Ένας άντρας και ένας σκύλος.

  • Αγαπητοί φίλοι και φίλες.

     

    Σας προσκαλούμε να γιορτάσουμε μαζί τα 15α γενέθλια του AVclub.

    Την Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2021, και ώρα 21:00 θα πραγματοποιήσουμε το πάρτι των γενεθλίων του φόρουμ μας στο ROOT Cafe - bar - Restaurant

     

    Δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ, θα χαρούμε πολύ να σας γνωρίσουμε από κοντά.

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
James Taylor One man Dog. Warner Bros – Reprise 1972

Ο James Taylor ήταν πάντα και κατ ομολογία ένας καλλιτέχνης της folk. ¨Ή τουλάχιστον με αρκετές επιρροές από αυτήν. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να διώξει αρκετούς από τους δυνητικούς ακροατές. Βλέποντας και ο ίδιος προς τα πίσω (πχ στη ζωντανή του συναυλία live at the Beacon Theatre) συχνά αναφέρεται ειρωνικά στην great folk scare of the sixties. Μπορεί να έχει και δίκιο. Τι έμεινε στον κόσμο από όλο αυτό το κίνημα? Και αν έμεινε κάτι αυτό σίγουρα είναι μικρής απήχησης σήμερα.
Έχοντας βγει αρκετά νωρίς στο προσκήνιο, σαν ταλέντο που ανακάλυψε ο McCartney ήταν από τα πιο σταθερά ονόματα στο χώρο της folk μπαλάντας με επιρροές και περάσματα προς την ποπ και την ροκ.
Τροβαδούρος, με ιδιόμορφη ένρινη φωνή και αξιολογότατη ευχέρεια στην ακουστική κιθάρα ήταν από μόνος του ένα ακλόνητο one man show της εποχής που κυριάρχησε από τα τέλη του 60 μέχρι και σήμερα χωρίς άμεσο ανταγωνιστή.
Η επιτυχία στην αρχή ήταν τεράστια, κύρια χάρη στο You’ve got a friend της Carole King, μια πολύ καλή μπαλάντα. Στο άλμπουμ Mud slide Slim που περιέχονταν αυτό το κομμάτι όλα ήταν στο ίδιο πνεύμα. Απαλές μπαλάντες, γλυκειά φωνή, easy listening, στίχοι για την αγάπη. Το ίδιο σχεδόν όλοι οι δίσκοι.

Όλοι? Ίσως όχι….

Το 1972 κυκλοφορεί το One man Dog.

Μια ρήξη με τον ίδιο του τον εαυτό. Ένας folk δίσκος που δεν ήταν folk. Ήταν ροκ, ήταν τζαζ, ήταν πανκ? Ναι ήταν ΚΑΙ πάνκ. Όχι το πανκ που ανακαλύφθηκε 5 χρόνια μετά. Το πανκ που εννοούνταν πριν από αυτό. Αλήτικο παίξιμο, έξω από τις αυστηρά καθιερωμένες φόρμες της εποχής.
Ο James και η παρέα του μαζεύτηκαν στο σπίτι στούντιό του και γράψανε τα βασικά tracks. Αργότερα στη Νέα Υόρκη προστέθηκαν ορισμένα όργανα ακόμα. Η παρέα δεν είναι μια απλή παρέα.
Ο πιστός του Daniel Kootch Kortchmar (ένας κιθαρίστας άγνωστος στους περισσότερους, μα με τόση γνώση στο όργανο όσο ίσως κανείς), ο μπασίστας Leland Sklar με την τεράστια γενειάδα που εδώ και 20 σχεδόν χρόνια είναι καπαρωμένος από τον Phil Collins, και οι Carole King, Carly Simon, Linda Rondstadt, οι αδερφοί Brecker, ο Mahavishnu John McLaughlin και άλλοι λιγότερο γνωστοί.
Τα κομμάτια όλα διαμάντια. Μικρά, σύντομα, μεστά, το ένα να μπαίνει μέσα στο άλλο με ελάχιστο κενό. Μερικά να διαρκούν κάτω και από ένα λεπτό. Με διαφορετικό ύφος ενορχήστρωσης το ένα από το άλλο κρατώντας σε εγρήγορση τον ακροατή. Πολλά κομμάτια νομίζεις ότι τελειώνουν άκαιρα, ρπιν την ώρα τους. Ο δίσκος δημιουργεί την εντύπωση ώρες ώρες ότι είναι ένα concept album με μερικά κομμάτια να αποτελούν απλά τη γέφυρα από το προηγούμενο στο επόμενο. Οι στίχοι από ειρωνικοί, πεζοί, μέχρι φυσικά τις χαμένες αγάπες ή το αύριο χωρίς αυτήν.
 

