Η ηλεκτρική περίοδος του Herbie Hancock

  • Αγαπητοί φίλοι και φίλες.

     

    Σας προσκαλούμε να γιορτάσουμε μαζί τα 15α γενέθλια του AVclub.

    Την Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2021, και ώρα 21:00 θα πραγματοποιήσουμε το πάρτι των γενεθλίων του φόρουμ μας στο ROOT Cafe - bar - Restaurant

     

    Δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ, θα χαρούμε πολύ να σας γνωρίσουμε από κοντά.

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Εχοντας δουλέψει με τον Miles Davis μέχρι και το In A Silent Way , ο Hancock έχει όχι μόνον αντιληφθεί την πιθανότητα και τις πλείστες όσες δυνατότητες μιάς ηλεκτρικής μπάντας , αλλά τις έχει εμπεδώσει τόσο καλά , ώστε ο σχηματισμός ενός σεξτέτου προς αυτήν την κατεύθυνση να φαίνεται και να είναι η πιο λογική κίνηση του .

Ο μουσικός περίγυρος , η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι απολύτως ευνοϊκή για μια τέτοια κίνηση . Αμέσως μετά την φυγή του από το γκρούπ του Davis ηχογραφεί το τελευταίο του άλμπουμ για την Blue Note ( The Prisoner) και ακολούθως υπογράφει με την Warner bros. Εκεί θα κάνει τρία άλμπουμ , εκ των οποίων το μεν πρώτο ( Fat Albert Rotunda) χρονολογικά χαράζει μια κατεύθυνση προς το ηλεκτρικό φάνκ , την οποίαν θα ακολουθήσει 3 χρόνια αργότερα με μεγάλη επιτυχία , ενώ τα δύο επόμενα ( Mwandishi , Crossings ) κινούνται σε έναν τελείως διαφορετικό χώρο , αυτόν της αυτοσχεδιαστικής ηλεκτρικής τζαζ που όμως , όχι μόνον θυμάται τα Αφρικάνικα στοιχεία της , ως μουσικής , αλλά τα ενσωματώνει επανακαθορίζοντας τα , σε μια προσπάθεια αναγνώρισης του αφρικάνικου παρελθόντος του και απόδοσης φόρου τιμής σε αυτό .

Το Fat Albert Rotunda είναι μουσική που έγραψε για την κωμική σειρά καρτούν του Bill Cosby. Με τους Johny Cole ( t) , Garnett Brown ( tb ) , Joe Henderson ( ts , af) , Buster Williams ( b ) και Albert Heath ( dr) , ο δίσκος αυτός που κυκλοφόρησε το 1969 είναι μια πρώτη απόπειρα προς το ηλεκτρικό τζαζ – φανκ , πιο κοντά όμως στο R’n’B των 60’ς και σίγουρα με περισσότερα στοιχεία ακουστικής τζαζ .

Αποφασισμένος να εξερευνήσει τις Αφρικάνικες ρίζες του ( « Τόσα πολλά από το Αφρικάνικο στοιχείο , φαίνεται να έχουν εκδιωχθεί από την ξεζουμισμένη μαύρη Αμερική , ώστε χρειάζεται να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας και να αναγνωρίσουμε την κληρονομιά μας» ) , ο Hancock υιοθετεί το όνομα Mwandishi που στην διάλεκτο Σουαχίλι σημαίνει συνθέτης , ενώ και το υπόλοιπο σεξτέτο που αποτελείται πλέον από τους Eddie Henderson ( t ) , Julian Priester ( tb) , Bernie Maupin ( s , bcl , af ) , Billie Hart ( dr) και τον μπασσίστα από το προηγούμενο σεξτέτο Buster Williams παίρνει ανάλογα ονόματα ( jabali , Mwile , Mganga , Pepo Mtoto ) . Mε αυτήν την σύνθεση και με την βοήθεια των Jose Chepito Areas ( cng) , Leon Changler ( dr ) και Ron Montrose ( g) , to 1971 ηχογραφείται το Mwandishi , ενώ το 1972 το Crossings , δυο μεγαλειώδεις δίσκοι που αποπειρώνται να ενώσουν τον ηλεκτρισμό της εποχής με την αφρικάνικη ρίζα της τζαζ (“Ostinato [Suite for Angela] “, “Sleeping Giant” , “Quasar” ) σε μια χαλαρή φόρμα , αυτοσχεδιαστική ( “Water Torture” , “You know when you’ll get there” ) , προορισμένη να μελετήσει και αν αναδείξει τα ηχοχρώματα και τις χροιές της νέας μουσικής , δανειζόμενη πλείστα όσα στοιχεία από την avant garde και την free – jazz ( “Wandering Spirit Song” ) . Το στοιχείο της πνευματικότητος , όπως αυτό εκφράζεται μέσα από το αυτοσχεδιαστικό μέρος της μουσικής και το υψηλό συλλογικό επίπεδο συνεννόησης και επικοινωνίας των μουσικών είναι πανταχού παρόν , με την πνευματικότητα αυτή να αποτελεί το βασικό στοιχείο διαφοροποίησης του «μαύρου» συλλογικού αυτοσχεδιασμού από εκείνο του λευκού , δυτικού και επιστημονικά ψυχρού αντίστοιχου . Οι ομοιότητες με τις αντίστοιχες προσπάθειες του Miles Davis στο επίπεδο της ηλεκτρική τζαζ είναι μάλλον επιφανειακές – όπως πολύ σωστά τονίζουν οι Richard Cook και Brian Morton, αφού η μουσική του Hancock έχει ένα σχεδόν συμφωνικό χαρακτήρα και ανάπτυξη ( Sleeping Giant ) σε αντίθεση με την αέναη επαναληπτικότητα του Davis της εποχής ( Bitches brew ) .

