Εγχειρίδια Μισανθρωπίας - Go Kart Mozart, Smog, Antonin Artaud

17 June 2006
14,352
230572-resized200.JPG


Go Kart Mozart – Tearing Up The Album Chart (West Midland Records)
Smog – A River Ain’t Too Much To Love (Domino)
Antonin Artaud – Pour En Finir Avec Le Jugement De Dieu (Sub Rosa)

Πολύ μου αρέσουν αυτές οι μοναχικές ψυχές που σκάνε μύτη κατά καιρούς, φωνές που μοιάζουν να έρχονται κατευθείαν από το υπογάστριο του Θηρίου. Κάτι αφελείς και μισάνθρωποι Δον Κιχώτες που πιστεύουν ακόμη σε παληομοδίτικες χίμαιρες. Οπως ότι δεν είναι ανάγκη να ελπίζεις γιά να επιχειρήσεις, ούτε να πετύχεις για να επιμένεις – το είδος των ...Ιδανικών για τα οποία σύντομα ο Κόσμος θα μιλάει όπως μιλάει σήμερα για τις παληές, ξεχασμένες αρρώστιες: την πανούκλα, τη φυματίωση και τη σύφιλη.
Τόσο ο Lawrence Hayward όσο και ο Bill Callahan δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν Στάρ. Για να τους αγαπήσεις πρέπει να είσαι Εύπιστος και να έχεις πάρει διαζύγιο με τον Κυνισμό. Πρέπει να αγαπάς τις μειοψηφίες, να είσαι αντικομφορμιστής και να μπορείς να κάνεις λεπτές διακρίσεις: να ξεχωρίζεις τον αλλαζόνα από το ματαιόδοξο, τον αυθάδη από τον κοινό παληάνθρωπο, το χιούμορ από την πλάκα. Πρέπει τέλος να σε μαγεύουν ακόμα οι μικρές ‘ανορθογραφίες’ που επιμένουν να υπάρχουν σε πείσμα ενός Κόσμου που μοιάζει να κυριαρχείται, όλο και περισσότερο, από τις ταμειακές μηχανές των εμπόρων.
Ο Lawrence Hayward είναι αυτός που μας έδοσε πρίν από πολλά χρόνια τους Felt. Θυμάμαι ακόμα τα EPs τους - ‘The Splendour Of Fear’ και ‘Crumbling The Antiseptic Beauty’, δύο μινιμαλιστικοί δίσκοι εξαίσιας guitar pop που έμοιαζαν να ξεκινούν από εκεί που σταμάτησε το τρίτο Velvets: πήραν θέση ανάμεσα στα ...Εικονίσματά μου για χρόνια. Μετά τους Felt, ο Hayward έφτιαξε τους Denim, φόρο τιμής στην αγάπη του για το glam. Τελευταίο δημιούργημά του είναι οι Go Kart Mozart. Ενας πολιορκητικός κριός με τον οποίο ελπίζει να ρίξει τα Τείχη της αδιαφορίας. Στην πατρίδα του δε φαίνεται να τον γνωρίζει κανείς παρά μόνο η μάνα του, μαζί με κάτι ...αλλόκοτους που δηλώνουν περήφανα ‘πνευματικά τέκνα’ του (Primal Scream, St Etienne, Belle & Sebastian). Η εκκεντρική ποπ που φτιάχνει δεν έχει το ταίρι της: ‘Ξεσκίζοντας τα Charts’ είναι ο τίτλος του άλμπουμ του και ο Hayward κάνει μαύρη πλάκα. Πίσω απ τα χαμόγελα διακρίνεις δόντια φαγωμένα από σκορβούτο. Πρώτος στόχος για το μοχθηρό χιούμορ του είναι ο ίδιος του ο εαυτός, με την πολύχρονη εξάρτηση και τις άπειρες χαμένες μάχες του με την άσπρη σκόνη.
Ο δίσκος του Bill Callahan - γιατί αυτός είναι οι Smog - είναι ό τι καλύτερο έχει κάνει μέχρι σήμερα και είναι παλίμψηστο: το ξύνεις λίγο και από κάτω προβάλουν η folk και οι μεγάλοι παρίες - ο Nick Drake, ο Lou Reed, τα πρώτα άλμπουμ του Leonard Cohen. Ο μισανθρωπισμός του Callahan είναι, στην ουσία, μιά μάσκα: πίσω της ελλοχεύει απίστευτη συναισθηματική βία και υποψιάζεσαι μιά τρυφερότητα που δε φαίνεται να γνωρίζει όρια.
Ο Αντονέν Αρτώ ήταν πολυσύνθετο ταλέντο. Στο CD της Sub Rosa, ο μεγάλος Οραματιστής απαρριθμεί - φωνάζοντας - τους λόγους για τους οποίους ‘πρέπει να τελειώνουμε με το Θεό’. Πρόκειται για τη διαβόητη εκπομπή του Αρτώ που οι υπεύθυνοι της Γαλλικής Ραδιοφωνίας λογόκριναν τρομοκρατημένοι το 1947. Ο Αρτώ πέθανε λίγους μήνες μετά. Το κείμενο εδώ είναι Καμικάζι και αναμμένα κάρβουνα. Οπως συχνά-πυκνά συμβαίνει με τύπους του φυράματος του Αρτώ, η εγκυρότητα της καταγγελίας του δεν βασίζεται ούτε στην πρωτοτυπία της ούτε στην ευστοχία της αλλά στο πάθος της. Δεν πρόκειται για την κριτική ενός νηφάλιου θεωρητικού αλλά για την τυφλή, αμέθοδη επίθεση ενός ποιητή. Ενα δείγμα για σεμινάριο γύρω από το Πώς Δημιουργείς Υψηλή Καλλιτεχνία με το Σφυρί. Σε κάνει να θυμάσαι άλλες εποχές: τότε που υπήρχε ακόμη πολιτική, κριτική, πολεμική, λογοτεχνία – όλα αυτά τα πράγματα που είναι Μάχες...