Attachments

  • one man dog.jpg
    one man dog.jpg
    4.2 KB · Views: 17

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
Στο δίσκο έχουμε το εισαγωγικό, βιαστικό uptempo, One man dog, με μια αδιόρατη latin υφή, το πρώτο δείγμα ότι ο δίσκος είναι αλλού…
Στη συνέχεια την καθαρή αμερικάνικη Νεοϋορκέζικη μπαλάντα nobody but you, με το σπάνιο σόλο του Kortchmar αν και διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα.
To Chili Dog που ακολουθεί ,αν και ξεκινάει σαν folk καταλήγει σχεδόν σαν ροκ.
Το fool for you είναι ένα funky με άλλη έννοια κομμάτι, ενώ δύσκολα πνευστά (tuba) έρχονται στο προσκήνιο.
Μετά πέφτουμε στο instrumental I, ένα κομμάτι μόνο με ακουστικές κιθάρες, ένα ιντερλούδιο που μας οδηγεί στο New Tune την απόλυτη μελωδία του δίσκου. Ένα κομμάτι με ακουστική κιθάρα και congas. Ένα πιάνο συμπληρώνει την εικόνα. Η φαινομενικά απλή μελωδία δένει αρμονικά με τους στίχους της χαμένης αγάπης. Μέσα σε 1.5 λεπτό όλα έχουν τελειώσει. Έτσι απλά.
Το back on the street again που ακολουθεί είναι ένα κλασικό folk κομμάτι σύνθεση του Kortchmar, ίσως το μοναδικό του δίσκου.
Στο τέλος της πρώτης πλευράς φτάνουμε στην μεγάλη επιτυχία του δίσκου. Την μπαλάντα Don’t let me be lonely tonight. Λίγα μπορούν να ειπωθούν για το κομμάτι αυτό. Η εισαγωγή υποβλητική με ακουστική κιθάρα και μπάσο, πλαισιωμένο από τη lead. Το κομμάτι ουσιαστικά είναι jazz. Μια jazz μπαλάντα με απλούς και ξεκάθαρους στίχους: «Κάνε ό,τι θέλεις, δεν θα πέσω στα πόδια σου, αδίκησέ με, πές μου ψέμματα, κράτα το αντίο για την αυγή, αλλά μη με αφήνεις μόνο απόψε…»
Το κομμάτι τελειώνει ίσως με το πιο ευρηματικό jazz σόλο σαξόφωνο του Mike Brecker, για μένα ένα από τα πιο πλήρη, σύντομα και ολοκληρωμένα που έχω ακούσει.
Στο δεύτερο μέρος, έχουμε και πάλι ένα uptempo, ρυθμικό, λίγο funky κομμάτι το Wοh don’t you know μια καλή εισαγωγή για ένα ακόμα βαρύ πυροβολικό του δίσκου:
Το παραδοσιακό One morning in May. Η folk μπαλάντα τραγουδιέται από τον ίδιο και τη Linda Rondstadt. H δεύτερη φωνή της Linda είναι το κάτι άλλο. Οι δύο φωνές δένουν καταπληκτικά. Καθαρό τραγούδι αγάπης επίσης.
Το Instrumental II είναι ένα jazzy πέρασμα διάρκειας 1.5 λεπτού στο επόμενο βαρύ κομμάτι.
Το someone, μια σύνθεση του πολύ – τότε- John McLaughlin που ξεκινάει με την τελευταία νότα του προηγούμενου. Μια πολύ δύσκολη μελωδία, παιγμένη με τρεις ακουστικές κιθάρες και πιάνο και ένα αρκούντως δύσκολο σόλο κιθάρας στο μέσον. Οι στίχοι ? διαλογισμός…. Αγάπη το φως στη ζωή κλπ…
Ακολουθούν 6 κομμάτια ακόμα, στα οποία η ενορχήστρωση αλλάζει ελαφρά, στο ότι προστίθενται, και μένουν μέχρι το τέλος, τα πνευστά. Οι ενορχηστρώσεις ώρες ώρες θυμίζουν ελαφρά και προκλασική που συνεχίζουν προς τη jazz. Τα 6 τελευταία κομμάτια είναι σχεδόν γραμμένα σε medley καθώς το ένα δίνει τη σκυτάλη στο άλλο. Όλα συνδέονται χαρακτηριστικά με τα πνευστά. Τα θέματα όμως γίνονται πιο σκληρά προς το ροκ των chicago πχ (fanfare) με εναλλαγές προς την jazz, αλλά και gospell φωνητικά breaks…Στην εισαγωγή του Little David έχουμε, αλυσσοπρίονα, κορμούς και άλλους μηχανικούς ήχους. Το θέμα είναι σχεδόν jazzy με gospell πάλι φωνητικά. Μετά από το Mescalito (με νύξεις προς διάφορες ουσίες) περνάμε στον ήχο του Nashville στο Dance με βιολί, μαντολίνο και pedal steel. Ο δίσκος κλείνει με το Jig σε ατμόσφαιρα σχεδόν πανηγυριού.
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
Τελικά μήπως ο δίσκος είναι αλλοπρόσαλλος? Ώρες ώρες αναρωτιέμαι και εγώ.
Όμως οι μελωδίες του είναι τόσο γερά δομημένες που θα μπορούσαν να σταθούν κάτω από οποιαδήποτε ενορχήστρωση.
Κομμάτια όπως τα one man dog, nobody but you, new tune, don’t let me be lonely tonight, one morning in May, hymn, είναι συνθέσεις που δεν συναντώνται σήμερα και πολύ περισσότερο δεν ξαναγράφονται. Η αίσθηση της οικονομίας επίσης είναι έντονη, τόσο στη σύνθεση αλλά και στην εκτέλεση. Δεν υπάρχει σχεδόν καμιά κορυφή, κανένα πρόσωπο δεν ξεχωρίζει με εξαίρεση ό,τι αναφέρθηκε πιο πριν.