e8559512u80.jpg
f83279crhvi.jpg
e85378retqz.jpg
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Οι δίσκοι ήταν φυσικά εμπορικώς αποτυχημένοι και ενώ οι περισσότεροι , ήλπιζαν και ευχόντουσαν μια στροφή του Hancock προς τις ημέρες των ηχογραφήσεων της Blue Note , εκείνος βλέπει αλλού . Φεύγοντας από την Warner για την Columbia ηχογραφεί σε αυτήν το Sextant , άλλο ένα ηλεκτρικό πείραμα μεταξύ των όσων ήδη είχαν συμβεί και του ηλεκτρικού φανκ που επρόκειτο να έρθει , χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι πρόκειται για έναν απλώς μεταβατικό , χωρίς σημασία , δίσκο. Ισα – ίσα το Sextant αποτελεί ένα σημαντικό δίσκο στην δισκογραφία του Hancock με αρκετές επιρροές από τον Miles και το In A Silent Way αλλά και έναν προπομπό του αμέσως επόμενου Head Hunters .

Ετσι ακριβώς την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το Head Hunters , με το γκρούπ να αποτελείται πλέον από τους Bernie Maupin , Harvey Mason ( dr ) , Paul Jackson ( b ) , Bill Summers ( perc) και βέβαια τον ίδιο τον Hancock σε κάθε είδους συνθεζάιζερ και Fender Rhodes . Εδώ το φλερτ με την αβάν γκαρντ έχει παραχωρήσει την θέση του σε μια διαρκή και μόνιμη σχέση με τον ηλεκτρικό φανκ . Ο Sly Stone παίρνει την θέση του Miles Davis , ως βασική επιρροή και η τζαζ συναντά την μαύρη επαναστική διάθεση της εποχής , όπως αυτή εκφράστηκε στο “Stand” και στο “There's A riot goin' on” των Sly and The Family Stone . Μαζί και ο James Brown , παρέα με τον Coltrane και τον Parker . O δίσκος είναι ένα απόλυτο παραλήρημα δοξαστικού φανκ , μια σπονδή στην ηλεκτρική ρυθμολογία ,και εν κατακλείδι μια ανάδυση της μαυρότητας στο κεντρικό ρόλο της μουσικής . Τα synths κυριαρχούν στον δίσκο δημιουργώντας μια ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα , τα ντραμς με το μπάσσο , φτιάχνουν μια εκρηκτική ρυθμ σέξιον , ενώ τα πνευστά προσθέτουν πινελιές και ηχοχρώματα . Ο Hancock επανεκτελεί και το Watermelon Man για να καταδείξει την συνέχεια του υλικού και της μουσικής . Και πράττει ορθώς έχοντας απόλυτο δίκαιο .

Στα ίδια βήματα το “Thrust” του 1974 , άλλο ένα οργιαστικό από ρυμθικής πλευράς άλμπουμ , με μία εξαιρετικής λεπτότητος και ευαισθησίας μπαλλάντα το “Buttefly”, αφήνει τον Hancock αμετακίνητο στην κορυφή που κατέκτησε την προηγούμενη χρονιά με το Head Hunters . Με το Man Child , το τελευταίο αξιόλογο δείγμα του είδους , το ηλεκτρικό φανκ του Ηancock δείχνει σιγά σιγά την κόπωση του . Λίγο αργότερα θα αρχίσει να ντισκίζει επικίνδυνα , αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία .

Δισκογραφία
Fat Albert Rotunda ( 1969 )***1/2
Mwandishi ( 1971 ) ****
Crossings ( 1972 ) ****1/2
Sextant ( 1972 ) ****
Head Hunters ( 1973 ) *****
Thrust ( 1974 ) ****1/2
Man-Child ( 1976 ) ***

g58957cova5.jpg
e761503bxam.jpg
g58958xt49y.jpg
f64656ltkh4.jpg
 
Last edited:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
Το headunters και το manchild ήταν σε μιά από τις τότε κασέτες μου, στο 76 μιά από τις πρώτες προσπάθειες προσέγγισης της funk jazz.
Ήταν δεν τόσο πολύπλοκες και πυκνά δομημένες οι συνθέσεις που τις έκαναν πραγματικά ανεκπλήρωτο εκτελεστικά όνειρο. (γιά keyboards λέω ....)
Έτσι έμενα να ακούω αποσβολωμένος.