(Το κείμενο αποδίδει τα άμεσα και έμμεσα δάνειά του α) στο ‘Πορτ Σουδάν’ του Olivier Rolin, εκδόσεις ΑΓΡΑ και β) στα Σχόλια για το Canto XLV του Εζρα Πάουντ, Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, περιοδικό Σημειώσεις, Αθήνα, 1975).
 

SPYROS A.

AVClub Fanatic
18 November 2006
14,510
Ministry Of Silly Walks
Διαβάζοντας τα εγχειρίδια μισανθρωπίας του Κώστα χθες,,στάθηκα περισσότερο στον δίσκο του Bill Callahan που με συντροφεύει αρκετό καιρό..(τα άλλα δυο δεν τα έχω αγγίξει ακόμη)..Προσωπικά δεν έξυσα ποτέ μου βαθιά για να καταλάβω την συναισθηματική φόρτιση που κρύβει ένα κομμάτι σαν το Rock Bottom Riser επειδή που θυμίζει μια από τις εντονότερες στιγμές τις ζωής μου....μια μάνα να μου κουνάει το χέρι πριν από δέκα χρόνια, με την ευχή για μια καλύτερη νέα αρχή στα υγρά της μάτια...δεν υπάρχει σκληρότερο πράγμα πιστεύω,,,τουλάχιστον στην δικιά μου "περιπέτεια"....σκληρό συναίσθημα αλλά και τόσο ανθρώπινο...
Όταν με πλησιάζουν τέτοιες θύμησες έχω σαν συντροφιά το A River Ain’t Too Much To Love των Smog αλλά και το Viva Last Blues του αλλοπαρμένου πρίγκιπα....

Viva_last_blues.jpg


Προσπαθώ χρόνια τώρα να κατανοήσω τον λόγο που τόσο διαφορετικά συναισθήματα,συγγενεύουν μεταξύ τους...

Οι θύμησες γεννούν την απόγνωση και η απόγνωση την μισανθρωπία....
Προσπαθώ επίσης να καταλάβω ,πως ένα μάτσο ακίνδυνα φαινομενικά τραγούδια μπορούν να διαλύσουν τα πάντα μέσα μου...