Εμπορικα ο δίσκος πήγε αρκετά καλά, ως συνέχεια προηγούμενων επιτυχιών. Οι κριτικοί δεν τον συμπάθησαν όσο εγώ.
Για όσους ίσως δεν το ξέρουν (γιατί το έχω ξαναπεί) είναι ένας από τους 2-3 καλύτερους στη δισκοθήκη μου. Για τους υπόλοιπους ίσως είναι ένας ξεπερασμένος παλιομοδίτικος δίσκος της great folk scare.
 

Dimosthenis

Supreme Member
17 June 2006
3,277
Ρε μπαγάσα τα εγραψες τωρα ή τα ειχες ετοιμα???

Οπως και ναχει ΑΞΙΟΣ!!!
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
να με συγχωρέσετε, αλλά δεν αντέχω να βλέπω τον αγαπημένο μου δίσκο τόσο χαμηλά.
Άλλωστε δεν είναι ξαναζεσταμένο φαΊ... (έτσι Λύμπε ?)..
 

Nikos F

Supreme Member
19 June 2006
6,090
Αλιμος
Μα πως ταιριάζουμε έτσι μουσικά ... θα μπορούσαμε να κάνουμε
ατελείωτες ακροάσεις με αυτά.;)

Αντε σειρά έχει τώρα ο σπουδαίος jackson Browne
και κάποιοι εδώ (ονόματα δε λέμε) θα βγάζουν μπιμπίκια:D
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
Nikos F said:
Μα πως ταιριάζουμε έτσι μουσικά ... θα μπορούσαμε να κάνουμε
ατελείωτες ακροάσεις με αυτά.;)

Αντε σειρά έχει τώρα ο σπουδαίος jackson Browne
και κάποιοι εδώ (ονόματα δε λέμε) θα βγάζουν μπιμπίκια:D

έχω κι άλλα, Νίκο...;)
άντε κάνε και συ κάτι....
 
17 June 2006
14,352
Nikos F said:
Αντε σειρά έχει τώρα ο σπουδαίος jackson Browne
και κάποιοι εδώ (ονόματα δε λέμε) θα βγάζουν μπιμπίκια:D

