Μερικες ακομη επισημανσεις για την πρωτογνωρη αυτη εμπειρια. Λοιπον καθολη την διαρκεια του κοντσερτου, δεν με ενδιεφεραν, στερεοφονικες εικονες, πλατος, υψος κλπ. Ηταν ολα εκει, τα εβλεπες και τα ακουγες. Δεν τρωγομουνα με εσωτερικοτητες, χροιες και τα τοιαυτα, η οραση δεν σε αφηνε τετοιες αποριες. Η μουσικη ηταν ξεκουραστη, ουτε τσιριγματα, ουτε μπουμαρισματα. Καταλαβα στην φανταστικη επιτελους τα τοσα διαφορετικα τυμπανα με διαφορετικους τονους. Καταλαβα ποια αρπισματα ηταν απο αρπες και ποια απο βιολια και ενα σωρο αλλα πραγματα που εκαναν την εμπειρια αυτη να ειναι εκπληκτικη, πρωτογνωρη. Στην μαγικη λατερνα, υπηρχαν ενα σωρο ηχοι που γινονταν απο τα στοματα των οργανοπαιχτων, απο πλακες, απο τα ιδια τα οργανα, δεν νομιζω να μπορουσες να καταλαβεις την προελευση τους αν δεν εβλεπες το κοντσερτο. Τους μονους που θα αφηνε ανικανοποιητους θα ηταν οι μηχανακηδες. Στην tv η εικονα ηταν πολυ καλλιτερη αποτι στον 1024χ768 προβολεα. Οραση και ακοη αχτυπητη απολαυση. Επομενη συναυλια στις 9/9/2009 με το The seasons του Haydn.