Το Τρίτο Ράιχ και το ροκ εν ρολ . . .

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
h04733hpqhn.jpg


THE RESIDENTS / THE THIRD REICH ‛N’ ROLL ( digitally remastered 2005)
Το Τρίτο Ράϊχ εν ρολ ; Ο τίτλος από μόνος του εύγλωττος αλλά και προβοκατόρικος , πόσω δε μάλλον όταν συνδυάζεται με τον Dick Clarke στο εξώφυλλο ντυμένο με στολή των SS και κρατώντας ένα καρότο στο χέρι , περιβαλλόμενο από μικρές φιγούρες -καρικατούρες του Αδόλφου σε ένα άκρως δημιουργικό , χιουμοριστικό , προκλητικό και όπως πάντα ανοιχτό σε πολλαπλές ερμηνείες εικαστικό κολλάζ .

Οι ίδιοι οι Residents , στο πολυτελές βιβλιαράκι που συνοδεύει την άκρως επιμελημένη και με χοντρό , σκληρό , laminated κάλυμμα , επανέκδοση του τρίτου – τουλάχιστον κατά σειράν ηχογραφήσεως – έργου τους , προσφέρουν την δική τους εκδοχή . Ο φασισμός στο ρόκ εν ρόλ και δη στην δεκαετία του 70 ; Οξύμωρον , βεβαίως σε πρώτη φάση. Πως είναι δυνατόν το anti – establishment επαναστατικό , νεανικό , ορμητικό , σαρωτικό κίνημα της νέας μουσικής να σχετίζεται με τον φασισμό ; Και μάλιστα τα επικίνδυνα αυτά στοιχεία να είναι τόσο έντονα ώστε να απαιτείται η κατά μέτωπον επίθεση εναντίον τους από τους Residents , την μπάντα που όπως χαρακτηριστικά αλλά και σκωπτικά αναφέρεται στο εν λόγω booklet είχε αποφασίσει να μην κυκλοφορήσει το δεύτερο LP της , το γνωστό με τίτλο “Not Available” , ενώ η αποθήκη τους ήταν γεμάτη με 900 από τα 1000 αντίτυπα που είχαν συνολικά τυπώσει για το πρώτο τους LP .

Οι Residents λοιπόν απαντούν καταφατικά στο ερώτημα εάν υπάρχει φασισμός στο ροκ εν ρολ και υπονοούν , ή μάλλον σηκώνουν το δάχτυλο και δείχνουν , την δικτατορική συμπεριφορά των Μέσων ( μουσικός τύπος , ραδιόφωνο , εκπομπές στην tv ) και την μέσω αυτών επιβολή καλλιτεχνών που ανερυθρίαστα αναμασούν την ίδια μουσική , ανενδοίαστα χρησιμοποιούν την ίδια φόρμα – φόρμουλα . «Η κουλτούρα της γενιάς τους είχε αγκαλιάσει το ροκ ως βασικό εκφραστικό όχημα και ατυχώς όχι το επιθετικό ροκ εν ρολ των Berry , Diddley ή έστω Prisley , αλλά το πράο , αδιάφορο , μαλθακό «ροκ» των Frampton , Three Dog Night , Aerosmith , Deep Purple» ( δικά τους λόγια ) . Εξ ού και η επιλογή του προσώπου του Dick Clarke να ενδυθεί την χιτλερική στολή , αφού αυτός ήταν υπεύθυνος τόσο για το πρώτο τηλεοπτικό σόου σε πανεθνική κλίμακα για το ροκ ‛ ν’ ρολ , όσο και για το ότι ήταν ο άνθρωπος χάρη στον οποίο οι περισσότεροι ροκ αστέρες εμφανίστηκαν στην τηλεόραση και έγιναν διάσημοι , αλλά και για το ότι υπάρχει ηχογραφημένη η φωνή του να παραδέχεται ότι το έκανε για τα λεφτά .