Σιγά μη βγάλουμε μπιμπίκια με τους εγωκεντρικούς νάρκισσους που ξέχασαν να πηγαίνουν σε πάρτι και τό'ριξαν στο ψυχο-ψάξιμο και στο positive thinking. Oι άνθρωποι δεν έχουν σχέση με το ροκ - είναι 'φρούτα' των 70ς: η μία κυρίαρχη τάση ήταν να μορφάζεις και να σφαδάζεις επί σκηνής την ώρα που σέρβιρες σε ανακύκλωση κάτι παληό που όμως κανείς άλλος δεν σκέφτηκε πρόσφατα -Chicago, Santana- και η άλλη είναι αυτά τα φρεσκολουσμένα εγωκεντρικα καλόπαιδα, escapist onanists που θεωρούσαν εαυτόν το κέντρο του κόσμου, ομφαλοσκόπηση και ψυχόδραμα κι Αγιος-ο-Θεός κι από πάνω απαιτούσαν να προσεγγίζεις τους δίσκους τους με τον προσήκοντα σεβασμό γιατί λέει ήταν Μουσική προχωρημένη/σημαντική και υψηλής ποιότητος - και βέβαια καθησυχαστική του κερατά...Δίσκοι να τους βγάζεις απ τα εξώφυλλα και να τους κρεμάς στον τοίχο, τόση ....θετική ενέργεια που ακτινοβολούσαν, σαν κάτι παληά κεντήματα που τα τζάμωνε η γιαγιά και λέγανε πράγματα όπως "Καλημέρα" ή "ένα φρούτο την ημέρα/το γιατρό τον κάνει πέρα".

Προσωπικά, πολύ πιο εύκολα θα άκουγα κάποια από τα καβαλημένα καλάμια του ελληνικού 'έντεχνου'.
 
17 June 2006
14,352
Τώρα εσείς με τη σειρά σας, Νίκο και chief, θα με υποχρεώσετε να πάρετε τα φτυάρια για τα δικά μου φετίχ από τα '70ς: Beefheart πρώτον και καλύτερον, Stooges αμέσως μετά, Rolling Stones (an All-Time Classic τουλάχιστον μέχρι και το ''It's Only Rock'n'Roll'').:D :p :rolleyes:
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
...το πιό ωραίο όμως δεν σας το έχω πεί ακόμα: The Rolling Stones - Tatoo You. αλλά η δεύτερη πλευρά! Ναί! αυτή με τα πιλάφια! ξυπνάει μέσα μου τη ...Σούλα:rolleyes:
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Ένας άντρας και ένας σκύλος.

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Τώρα εσείς με τη σειρά σας, Νίκο και chief, θα με υποχρεώσετε να πάρετε τα φτυάρια για τα δικά μου φετίχ από τα '70ς: Beefheart πρώτον και καλύτερον, Stooges αμέσως μετά, Rolling Stones (an All-Time Classic τουλάχιστον μέχρι και το ''It's Only Rock'n'Roll'').:D :p :rolleyes:

Τι λές ρε φίλε ; Δεν σου αρέσει το "Goat's Head Soup" ; Εγω´τρελλαίνομαι . Dancing with Mr D , Mr Heartbreaker , Angie , Star Star , 100 years ago , Winter , το πρωτο από την β' πλευρά ( πως το λένε πρωϊ πρωϊ ) . Δισκάρα . ( Το πρωτο Stones που πήρα 1974.
 

Nikos F

Supreme Member
19 June 2006
6,090
Αλιμος
Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Σιγά μη βγάλουμε μπιμπίκια με τους εγωκεντρικούς νάρκισσους που ξέχασαν να πηγαίνουν σε πάρτι και τό'ριξαν στο ψυχο-ψάξιμο και στο positive thinking. Oι άνθρωποι δεν έχουν σχέση με το ροκ - είναι 'φρούτα' των 70ς: η μία κυρίαρχη τάση ήταν να μορφάζεις και να σφαδάζεις επί σκηνής την ώρα που σέρβιρες σε ανακύκλωση κάτι παληό που όμως κανείς άλλος δεν σκέφτηκε πρόσφατα -Chicago, Santana- και η άλλη είναι αυτά τα φρεσκολουσμένα εγωκεντρικα καλόπαιδα, escapist onanists που θεωρούσαν εαυτόν το κέντρο του κόσμου, ομφαλοσκόπηση και ψυχόδραμα κι Αγιος-ο-Θεός κι από πάνω απαιτούσαν να προσεγγίζεις τους δίσκους τους με τον προσήκοντα σεβασμό γιατί λέει ήταν Μουσική προχωρημένη/σημαντική και υψηλής ποιότητος - και βέβαια καθησυχαστική του κερατά...Δίσκοι να τους βγάζεις απ τα εξώφυλλα και να τους κρεμάς στον τοίχο, τόση ....θετική ενέργεια που ακτινοβολούσαν, σαν κάτι παληά κεντήματα που τα τζάμωνε η γιαγιά και λέγανε πράγματα όπως "Καλημέρα" ή "ένα φρούτο την ημέρα/το γιατρό τον κάνει πέρα".

