Romantic Cello - ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ

Internet King

Supreme Member
24 June 2006
4,780
Π. Φάληρο, Αθήνα
romanticcello.jpg



Εννοείται ότι τέτοιες ευκαιρίες για ακρόαση μουσικής δεν πρέπει να χάνονται.

Απλώς, σας το υπενθυμιζω.
 
O τίτλος του θέματος ήταν απλώς μια πρόσκληση σε ακρόαση ζωντανής μουσικής χωρίς μικρόφωνα και ηλεκτρονικά και μάλιστα σε έναν χώρο με πολύ καλή ακουστική και μουσική παράδοση, τον «Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός” που βρίσκεται στην πλατεία του Αγ. Γεωργίου του Καρύτση στο κέντρο της Αθήνας.

Η ερμηνεία και των δύο μουσικών ήταν κορυφαία. Ο Christophor Miroshnikov έχει κερδίσει επάξια μια θέση στους “Rising Stars” και έχει παίξει με στις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου. Η άριστη τεχνική του σε συνδυασμό με την απόλυτη ελευθερία της ψυχής και των αισθήσεων καθηλώνουν σωματικά τoν ακροατή και ταυτόχρονα τον μεταφέρουν ψυχικά σε μια άλλη διάσταση που απέχει πολύ από την καθημερινότητα.
Η ερμηνεία της μητέρας του της Ναταλίας είναι υπεράνω κριτικής . Λίγοι στον κόσμο έχουν την ικανότητα να την κρίνουν. Πόσον μάλλον εγώ.
Εγώ απλώς γράφω τις εντυπώσεις μου εστιάζοντας περισσότερο στο θέμα του ήχου.

Τελειώνοντας θα ήθελα να προσθέσω ότι ο ηλεκτρονικός ήχος, όπως τον ακούμε από τα συστήματά μας, απέχει πολύ από τον ζωντανό φυσικό ήχο. Κάθε προσπάθεια βελτίωσης της ποιότητας αναπαραγωγής του ηχητικού μας συστήματος μέσω συνεχών και πολλές φορές τυχαίων αναβαθμίσεων σε υλικό μάλλον μας οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα όταν δεν έχουμε τον φυσικό ήχο σαν αναφορά μας.

Εντύπωση μου έκαναν τα άκρα του ακουστικού φάσματος. O ήχος που γεμίζει την αίθουσα φτάνει στον ακροατή υπό μορφή κυματισμών με έντονες δυναμικές αντιθέσεις και χωρίς να δημιουργείται στον ακροατή η αίσθηση ότι ακούει έναν ηλεκτρονικό θόρυβο ή ένα στάσιμο κύμα μεγάλου πλάτους και με διάρκεια. Τίποτα δεν διαρκεί περισσότερο απʼ όσο πρέπει, τίποτα δεν είναι υπερβολικό και τίποτα δεν επιβάλλεται στον ακροατή απλώς με αύξηση της μέσης ηχητικής στάθμης. . Η ροή της μουσικής σε παρασύρει στους δικούς της ρυθμούς και η ηχητική στάθμη μεταβάλλεται δυναμικά χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς μια μέση στάθμη ακρόασης. Οι χαμηλές οκτάβες του πιάνου ουδέποτε προκάλεσαν τον ακουστικό κορεσμό του χώρου της αίθουσας ακόμα κι όταν αυτό έπαιζε σe υψηλές στάθμες (forte).

Μια υπέροχη ακρόαση ρομαντικής μουσικής για πιάνο και τσέλο σε μια συνεχή και έντονα αρμονική συμβίωση με απόλυτες ελευθερίες έκφρασης και έντονο ερωτισμό.
 
Last edited:
“Romantic Cello”

Christophor Miroshnikov, cello

Natalia Miroshnikova, piano



ΜΕΡOΣ Α

- Frederic Chopin Sonata for cello and piano G minor, Op 65

Allegro Moderato
Schertzo
Largo
Allegro

- Franz Schubert Introduction, Theme and Variations, Op. 82 #2
(Transcribed by Gregor Piatigosky)

ΜΕΡOΣ Β

- Johannes Brahms Sonata #1 for violin and piano G major, Op. 78

Vivace ma non troppo
Adagio
Allegro molto moderato
(Transcribed by Laszlo Varga)

- Pyotr Tchaikovsky Dumka, Op.59
(Transcribed by Christophor Miroshnikov)