Αργότερα το γύρισα σε maiden voyage και Cantalupe Island και ήρθα στα γράδα μου.....
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Η ηλεκτρική περίοδος του Herbie Hancock

Το rock it σε ποια περιοδο ειναι; Μεταηλεκτρικη;

Μάλλον έπρεπε να γράχω στον τίτλο "Η σοβαρή ηλεκτρική περίοδος του Herbie Hancock" :flipout: Χωρίς πλάκα , δεν είναι απορίας άξιον το πόσο γρήγορα ξεφούσκωσε το rock it - κατά την ταπεινή μου άποψη - και πόσο outdated ακούγεται σήμερα . Ούτως ή άλλως πάντως και η ντισκίζουσα περίοδος του ήταν ηλεκτρική , αλλά όπως είπα παραπάνω , αυτό είναι μιά άλλη ιστορία - την οποίαν δεν πρόκειται να σας διηγηθώ εγώ.:grandpa:
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
αναρωτιέμαι...
αυτά τα άστρα που βάζεις Ντοκ, είναι με γενικά κριτήρια ή με βάση τη δουλειά του Χέρμπι?
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Η ηλεκτρική περίοδος του Herbie Hancock

αναρωτιέμαι...
αυτά τα άστρα που βάζεις Ντοκ, είναι με γενικά κριτήρια ή με βάση τη δουλειά του Χέρμπι?

με γενικά κριτήρια λαμβάνοντας υπ' όψιν την δουλειά του hancock εν γένει
 

Nikos F

Supreme Member
19 June 2006
6,090
Αλιμος
το rock it είναι του 83 και επρόκειτο για την μοναδική του
top 5 επιτυχία στα singles της Αμερικής.
Και βέβαια ηχεί dated όπως όλη η ντίσκο της περιόδου πλην
chic corp.
Εκείνο όμως που παραμένει σημαντικό είναι το video clip
πραγματικά πρωτοποριακό εκείνες τις αναλογικές μέρες.
 

komhst

Banned
23 August 2006
3,245
Νέα Σμύρνη
Το θυμάμαι το videoclip με όλες εκείνες τις "περίεργες" μηχανές που λειτουργούσαν μόνες τους. Το έπαιζε τότε στο "Μουσικόραμα" ο Γιώργος Γκούτης στην ΕΡΤ-1 Παρασκευή απόγευμα.
 
27 June 2006
7,771
Παιδιά ο Ντοκ αναφέρθηκε σε συγκεκριμένη περίοδο και μάλιστα αντικειμενικά πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Μια ακρόαση του Palm grease ή του Actual proof από το Thrust, τα λέει όλα
 

Nikos F

Supreme Member
19 June 2006
6,090
Αλιμος
Re: Απάντηση: Η ηλεκτρική περίοδος του Herbie Hancock

Το θυμάμαι το videoclip με όλες εκείνες τις "περίεργες" μηχανές που λειτουργούσαν μόνες τους. Το έπαιζε τότε στο "Μουσικόραμα" ο Γιώργος Γκούτης στην ΕΡΤ-1 Παρασκευή απόγευμα.

πως φαίνονται οι συνομήλικοι...:grandpa:
 

Stellios papa

Supreme Member
17 June 2006
9,768
Ελλαδα
Δυστηχως δεν γνωριζω τις ηλεκτρικες στιγμες του Hancock...
ειχα την τυχη να τον δω φετος Live να παιζει με τον Santana kai ηταν απιστευτα καλος.....
 
14 December 2006
4,265
Το 1973 επίσης υπάρχει και ένα σάουντρακ του Herbie,το Spook who sat by the door.O Herbie εδώ προυσιάζει ένα blaxploitation σάουντρακ,η αισθητική του οποίου είναι μακράν πιο μπροστά από αυτά που έφτιαχναν ο Isaac Hayes,o Curtis Maydfield o Gene Page κλπ.Εμπλουτισμένο με πολλούς διαλόγους.....αυτό θα μπορούσε βέβαια να θεωρηθεί και αρνητικό......καταφέρνει φυσικά να περάσει την δράση και την εικόνα του κυνηγητού,κυριαρχεί η jazz funk αλλά αυτό που είναι περίεργο είναι οτι σε όλο το δίσκο υπάρχει ένα πεπλο χάους και σκοτεινιάς,που κάνει τις μελωδίες να ακούγονται απρόβλεπτες, μεγαλειώδεις,χαοτικές και στο τέλος όλα να δένουν και να γίνονται συγκεκριμένα.....Πως γίνεται αυτό τι να πω παραμένει μυστήριο