Επίθεση λοιπόν κατά μέτωπο στην μουσική βιομηχανία , στην μουσική βλακεία , στις νόρμες που οριζαν το ροκ στερέωμα . Πιστοί , όσο σχεδόν κανένας άλλος , στο πνεύμα του ροκ εν ρολ , δηλαδή στην ανεξαρτησία σκέψεως , δράσεως , επιλογών , θεματολογίας , εκφραστικής φόρμας , και ακραιφνείς πειραματιστές με ιδεολογικό υπόβαθρο , οι Residents από την αρχή της «καρριέρας» τους έχουν αποκτήσει δικό τους στούντιο ηχογραφήσεων και εκεί έχουν την δυνατότητα να πειραματίζονται με τον «ηχογραφημένη» ήχο , ως τέτοιον και τις ατέλειωτες δυνατότητες του στούντιο ηχογραφήσεων ως οργάνου . Μπορεί βεβαίως κάτι τέτοιο να έχει υποστηριχθεί και για τους Beatles και τις 700 ώρες ηχογράφησης που απαιτήθηκαν για να γίνει πραγματικότητα το “Sgt Peppers” , αλλά οι Residents ως μη πραγματικοί μουσικοί , ως μη πραγματικό γκρούπ , «δεν εκκινούν από την γνώση των διαφόρων μορφών και κανόνων της μουσικής κατασκευής , αλλά από μια λίαν ανεπτυγμένη ακουστική συγγένεια και αυτό ακριβώς είναι το καινούργιο» , όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Chris Cutler στο βιβλίο του “File Under Popular” συνεχίζοντας πιο κάτω «Ηρθαν , όχι ως συνθέτες ή εκτελεστές που είχαν σκοπό να διευρύνουν τις ικανότητες τους , αλλά ως καλλιτέχνες , μουσικά αποστασιοποιημένοι με έναν κομβικής σημασίας τρόπο αλλά έχοντας την δυνατότητα να αντιληφθούν – όπερ και έπραξαν – το ευρέως αγνοηθέν μέχρι τούδε δυναμικό της νέας τεχνολογίας

Ως εκ τούτου ήταν επόμενη η απογοήτευση τους με την μουσική σκηνή των 70’ς και ο τρόμος που ένοιωσαν όταν σήκωσαν το κεφάλι έξω από το στούντιο ηχογράφησης και είδαν τα τεκταινόμενα . Βέβαια το ότι σήκωσαν κεφάλι έξω από το στούντιο είχε ως αποτέλεσμα την επαφή τους με την Γερμανική πρωτοπορία της εποχής ( Faust , Can κλπ ) , αλλά όταν « το έψαξαν βαθύτερα , τρόμαξαν . . .» Η επαφή όμως με την γερμανική πρωτοπορία που με την σειρά της είχε επηρεαστεί από την πρωτοποριακή μουσική των τελευταίων ετών σοβαρών συνθετών ( «συγκεκριμένη μουσική» , ηχητικά κολλάζ κλπ ) είχε ως αποτέλεσμα την γέννηση της σκέψης ότι όλα αυτά , όλη αυτή η υπέροχη «αποδομηστική ευαισθησία» μπορούσαν ίσως να εφαρμοστούν και στο κλασικό αμερικάνικο garage ροκ .

Ετσι άρχισε να υλοποιείται η μουσική πλευρά του «Third Reich ‛ n ‛ roll” που μπορεί μεν χρονικά να έπεται της συλλήψεως του εικαστικού μέρους του , όμως για δογματικούς σκοπούς την εξετάζουμε μετεγενέστερα. Πήραν λοιπόν περίπου 29 τραγούδια , πολλά από αυτά γνωστά χιτς ( από James Brown και Papa’s got a brand new bag” έως “Satisfaction” ) και άλλα τελείως ξεχασμένα , και τα απεδόμησαν . Η αποδόμηση βέβαια , δεν έχει , όπως με πρωτη ματιά μπορεί να υποθέσει κανείς αρνητικό χαρακτήρα , « δεν είναι συνώνυμη με την καταστροφή . Στην πραγματικότητα είναι πιο κοντά στο αρχικό νόημα της λέξης ανα-λυσις , σχετίζεται δηλαδή με την ανακατασκευή. Εάν κάτι καταστρέφεται σε μια αποδομηστική ανάγνωση , δεν είναι το ίδιο το κείμενο – εδώ τα τραγούδια – αλλά ο ένας και μοναδικός τρόπος ερμηνείας του κειμένου και ο ισχυρισμός της ανέκκλητης κυριαρχίας της επί όλων των υπολοίπων» ( Barbara Johnson / The Critical Difference).

Η όλη διαδικασία είχε ως ακολούθως : αρχικά παίχθηκαν τα τραγούδια στις αυθεντικές τους εκτελέσεις και ηχογραφήθηκαν σε ένα κανάλι . Ακολούθως οι Residents άρχισαν να παίζουν ταυτόχρονα μαζί τους , προσθέτοντας κομμάτι – κομμάτι την δική τους ερμηνεία , ανάλυση και κατόπιν σβήστηκε τελείως το αρχικό μέρος με τις αυθεντικές εκτελέσεις . Μετά ήρθε το απαραίτητο κόψιμο και τελικά το μοντάζ , η συρραφή σε ένα ενιαίο έργο με την κάθε ερμηνεία εκάστου τραγουδιού να διαδέχεται την άλλη χωρίς διακοπή.

