Κολλημένος με ...το Rach 3

17 June 2006
14,352
41DYVBJ71NL._SL500_AA300_.jpg


Το 3ο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Ραχμάνινοφ είναι περίπου Θρυλικό. Πολύ δημοφιλές από την εποχή που γράφτηκε μέχρι τις μέρες μας το έργο είναι από τα πιό ‘φροντισμένα’ της δισκογραφίας: κάθε μεγάλη εταιρία έχει τουλάχιστον 2 εκτελέσεις του συνεχώς στο ρεπερτόριό της και κάθε μεγάλος πιανίστας έχει αναμετρηθεί μαζί του – οι περισσότεροι παραπάνω από μία φορά στη διάρκεια της καρριέρας τους. Οι καλές εκτελέσεις είναι άπειρες: αυτή της Argerich δεσπόζει καιρό τώρα ανάμεσα στις σύγχρονες μαζί με τις λίγο παληότερες των Byron Janis και Vladimir Ashkenazy. Πρόσφατα κυκλοφόρησε μία κι ο Πλετνιόφ με συμπλήρωμα το 3ο Προκόφιεφ, ο ίδιος είναι εξαιρετικός αλλά η ορχήστρα, κάτω από τη διεύθυνση του Ροστροπόβιτς, κυριολεκτικά σέρνεται.
Εγώ θα σταθώ στις θρυλικές: πρώτη και καλύτερη αυτή με τον πρόωρα χαμένο William Kapell από μιά συναυλία στο Τορόντο το 1948. Η ηχογράφηση Κακή αλλά ο Kapell δικαιώνει εδώ όλους αυτούς που τον θεώρησαν το μοναδικό πιανίστα που πλησίαζε τον Horowitz και τον ίδιο το συνθέτη. Το παίξιμό του καθηλώνει (VAI mono VAIA IPA 1027 – Kapell, Toronto Symphony Orchestra, MacMillan).
O Vladimir Ashkenazy έχει ηχογραφήσει 4 φορές αυτό το κοντσέρτο. Προσωπική μου προτίμηση η πρώτη από το 1963, στη φτηνή σειρά Decca Legends 466 375-2. Ο δίσκος περιλαμβάνει και μιά μέτρια εκτέλεση του 2ου με τον Kirill Kondrashin και τη Φιλαρμονική της Μόσχας-κύρια γιατί ο μαέστρος δε μπορεί να κρατήσει την Ενταση στο πρώτο μέρος και η ορχήστρα ώρες ώρες δείχνει αναιμική, ακυβέρνητο καράβι σε καταιγίδα. Το 3ο όμως είναι το ‘κάτι άλλο’: στη διέυθυνση είναι ο Anatole Fistoulari και συνοδεύει η London Symphony Orchestra. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που δεν ακούς τον σολίστ να αντιμάχεται την ορχήστρα και ο μαέστρος μοιάζει μαγεμένος από τις σκιές του Εργου, έτσι που περιβάλλει τον πιανίστα με έναν απίστευτο ιστό από ορχηστρικές λεπτομέρειες.
Ο Vladimir Horowitz ηχογράφησε το 3ο κοντσέρτο τρείς φορές στη διάρκεια της ζωής του. Την πρώτη το 1931 στις πρώτες επαφές της Δύσης με την ‘Ουκρανική Θύελλα’. Η 3η φορά είναι το 1978, με τον Ormandy και τη New York Philharmonic και είναι επίσης εξαιρετική. Αλλά η 2η είναι ‘Ολα τα λεφτά’: ηχογραφημένη το 1951 με τον Fritz Reiner και μέτριο ήχο, η εκτέλεση είναι απ αυτές που περιέβαλαν το Horowitz με το μανδύα του Θρύλου, ένα Τοτέμ της Δισκογραφίας. Θεωρήθηκε η πιό διεισδυτική και αποκαλυπτική του Εργου, καλύτερη ακόμα και από αυτή του ίδιου του Συνθέτη. Είναι αξεπέραστη. Ακούς να τη διατρέχει ‘κάτι’ που κανένας άλλος πιανίστας δεν πλησίασε ποτέ: ‘μιά ερπετοειδής αισθηματική μελαγχολία που μοιάζει με ατονία και νωθρότητα και σχεδόν νιώθεις την ανάσα της’ έγραψε κάποιος και είναι η καλύτερη περιγραφή που διάβασα ποτέ για αυτο το ‘Κάτι’. Ολα τα άλλα συστατικά που χαρακτήριζαν τον Horοwitz στις μεγάλες του είναι βέβαια στη θέση τους: παίξιμο που ηλεκτρίζει γεμάτο ποιητική φλόγα, λαμπρή δεξιοτεχνία που δείχνει τελείως αβίαστη –αποτέλεσμα ατέλειωτων χρόνων ανελέητης μελέτης- απίστευτες εναλλαγές από αστραφτερούς ιριδισμούς στα pianissimi και κεραυνούς forte, καθώς ο πιανίστας βαδίζει αδυσώπητα πρός την κατακλυσμική cadenza που εκρήγνυται σαν Γαλαξιακή Δύναμη.
Ενας Σταθμός στην Ιστορία του Δίσκου.
 