- Modest Mussorgsky Pictures at an Exhibition

Promenade
Ballet of the Unhatched Chicks
Samuel Goldenberg & Schmyle
The Market at Limoges
(Transcribed by Christophor Miroshnikov)
 
Natalia Mirashnikova πιάνο

Η Ναταλία Μιρόσνικοβα (Natalia Miroshnikova) γεννήθηκε στο Κισινιώβ (Μολδαβία) και ήδη σε ηλικία 7 ετών ήταν μαθήτρια του καθηγητού Vladimir Natanson, στην Ειδική Μουσική Σχολή της Μουσικής Ακαδημίας Τσαϊκόβσκυ (Μόσχα). Συνέχισε ωστόσο σπουδές στη Μουσική Ακαδημία της Μολδαβίας (Κισινιώβ) με τον μετέπειτα σύζυγό της Dr. Aleksei Miroshnikov και επέστρεψε για τον μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών στη Μουσική Ακαδημία Τσαϊκόβσκυ (Μόσχα), από την οποία έλαβε το 1982 Master Degree, με τον καθηγητή Α. Ζίμπτσεβ. Στους λεγόμενους «Πανενωσιακούς» (All-Union) Διαγωνισμούς Νέων Ερμηνευτών του Κρασνοντάρ και του Κισινιώβ, το 1988 και το 1989 αντίστοιχα, βραβεύθηκε ως η καλύτερη πιανίστα-συνοδός και το καλύτερο μέλος συνόλου μουσικής δωματίου.

Δίδαξε πιάνο, συνοδεία και μουσική δωματίου στη Μουσική Ακαδημία της Μολδαβίας (Κισινιώβ) και διακρίθηκε στην ερμηνεία παλαιότερων (Τσαϊκόβσκυ, Σκριάμπιν, Ραχμάνινωβ) και νεότερων Ρώσων συνθετών (Προκόφιεβ, Σοστακόβιτς, Ριάετς, Στραβίνσκυ). Έχει εμφανιστεί ως σολίστ σε συναυλίες (Κοντσέρτα Μπράμς, Ραχμάνινοβ, Σοστακόβιτς) και ρεσιτάλ στη Μόσχα, στο Λένινγραντ, στις Βαλτικές Δημοκρατίες, στη Ρουμανία, στην Oυγγαρία, στο Ισραήλ, σε Αραβικές χώρες, και το 1997 και το 2000 στις Ήνωμένες Πολιτείες (Κλήβελαντ, Όχάϊο).

Από το 1991 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα συνεχίζοντας τη δημιουργική της δραστηριότητα ως σολίστ και καθηγήτρια του πιάνου. Έχει ηχογραφήσει για το Γ’ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, καθώς και για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση της Μολδαβίας. Επίσης, έχει δισκογραφήσει έργα Σούμπερτ και Μοσκόβσκι σε πρώτη παγκόσμια εγγραφή και Ελλήνων συνθετών για πιάνο (1847-1908) «Λύχνος υπό τον Μόδιον».

Μαζί με τον σύζυγό της ετοίμασε το «Χρηστικό Λεξικό Μουσικών Όρων», το οποίο κυκλοφόρησε το 2000 και «Η Τεχνική του πιανίστα» (2002, εκδόσεις «Fagotto»). Είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Μουσικών Μόσχας και Καλλιτεχνικός Διευθυντής στον International Association of Art “The Muse” και το Διεθνή Διαγωνισμό στη Σαντορίνη.
 
Christophor Miroshnikov τσέλο

Έχοντας ξεχωρίσει για τη μουσική του ευαισθησία και τη δεξιοτεχνία του ο τσελίστας Christophor Miroshnikov ονομάστηκε το νέο ανερχόμενο αστέρι του ECHO για τη χρονιά 2004. Σαν μέλος του ECHO (European Concert Hall Organization) έδωσε ρεσιτάλ στις μεγαλύτερες αίθουσες της Ευρώπης και Αμερικής, όπως Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη, Wigmore Hall στο Λονδίνο, Symphony Hall του Μπέρμινγκχαμ (UK), Concertgebouw στο Άμστερνταμ, Konzerthaus στη Βιέννη, Μozarteum στο Salzburg, Palais des Beaux-Arts στις Βρυξέλλες, Citι de la Musique στο Παρίσι, Mέγαρο Μουσικής Αθηνών, Cologne Philarmonic. Έχει κερδίσει πρώτα βραβεία σε πολλούς εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Διαγωνισμού Εγχόρδων του Schadt, του Web Concert Hall, του Διαγωνισμού «Τέχνη» στη Θεσσαλονίκη και του Όμπερλιν.