Εδώ θα ήθελα μια απάντηση...όχι πως θα μου αποβάλλει τις σταθερές μου....ισως μπορέσει να τις κατευνάσει σε μεγάλο βαθμό
 

Ηλίας Κ

Supreme Member
7 July 2006
4,930
Αθήνα
Το "Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του Θεού" το θεωρώ ένα από σημαντικότερα βιβλία που διάβασα ποτέ. Ενα από αυτά τα βιβλία που αισθάνεσαι καθως το διαβάζεις ότι όταν το τελειώσεις τίποτα δε θα είναι ξανά τι ίδιο γύρω σου. Τίποτα.
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,691
πετρουπολη
τεραστια μορφη ο Αρτω.μισοτρελος,σχιζοφρενης ο συμπατριωτης μας,οι γονεις του ηταν και οι δυο απο τη Σμυρνη εγραψε ενα απο τα σπουδαιοτερα βιβλια για το θεατρο του 20ου αιωνα.
Στο "the theatre and it's double" περιεχεται το μανιφεστο του θεατρου της σκληροτητας (theatre of cruelty) και αποτελει ισως το πιο ρηξηκελευσθο κειμενο για το θεατρο που γραφτηκε τον προηγουμενο αιωνα.
Οτι συνεβει στη μουσικη με τη 2η σχολη της Βιεννης,τον Στοκχαουζεν και την ενσωματωση του θορυβου,ειναι αυτο το κειμενο για το θεατρο....

The Theatre of Cruelty has been created in order to restore to the theatre a passionate and convulsive conception of life, and it is in this sense of violent rigour and extreme condensation of scenic elements that the cruelty on which it is based must be understood. This cruelty, which will be bloody when necessary but not systematically so, can thus be identified with a kind of severe moral purity which is not afraid to pay life the price it must be paid.
– Antonin Artaud, The Theatre of Cruelty, in The Theory of the Modern Stage (ed. Eric Bentley), Penguin, 1968, p.66
 

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
8,891
πότε τά 'γραψες βρε Λύμπε αυτά και δεν το είχα προσέξει ; Χέυγουωρντ και Κάλλαχαν είναι από τις μεγάλες αγάπες μου ... άλλωστε τις προάλλες που είχες 'ξωκείλει' σου είχα πετάξει ένα φελτάκι ...

δεν θα το 'λεγα μισανθρωπία πάντως ... μάλλον ''χτίζω γύρω γύρω τοίχους για να μην μπορείτε να μπείτε... άλλωστε όποτε το κάνατε μαλακία κατέληξε .... ''

το απόλυτο αντίδοτο στην χαζοχαρουμενίαση όλων των ειδών και ηλικιών .....
 

SPYROS A.

AVClub Fanatic
18 November 2006
14,510
Ministry Of Silly Walks
Διαβάζοντας τα εγχειρίδια μισανθρωπίας του Κώστα χθες,,στάθηκα περισσότερο στον δίσκο του Bill Callahan που με συντροφεύει αρκετό καιρό..(τα άλλα δυο δεν τα έχω αγγίξει ακόμη)..Προσωπικά δεν έξυσα ποτέ μου βαθιά για να καταλάβω την συναισθηματική φόρτιση που κρύβει ένα κομμάτι σαν το Rock Bottom Riser επειδή που θυμίζει μια από τις εντονότερες στιγμές τις ζωής μου....μια μάνα να μου κουνάει το χέρι πριν από δέκα χρόνια, με την ευχή για μια καλύτερη νέα αρχή στα υγρά της μάτια...δεν υπάρχει σκληρότερο πράγμα πιστεύω,,,τουλάχιστον στην δικιά μου "περιπέτεια"....σκληρό συναίσθημα αλλά και τόσο ανθρώπινο...
Όταν με πλησιάζουν τέτοιες θύμησες έχω σαν συντροφιά το A River Ain’t Too Much To Love των Smog αλλά και το Viva Last Blues του αλλοπαρμένου πρίγκιπα....