Last edited:

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
8,891
..... είναι γεγονός ότι η δύναμη τέτοιων έργων πολλαπλασιάζεται μέσα μας, όταν τυχαίνει να ευδοκιμούν και στην καρδιά μας, στο νου και την ψυχή μας, οι κατάλληλες συνθήκες, .....

.....συνθήκες που αποτελούν αποκύημα διεργασιών έρωτα, πάθους, ταραχής ή και απογοήτευσης, θλίψης, ματαιότητος, συναισθηματικής αιχμαλωσίας και εν τέλει ανισορροπίας σε σχέση με την συμπαθή 'θυμική' νωθρότητα που επιτρέπει την κύλιση της καθημερινότητας στους ρουτινιάρικους και επαναληπτικούς δρόμους της ....

..... τότε αυτά τα έργα γίνονται κέρβεροι, που αναλαμβάνουν την φύλαξη των πιό μυστικών θυρών που σφραγίζουν τους χώρους όπου έχουμε κρύψει τα πιο πολύτιμα πράγματα μας και επιτρέπουμε μόνον στον εαυτό μας -και στις σπάνιες περιπτώσεις που ευλογούμεθα, στον ''άγιο άλλο'', - να μπούν και να αναψηλαφήσουν μνήμες, επιθυμίες και αλήθειες .....
 

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
8,891
... και ενω οι κέρβεροι φυλούν, εμείς χαιρόμεθα να ανακαλύπτουμε πράγματα ξεχασμένα, αισθήσεις που αναδεύονται μετά αιώνες νάρκωσης, σαν το φίδι που νοιώθει επιτέλους να ζέχνει η υγρασία των φυτών, στους πρώτους ανοιξιάτικους ήλιους .....

....είναι απίστευτη η παράνοια που βγάζει αυτό το έργο στο πρώτο μέρος του, όταν μετά την κομψή παράθεση του κυρίου θέματος από το πιάνο, [θέμα που περιγράφει, θέλω να πιστεύω, τους πρώτους συναισθηματικούς χορούς των ερωτευμένων], στην συνέχεια τα πράγματα εκτροχιάζονται, γίνονται παραληρηματικά, ο έλεγχος πάει περίπατο και όλα αφήνονται στην μανία του τυχαίου, στην μανία των κυμάτων που κάποτε ήταν βουβά, αλλά τώρα διεκδικούν λυσσωδώς την αποσάρθρωση των (κωμικών στην ανήμπορη φύση τους) κάστρων που χτίσθηκαν σε μια απέλπιδα προσπάθεια άμυνας, και προστασίας της θυμικής νωθρότητος , που περιέγραψα παραπάνω ....

...και όπως έγραφε και ο Ελύτης καταλήγουν ''.....ψάχνοντας με φθαρτές χειρονομίες την άμμο που άφησαν ανασκαμμένη των ερώτων οι σπασμοί .... ''

εγώ το λατρεύω με την Μάρτα, φαντάζομαι πως ο μέντορας μου θα φροντίσει να αποκτήσω και του Χόροβιτς .....

ΥΓ. Αλήθεια τι έγιναν τα δεκάδες ποστς που είχαμε γράψει για το θέμα αυτό ;;; ήταν από την εποχή του avforum και χάθηκαν για πάντα ;;;;
 
17 June 2006
62,722
Χολαργός
Σπύρο μου χαίρομαι πού ανασύρεις κείμενα διαμάντια κάνοντας ´ανασκαφές ´και εμπλουτίζοντάς τα κι´άλλο.
Εξαίσια η Μartha αλλά εγώ έχω δύο άλλα κολλήματα...
Μακράν το πρώτο στην ερμηνεία τού Gilels απο Testament με Διευθυντή Ορχήστρας τον Αndre Cluytens(στον ίδιο δίσκο υπάρχει η πιό απογειωτική ερμηνεία τού 2ου τού Saint-Saens) καί στην συνέχεια η εξαιρετική ερμηνεία τού Byron Janis(2ο και 3ο)υπο την διεύθυνση τού Dorati με την Minneapolis...
Ηχογράφηση πρώτης τάξεως απο την Mercury.
 

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
8,891
O Vladimir Ashkenazy έχει ηχογραφήσει 4 φορές αυτό το κοντσέρτο. Προσωπική μου προτίμηση η πρώτη από το 1963, στη φτηνή σειρά Decca Legends 466 375-2.


Τώρα που το άκουσα, ....καλός και ο Βλαδίμηρος, αλλά πιστεύω ότι η Μάρτα πατάει πιο στέρεα στην παράνοια που απαιτεί τουλάχιστον το πρώτο μέρος .... ϊσως βέβαια να φταίει που το έχω συνδέσει μαζί της τόσα χρόνια .....