφυλλο, wikipedia.org, discogs.com, σημειώσεις επανέκδοσης, allmusic.com)

- Blues Image · Clean Love [Playlist] -

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Accept third party cookies

​

 

[Νότης]

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το 3ο (ψιλοαδιάφορο με το πρώτο άκουσμα, αλλά...) που δεν ήταν blues.