Στο “Margins of Philosophy” ( «Περιθώρια Φιλοσοφίας » ) o Jacques Derrida προτείνει ότι το περιθώριο που υποχρεωτικά αφήνει η τυπογραφία στο τυπωμένο κείμενο , μπορεί να είναι εξ ίσου σημαντικό με το ίδιο το κείμενο , αφού στο περιθώριο γράφονται παρατηρήσεις , αναγράφεται ο θαυμασμός του αναγνώστη για τα όσα διαβάζει , σημειώνονται οι παρατηρήσεις του , τίθενται οι απορίες του με τελικό αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα δεύτερο βιβλίο , μέσα και δίπλα στο ήδη υπάρχον , το οποίο μπορεί να μετατραπεί και σε πρώτο , ανατρέποντας έτσι την παραδοσιακή τάξη , διότι εν τέλει τα ερωτήματα που τίθενται στο περιθώριο μπορεί να αποσπάσουν την προσοχή του αναγνώστη από το κείμενο και να την στρέψουν αλλού .

Με τον ίδιο μηχανισμό λειτουργού και οι Residents στο “Third Reich’ n’ roll” . Το πρώτο κείμενο – τα τραγούδια στις αυθεντικές τους εκτελέσεις - , ουσιαστικά υποκαθίσταται από τις σημειώσεις και τις παρατηρήσεις τους – το παίξιμο ταυτόχρονα με αυτές - στο περιθώριο , εξαφανίζοντας το πρωτότυπο , αφού η νέα ερμηνεία που προτείνουν δια μέσου των αποριών , του θαυμασμού , αποκτά την δική της οντότητα , υποσκελίζοντας το αρχικό κείμενο , ανατρέποντας έτσι την παραδοσιακή τάξη . Ηθελημένα ή αθέλητα δηλαδή οι Residents εφαρμόζουν με απόλυτη επιτυχία στην μουσική την μετα- στρουκτουραλιστική θεωρία της φιλοσοφίας και της ερμηνείας των κειμένων . Απλά ιδιοφυές ( ***** )
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Αφιερωμένο στον φίλο μου Κώστα Λυμπερόπουλο , κινητήρια δύναμη και πηγή έμπνευσης για το μουσικό τμήμα του AVClub , η παρουσία του οποίου απελευθέρωσε κρυμμένες δυνατότητες σε όλους μας:grinning-smiley-043
 
17 June 2006
62,722
Χολαργός
Οπως λεμε δηλαδή ότι μετά τό πέρας ενός έργου,τό έργο παυει να ανήκει πιά στόν δημιουργό του.Πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση ντόκ ,όσο και τα συανκόλουθα σχόλια τού ´περιθωρίου´.!!
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
οικογενειακαί?
μα... εν αρχή ήν το φόρουμ....

τα άλλα έπονται....
 
17 June 2006
62,722
Χολαργός
Απάντηση: Re: Το Τρίτο Ράιχ και το ροκ εν ρολ . . .

Δ. Παναγιωτίδης said:
οικογενειακαί?
μα... εν αρχή ήν το φόρουμ....

τα άλλα έπονται....

Mόλις εμφανιστεί...ρίχτα chief.Τον μπέρδεψαν οι διακοπαί...προφανώς.:flipout:
 
17 June 2006
14,352
Δ. Παναγιωτίδης said:
ναι ...αλλά που είναι ο αφιερωσιοδόχος?

chief: διάβασε καλά αυτά που γράφει ο Ντοκ. μετά, μπορείς να φάς την υπογραφή σου:flipout: . εκτός κι αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι μουσική δικαιούνται να κάνουν μόνο οι ...Ειδικοί κι αυτοί που "έχουν φάει" 20 χρόνια και πλέον πάνω σε κάποιο όργανο -bye-
 
Last edited:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
ξέρεις καλά Λύμπ ότι πιό ανοιχτός σε ακούσματα από μένα δεν υπάρχει...
Αλλά δεν νομίζω να μου έχει διαφύγει κάτι αδικαιολόγητα...

Μέχρι τώρα ό,τι άφησα στην άκρη το άφησα δικαίως.
Και δεν βρήκα κάτι που να με πείσει ότι έκανα λάθος.


Και αυτό με τους ειδικούς τι το γράφεις και με στεναχωρείς...
Χωρίς να υπάρχουν ειδικοί και αυτοί που κρίνουν την μουσική των μουσικών (κλασική) που είναι μιά μουσική καθαρά προδιαγεγραμμένη και σε αυστηρές φόρμες πως θα γίνει ό,τι γίνεται επί 200 χρόνια?
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
Δ. Παναγιωτίδης said:
ξέρεις καλά Λύμπ ότι πιό ανοιχτός σε ακούσματα από μένα δεν υπάρχει...
Αλλά δεν νομίζω να μου έχει διαφύγει κάτι αδικαιολόγητα...
Μέχρι τώρα ό,τι άφησα στην άκρη το άφησα δικαίως.
Και δεν βρήκα κάτι που να με πείσει ότι έκανα λάθος.