Προσωπικά, πολύ πιο εύκολα θα άκουγα κάποια από τα καβαλημένα καλάμια του ελληνικού 'έντεχνου'.



Μη λες μεγάλες κουβέντες...
Σε πάω στοίχημα ότι σαν ακούσεις ορισμένα tracks θα αναθεωρήσεις;)

Φτυάρι για τους stones ? με τίποτε αφού εγώ σου 'κολλαγα'' να αγοράσεις τα
remasters το ξέχασες?
 

Nikos F

Supreme Member
19 June 2006
6,090
Αλιμος
Re: Απάντηση: Re: Ένας άντρας και ένας σκύλος.

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Τι λές ρε φίλε ; Δεν σου αρέσει το "Goat's Head Soup" ; Εγω´τρελλαίνομαι . Dancing with Mr D , Mr Heartbreaker , Angie , Star Star , 100 years ago , Winter , το πρωτο από την β' πλευρά ( πως το λένε πρωϊ πρωϊ ) . Δισκάρα . ( Το πρωτο Stones που πήρα 1974.


Επιτέλους! πες του τα , του έχω φάει τα αυτιά για το συγκεκριμένο, ότι
καλύτερο κάναν στα 70's, δισκάρα με τα όλα της.:eek:
Και για μένα το πρώτο βινύλιο τους που πήρα (είχαν προηγηθεί κασσέτες)
στα 15.
 
17 June 2006
14,352
Από 3 points ποινή στον καθένα σας: είπα μέχρι και το It s Only RnR, αυτό σημαίνει και το αμέσως προηγούμενό του Goat s Head Soup. Οι τριγμοί αρχίζουν στο Black & Blue.

Λάθη στη δισκογραφία των Stones; από 100 κάμψεις έκαστος.:p
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Ένας άντρας και ένας σκύλος.

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Από 3 points ποινή στον καθένα σας: είπα μέχρι και το It s Only RnR, αυτό σημαίνει και το αμέσως προηγούμενό του Goat s Head Soup. Οι τριγμοί αρχίζουν στο Black & Blue.

Λάθη στη δισκογραφία των Stones; από 100 κάμψεις έκαστος.:p

Τι να κάνεις ; Αμα γράφεις μηνύματα στις 8 το πρωϊ αυτά παθαίνεις
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
Λύμπε όταν έρθεις δεν τον γλυτώνεις τον Taylor.....
ειλικρινά μιλάω.... (διακινδυνεύω ακόμα να σε τσατίσω τόσο που να μη μου δώσεις το Pod...)

Με τους stones τώρα τι πάθατε...
δεν κατάλαβα...
πρέπει σώνει και καλά να θάψω κάτι?
 
17 June 2006
14,352
Δ. Παναγιωτίδης said:
Λύμπε όταν έρθεις δεν τον γλυτώνεις τον Taylor.....
ειλικρινά μιλάω.... (διακινδυνεύω ακόμα να σε τσατίσω τόσο που να μη μου δώσεις το Pod...)

Είμαι χοντρόπετσος εγώ chief, δεν τσατίζομαι εύκολα :rolleyes:

Με τους stones τώρα τι πάθατε...
δεν κατάλαβα...
πρέπει σώνει και καλά να θάψω κάτι?

Προς Θεού, Οχι: εγώ πέταξα μόνο τα Emotional Rescue και Undercover. Αφότου έφυγε ο Bill Wyman βέβαια, Δεν τους αγοράζω: πήραν στη θέση του έναν ...ακροβάτη, Darryl-κάτι. Αυτό να πάει να παίζει τζάζ. Δεν τις μπορώ εγώ τέτοιες αλλαγές, μεγάλος άνθρωπος: στους Stones το μπάσσο πρέπει να είναι Δωρικό.
 
17 June 2006
14,352
Δ. Παναγιωτίδης said:
Λύμπε όταν έρθεις δεν τον γλυτώνεις τον Taylor.....

Κοίτα μόνο να μου βάλεις τους δίσκους του απ τα παληά. Οχι το DVD: Θα τον βλέπω όπως είναι τώρα και θα παθαίνω ένα κάτι :rolleyes: