Ένας μάγος των ασπρόμαυρων πλήκτρων....

Tasos_Th

Supreme Member
5 September 2006
3,061
Goteborg, Vastra Gotaland, SVERIGE
michelpetruccianiok0.jpg


Πόσοι απο μας δεν αναγνωρίζουν αυτόν τον άνθρωπο.... αυτόν που μας μάγεψε αμέτρητες φορές με το ταλέντο του.

Michel Petrucciani. Ένα όνομα συνώνυμο του ήχου του πιάνου στην jazz με το όνομά του να περιφέρεται στην κορυφή παρέα με τον Evans ,τον Ellington και τον Jarrett.

Αφορμή το ακόλουθο δισκάκι.....

petruciannido2.jpg


το δεύτερό του στην Owl ,με έξι κομμάτια που ξεδιπλώνουν το ταλέντο του,και το δέσιμο με τους έταιρους του τρίου του, τον Jean - Francois Jenny - Clark στο μπάσο και τον Aldo Romano στα κρουστά.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία απο την αρχή.....

Γεννημένος στη Montpellier απο μι αοικογένεια Ιταλών που το να είσαι μουσικός ήταν κάτι συνηθισμένο...ο πατέρας του Tony κιθαρίστας και ο αδερφός του ο Louis μπασίστας.

Στη ηλικία των 4 ανακαλύπτει το πιάνο όταν μιά μέρα βλέποντας τον Duke Ellington στην τηλεόραση δείχνει προς την οθόνη και λέει " Θέλω να παίξω αυτό !!!. Εκείνα τα Χριστούγεννα το δώρο του ήταν ένα μικρό πιάνο παιχνίδι το οποίο δεν τον ενθουσίασε και αφού πήρε ένα σφυρί το έκανε κομμάτια. Ήθελε ένα αληθινό....και ο πατέρας του του αγόρασε ένα παλιό ρημαγμένο πιάνο και έφτιαξε μια προέκταση ώστε τα πόδια του Michel να φτάνουν τα πεντάλ . ( Δεν θα ήθελα να ανφερθώ στην ασθένεια απο την οποία έπασχε ο Michel Petrucciani , όσοι θα θέλατε να μάθετε πηγαίνετε εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Michel_Petrucciani )
Αφού μελέτησε κλασσικό πιάνο για 8 χρόνια ο Michel έστρεψε την προσοχή του στην jazz γιατί λάτρευε να αυτοσχεδιάζει και ήθελε να γράψει τη δική του μουσική.
Στην ηλικία των 30 ο Petrucciani τίμησε τον άνθρωπο που πρώτος τον ενέπνευσε να θελήσει να παίξει πιάνο, μέ ένα σόλο album ονόματι Promenade with Duke. Αρκετά αργότερα το 1992 έπαιξε ένα ντουέτο με τον πατέρα του σε ένα τουρ με το όνομα "Like Father,Like Son" για να δείξει την αγάπη και την εκτίμησή του για έναν άνθρωπο που τον βοήθησε τόσο πολύ καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του.

Όταν ο Michel ήταν 13 ετών έδωσε το πρώτο του κονσέρτο σαν επαγγελματίας στο Cliousclat Festival . Έπρεπε να τον μεταφέρουν στην σκηνή και χρησιμοποίησε ένα ειδικό πρόσθετο για να μπορέσει να δουλέψει το sustain πεντάλ του πιάνο.
Αυτό το μειονέκτημα δεν επηρέασε τα χέρια του ωστόσο ,και σύμφωνα με τις αναφορές ,έπαιξε με αφάνταστη ενεργητικότητα και ενθουσιασμό.
Σε εκείνο το φεστιβάλ ήταν και ο τρομπετίστας Clark Terry που χρειαζόταν ένα πιανίστα εκείνη την ημέρα. Όταν ο Michel του προσέφερε τις υπηρεσίες του ο Terry νόμισε πως αστειευόταν . " Let's play the blues " είπε και απο τη στιγμή που ο Michel έπαιξε ο Terry τον αγκάλιασε κι εκεί άρχισαν όλα.

Μερικούς μήνες αργότερα ακολουθόντας τον Terry σε ένα τούρ ,μια κρίσιμη αντιπαράθεση έλαβε χώρα στη νότια Γαλλία. Ο Chack Israels ένας μπασίστας που έπαιξε με τον Bill Evans ( είδωλο του Petrucciani ) εκτίμησε το λυρικό και ενεργητικό του στύλ τόσο πολύ που αποφάσισε να τον βοηθήσει συστήνοντάς τον αρχικά στον ντράμερ Kenny Clarke.
O Kenny τον πήγε με τη μία και τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται για τον νεαρό τότε πιανίστα. Λίγο μετά, το 1980, καλείται σε ένα στούντιο ηχογράφησης όπου βρέθηκε στην παρέα του ντράμερ Aldo Romano , του τρομπονίστα Mike Zwerin και του αδερφού του Louis στο μπάσο.
O Michel είχε πρωτοσυναντήσει τον Romano σε ένα πανηγύρι όταν ήταν 16 και αναφερόταν σε αυτόν με την φρα´ση " ο φύλακας άγγελός μου ".
Μαζί ηχογράφησαν μια ώρα μουσικής με τον τίτλο Flash που αποτέλεσε το πρώτο του album και έγινε hit .
Στο ξεκίνημα της καριέρας του ο Petrucciani μπορούσε να σχηματίσει ένα μόνιμο τρίο με τον Aldo Romano και τον μπασίστα Jean Fracois Jenny Clark.

Εκείνη την χρονιά παίζοντας για πρώτη φορά στο Paris Jazz Festival έκανε πάταγο στο Theatre de la Ville. Την επόμενη χρονιά αποφάσισε να δεχθει την πρόκληση της μετάβασης στην Αμερική.
Πήγε στη Νέα Υόρκη και μέσω κάποιου φίλου βρήκε τη διεύθυνση ενώς μουσικού στη δυτική ακτή. Όταν έφτασε στo "καταφύγιο" του Charles Lloyd στην Καλιφόρνια δύο εβδομάδες αργότερα δεν γνώριζε πως ο Lloyd ήταν αυτός που ανακάλυψε τον νεαρό τότε πιανίστα Keith Jarrett πίσω στο 1960.
Όταν άκουσε ότι ο Michel ήταν jazz πιανίστας πρότεινε να παίξει κάτι στο " Steinway " που ήταν ιδιοκτησία του. Αφού άκουσε μερικά κομμάτια πιάνε το σαξόφωνό του και για δύο μέρες παίζουν ασταμάτητα μαζί .
Αυτή η περιπέτεια που μοιράστηκαν κράτησε 5 χρόνια και είχε σαν καρπούς 3 albums.
 

Tasos_Th

Supreme Member
5 September 2006
3,061
Goteborg, Vastra Gotaland, SVERIGE
O Charles Lloyd κυριολεκτικά άνοιξε κάθε πόρτα για τον Petrucciani και δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα καλύτερο ξεκίνημα για την καριέρα του στην Αμερική.
Μετακομίζοντας στην Καλιφόρνια το 1982 έγινε μέλος του καινούριου κουαρτέτου του Lloyd. Μια σόλο εμφάνιση του Michel στο Carnegie Hall στα πλαίσια του Kool Jazz Festival είχε σαν αποτελεσμα μιας ευρύτατης θετικής κριτικής.
Μέσα σε μερικά χρόνια είχε δουλέψει με μερικούς απο τους καλύτερους jazzmen και rythm sections ανα τον κόσμο. Ανάμεσά τους οι ντράμερς Al Foster, Jack De johnette , οι μπασίστες Dave Holland, Gray Peacock, Eddie Gomez, Stanley Clarke, Cecil Mc Bee , οι κιθαρίστες Jim Hall , John Abercrombie, John Scofield, οι σαξοφωνίστες Lee Konitz, Warne Marsh, Joe Lovano, Joe Henderson , Wayne Shorter, David Sanborn και Gerry Mulligan και τον μεγάλο τρομπετίστα Dizzy Gillespie.

Το 1986 σε ηλικία 21 ετών έγινε ο πρώτος Γάλλος μουσικό που υπέγραψε με την Blue Note για την οποία ηχογράφησε 6 albums. Συνέχισε να ταξιδεύει στον κόσμο με νεανική ενέργεια αλλάζοντας συνεχώς τα μουσικά του groups και το περιβαλλον του.

Έπαιξε και ηχογράφησε με τον Lee Konitz . Απο τον συνδιασμό του alto sax του Konitz και του πιάνου του Michel ήρθε το album Τοο Sweet με ένα ντουέτο που ακόμα και σήμερα θεωρείται απο τους Ευρωπαίους κριτικούς ώς ένα highlight της jazz της δεκαετίας του 80.

Μεταξύ 1986 και 1994 κυκλοφόρησε επτά άλμπουμς με την Blue Note περιλαμβανομένου του Power of Three ( με τους Wayne Shorter και Jim Hall ) και ένα άλμπουμ με αποκλειστικά δικές του συνθέσεις και εκτελέσεις με τον τίτλο Michel Petrucciani plays Petrucciani και αυτό στην Blue Note.

Το 1994 Η Γαλλία τον τιμά και τον κάνει ιππότη της Λεγελωνας της Τιμής στο Παρίσι.

Έκανε τουρ, στη Γερμανία , την Ιταλία και την Γαλλία το 1997 παίζοντας σε φεστιβάλς. Μετά ακολούθησε τουρ με το σεξτέτο συναποτελούμενο απο τους Anthony Jackson , Steve Gadd, Bob Brookmeyer , τον Flavio Boltro στην τρομπετα , τον Stefano di Battista στα alto και soprano σαξόφωνα.
Αυτό το γκρούπ αποτέλεσε μια απο της πιο επιβραβευτικές προσπάθειες , παίζοντας και ηχογραφόντας την επόμενη χρονιά το Both Worlds για την Dreyfus Records και κυκλοφορία το 1998. To cd αποτελείται εξολοκλήρου απο συνθέσεις του Petrucciani υπέροχα διασκευασμένες απο τον Bob Brookmeyer.

Την 6η Ιανουαρίου 1999 o Michel Petrucciani μας αποχαιρετά στο Manhattan σε ηλικία μόλις 36 ετών απο μόλυνση των πνευμόνων.
Εκείνη την εποχή η Dreyfus Records ετοίμαζε την κυκλοφορία που τεκμηρίωνε το σόλο τούρ του Michel στην Ευρώπη το 1997. Ηχογραφημένη ζωντανά στην Φρανκφούρτη στις 27 Φεβρουαρίου , το πρόγραμμα περιελάμβανε ένα πλήθος προσωπικών του συνθέσεων μαζί με το εκτεταμένο Trilogy In Blois ( Morning Sun, Noon Sun και Night Sun in Blois ) και το λυρικό Chloe Meets Gershwin ,
Έπαιξε επίσηςσόλο ένα δείγμα σεβασμού στο ζεύγος των ηρώων του με δαιχυτική ερμηνεία του Caravan σήμα κατατεθέν του Duke Ellington και ένα συνονθύλευμα του δικού του She did it again και του Take the train του Billy Strayhorn .

Εθνικός ήρως για τη Γαλλία , με τους δίσκους του να είναι best seller στην Ευρώπη. Ο Γάλλος πρόεδρος jacques Chirac ήταν ανάμεσα στους πολλούς που τίμησαν τον μεγάλο πιανίστα εξυμνόντας την ικανότητα του να ανανεώνει την jazz να δίνει τον εαυτό του στην τέχνη με τόσο πάθος κουράγιο και μουσική ιδιοφυΐα. Παράδειγμα για όλους......

Δισκογραφία

- "Flash" - 1980
- "Michel Petrucciani" - 1981 (Owl).
- "Date With Time" - 1981 (Owl).
- "Estate" - 1982 (IRD).
- "Toot Sweet" - 1982 (Owl).
- "Oracle's Destiny" - 1982 (Owl).
- "100 Hearts" - 1983 (Concord).
- "Note n' Notes" - 1984 (Owl).
- "Live At The Village Vanguard" - 1984 (Concord).
- "Cold Blues" - 1985 (Owl).
- "Pianism" - 1985 (Blue Note).
- "Power of Three" - 1986 (Blue Note).
- "Michel plays Petrucciani" - 1987 (Blue Note).
- "Music" - 1989 (Blue Note).
- "Playground" - 1990 (Blue Note).
- "Live" - 1991 (Blue Note).
- "Promenade with Duke" - 1993 (Blue Note).
- "Marvellous" - 1994 (Dreyfus).
- "Au Theatre Des Champs-Elysees" - 1994 (Dreyfus).
- "Both Worlds" - 1997 (Dreyfus).
- "Solo Live" - 1997 (Dreyfus).

Με τον Eddy Louiss
- "Conference de Presse vol. 1 y 2" - 1994 (Dreyfus).

Με τον Stephane Grappelli
- "Flamingo" - 1995 (Dreyfus).


Πηγή : http://www.jazzprofessional.com
 

Stellios papa

Supreme Member
17 June 2006
9,722
Ελλαδα
Πολυ μεγαλος εχω Δυο εξαιρετικα DVD

POWER OF THREE
1986 απο το Montreux με jim hall guitar και Wayne Shorter sax

ΤΗΕ ΜΑΝΗΑΤΤΑΝ PROJECT
1989 απο N.Y με STANLEY CLARK elec Bass LENNY WHAIT drums
 
Last edited:

kostas k

AVClub Addicted Member
19 June 2006
1,786
Μελίσσια
Καταρχήν σόρρυ που ξέθαψα το θέμα.

Θέλω να ξεκινήσω να ακούσω κάτι από Petrucciani. Ποιον δίσκο προτείνεται για αρχή.

Στο allmusic οι δίσκοι του με τα περισσότερα "αστεράκια" είναι οι παρακάτω:
planism (Blue Note 1985)
Power of three - live (Blue Note 1986)
Marvellus (Dreyfus 1994)
Solo live (Dreyfus 1999)

τι λέτε εσείς?
 

Tasos_Th

Supreme Member
5 September 2006
3,061
Goteborg, Vastra Gotaland, SVERIGE
Καλά κάνεις και το ξέθαψες ίσως τώρα πεί και κανένας άλλος τι γνώμη του.
Όποιον κι αν ε πιλέξεις θα σε αποζημιώσει.
Προσωπικά προτείνω το Marvellus.
 

kostas k

AVClub Addicted Member
19 June 2006
1,786
Μελίσσια
Υπάρχει περίπτωση να βρω το marvellous σε κάποιο κατάστημα στην Αθήνα ή πρέπει να ψαχτώ στο internet?