Το παίξιμο του Μιρόσνικοβ έχει δεχτεί θαυμάσιες κριτικές μεταξύ άλλων και από τους Vladimir Fedoseyev, Zubin Mehta, Sir Neville Marriner και Vladimir Ashkenazi. Το 2006 έπαιξε στην Ιαπωνία με την Τokyo και Nagoya φιλαρμονική ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Vladimir Fedoseyev.

Σε ηλικία πέντε ετών ο Christophor Miroshnikov παρουσιάστηκε στον βιολονίστα Leonid Kogan, ο οποίος του υπέδειξε να ξεκινήσει μαθήματα τσέλου. Πράγματι, σε ηλικία 16 ετών ο Miroshnikov ήταν ο νεότερος νικητής του 14 Διεθνούς Διαγωνισμού Νέων Καλλιτεχνών στην Oυγγαρία.

Έχοντας ήδη κερδίσει κάποια αναγνώριση, συνέχισε τις σπουδές του με την Natalia Shakhovskaya στο Tschaikowsky Conservatory της Μόσχας, εμφανιζόμενος παράλληλα σε ρεσιτάλ και φεστιβάλ στη Ρωσία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αυστρία, την Ελλάδα, την Oυγγαρία, τη Ρουμανία και τις Η.Π.Α. Έχει συμμετάσχει επανειλημμένα σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές στη Ρωσία, την Ιταλία, την Oλλανδία και τη Ρουμανία.

Ένδειξη του παιξίματος του Christophor είναι το σχόλιο ενός από τους κριτές μετά το κονσέρτο του στη Γαλλία. «...O Christophor Miroshnikov παρά το νεαρό της ηλικίας του, κατέχει θαυμάσιες τεχνικές και ερμηνευτικές δυνατότητες...» και ο Nathaniel Rosen, αφού άκουσε την εκτέλεση της Symphony Concerto του Prokofiev από τον Christophor, απλά είπε: «Μεγάλη ποικιλία και μεγάλο κουράγιο!».

Το ενδιαφέρον του για τη μουσική του 20ού αιώνα αποτυπώθηκε στην πρώτη εκτέλεση έργων Ελλήνων συνθετών, όπως του Ν. Πιπέρη και του Δ. Αριβά. Ηχογράφησε έργα για τσέλο και πιάνο της Ρωσίδας συνθέτριας Μ. Zelenaia και έλαβε μέρος σε σειρά συναυλιών αφιερωμένων σε έργα σύγχρονων Ρουμάνων και Μολδαβών συνθετών.

Το 2000 κατέχοντας το Δίπλωμά του με τον καθηγητηή Andor Toth στο Ωδείο του Oberlin, o Christophor Miroshnikov έλαβε ένα τσέλο κατασκευής David Caron, ως νικητής του διαγωνισμού του ιδρύματος Vitru. Επίσης, ο φημισμένος Γερμανός κατασκευαστής δοξαριών, Rudolf Neudorfer, του έχει προσφέρει τιμητικά ένα δοξάρι φτιαγμένο ειδικά γι’ αυτόν. Αυτή την περίοδο παίζει με τσέλο του Gaudanini.
 
Μου κάνει εντύπωση η περιγραφή της "ακουστικής" απόδοσης που περιγράφεις γιατί προσωπικά την αίθουσα του "Παρνασσού" δεν τη θεωρώ και ορισμό σχεδιασμού από αυτή την πλευρά. Αρχιτεκτονικά ναι, ακουστικά αμφιβάλλω. Τα υλικά δημιουργούν άπειρες ανακλάσεις, νιώθεις ότι ακούς μουσική στο grand canyon. Είχα δε την τύχη να βρεθώ στον Παρνασσό (πριν αρκετά χρόνια) σαν μέλος χορωδίας οπότε και σχημάτισα την ίδια εντύπωση όχι μόνο σαν ακροατής.
Βέβαια μπορεί να έχει αλλάξει και κάτι τον τελευταίο καιρό που δεν το γνωρίζω.
Ίσως το συγκεκριμένο μουσικό σχήμα να μην είχε την ίδια τύχη ή να ήταν αλλιώς στημένο, ποιος ξέρει...