Viva_last_blues.jpg


Προσπαθώ χρόνια τώρα να κατανοήσω τον λόγο που τόσο διαφορετικά συναισθήματα,συγγενεύουν μεταξύ τους...

Οι θύμησες γεννούν την απόγνωση και η απόγνωση την μισανθρωπία....
Προσπαθώ επίσης να καταλάβω ,πως ένα μάτσο ακίνδυνα φαινομενικά τραγούδια μπορούν να διαλύσουν τα πάντα μέσα μου...

Εδώ θα ήθελα μια απάντηση...όχι πως θα μου αποβάλλει τις σταθερές μου....ισως μπορέσει να τις κατευνάσει σε μεγάλο βαθμό

up...μιας και είναι στην ''μόδα'':2thumb22sup:
 
17 June 2006
62,722
Χολαργός
Απάντηση: Re: Απάντηση: Εγχειρίδια Μισανθρωπίας - Go Kart Mozart, Smog, Antonin Artau

Ναι,,αλλά απάντηση στο ερώτημα δεν πήρα...


Αλλη ώρα....Τωρα ειναι αργά...

Δέν το ξεχνώ..:ernaehrung004:

Υ.Γ.
Πάντως ειμαστε συνισταμένη συναισθημάτων,πού δέν ειναι απαραίτητο νά ειναι απολύτως ξεδιαλυμένα..
Οσο περισσότερο καταφέρνουμε νά μήν τά διακρίνουμε σέ ''θετικά'' και ''αρνητικά'' τοσο περισσότερο καί τά αποδεχόμαστε αλλά καί τά απολαμβάνουμε ακόμα και μέσα στην οδύνη τους...


Αντε ,ενα μικρό σχόλιο γιά νά μήν παραπονιέσαι..
 
Last edited:

SPYROS A.

AVClub Fanatic
18 November 2006
14,510
Ministry Of Silly Walks
Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Εγχειρίδια Μισανθρωπίας - Go Kart Mozart, Smog, Antonin A

Αλλη ώρα....Τωρα ειναι αργά...

Δέν το ξεχνώ..:ernaehrung004:

Υ.Γ.
Πάντως ειμαστε συνισταμένη συναισθημάτων,πού δέν ειναι απαραίτητο νά ειναι απολύτως ξεδιαλυμένα..
Οσο περισσότερο καταφέρνουμε νά μήν τά διακρίνουμε σέ ''θετικά'' και ''αρνητικά'' τοσο περισσότερο καί τά αποδεχόμαστε αλλά καί τά απολαμβάνουμε ακόμα και μέσα στην οδύνη τους...


Αντε ,ενα μικρό σχόλιο γιά νά μήν παραπονιέσαι..

Πάω πάσο για την ώρα...

Η διάκριση όμως μεταξύ θετικού και αρνητικού έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση...δεν μπορούμε να αγνοούμε τις συνιστώσες ...Ακόμα και τα ζώα διαχωρίζουν καταστάσεις βασιζόμενα κυρίως στα ένστικτά τους.....
Η ανθρώπινη φύση έχει ξεπεράσει θεωρητικά την ενστικτώδη πλευρά του εαυτού της και βαδίζει βάση της λογικής...
Μήπως τελικά η λογική ,αντί να βοηθήσει στην διαδικασία της επούλωσης, κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα;;
 

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
8,891
Σπύρο (Α) , η λογική δεν ''εξανθρωπίζει'' ... είναι καλή για τακτοποίηση ''κουτακίων'' και ακόμη καλύτερη για να δημιουργείς τετελεσμένα, τα οποία θα μπορείς να κατηγορείς αργότερα, όταν θα έχεις την συναισθηματική 'άνεση' .... αυτός είναι κατ' εμέ ο πλήρης κύκλος της εμπειρίας ...

Όμως, τα κουτάκια υπάρχουν για να είναι by default ατακτοποίητα, αυτός είναι ο ρόλος τους ... μόνον όταν τα συνδέσεις με το σύρμα της άλογης υπέρβασης, μπορούν να αποπειραθούν να κωδωνίσουν με μία υπέροχη -πλην απατηλή- μουσική ....