Mπράβο αυτοπεποίθηση! γι αυτό είσαι εσύ chief κι όχι κάποιος άλλος.:grinning-smiley-043

Και αυτό με τους ειδικούς τι το γράφεις και με στεναχωρείς...
Χωρίς να υπάρχουν ειδικοί και αυτοί που κρίνουν την μουσική των μουσικών (κλασική) που είναι μιά μουσική καθαρά προδιαγεγραμμένη και σε αυστηρές φόρμες πως θα γίνει ό,τι γίνεται επί 200 χρόνια?

Δεν υπάρχουν μόνο οι έντεχνες φόρμες, ξέρεις.
Υπάρχουν και οι Ποπ :grandpa:

Να πάω τη λογική σου ένα βηματάκι παρακάτω;
"για μουσική, να γράφουν Μόνο οι μουσικολόγοι"!
πως σου φαίνεται;

δηλαδή, αμα Δεν ξέρω να μαγειρεύω, Δεν μπορώ να έχω και άποψη γι αυτό που τρώω;
όλο και καλύτερα...Ζήτω οι Ειδικοί :Banane0:
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
Κωστας Λυμπεροπουλος said:

Δεν υπάρχουν μόνο οι έντεχνες φόρμες, ξέρεις.
Υπάρχουν και οι Ποπ :grandpa:

Να πάω τη λογική σου ένα βηματάκι παρακάτω;
"για μουσική, να γράφουν Μόνο οι μουσικολόγοι"!
πως σου φαίνεται;

δηλαδή, αμα Δεν ξέρω να μαγειρεύω, Δεν μπορώ να έχω και άποψη γι αυτό που τρώω;
όλο και καλύτερα...Ζήτω οι Ειδικοί :Banane0:


περι αυτοπεποίθησης δεν υπάρχει λόγος χαράς....
Ξέρω και είμαι πεπεισμένος γιά τον εαυτό μου και μόνο. Γιά τους άλλους....δεν θα μπορέσω δυστυχώς. Νομιμοποιούνται να ακροώνται ό,τι ...δει.
Πόπ ήταν και ο Strauss πατήρ και υιός. Και ο Beethoven.
Σήμερα είναι κλασικοί.
Όπως κλασικοί θα είναι και οι φαμπ φορ σε 100 χρόνια (αν δεν είναι γιά πολλους σήμερα).
Γιά τους κριτικούς δεν δίνω δεκάρα. (κι ας το παίζω ώρες ώρες)
Αλλά η κλασική μουσική ως προδιαγεγραμμένη και εντός αυστηροτάτων μουσικών ορίων γιατί να θεωρείται από σένα (και μένα) ως κάτι στο απυρόβλητο και όχι εξάσκηση δεξιοτεχνίας εκτελεστικής ή συνθετικής, και παραδόξως και ο τυχάρπαστος πανκάς που βάραγε το 77 το εργαλείο του (που σημειωτέον ήτο και αχόρδιστον) επίσης να υψούται εις αδριάντα χρυσούν....



(αντε και με πιάσανε τα ρετρά).
 
17 June 2006
14,352
Δ. Παναγιωτίδης said:
Αλλά η κλασική μουσική ως προδιαγεγραμμένη και εντός αυστηροτάτων μουσικών ορίων γιατί να θεωρείται από σένα (και μένα) ως κάτι στο απυρόβλητο και όχι εξάσκηση δεξιοτεχνίας εκτελεστικής ή συνθετικής, και παραδόξως και ο τυχάρπαστος πανκάς που βάραγε το 77 το εργαλείο του (που σημειωτέον ήτο και αχόρδιστον) επίσης να υψούται εις αδριάντα χρυσούν....

Οι ...χρυσοί αδριάντες είναι γι αυτούς που ψάχνουν για ήρωες. Εγώ με αυτό το σπορ τέλειωσα σχετικά νωρίς: οι αγαπημένοι μου ήταν ο Τζερόνιμο και ο Κηθ Ρίτσαρντς. Ο πρώτος πέθανε αλκοολικός, ο δεύτερος ήταν φαφούτης (και όχι μόνο...) από πολύ νωρίς. Ημουνα πάνω κάτω 20 όταν κατάλαβα ότι πρέπει να αναθεωρήσω προτεραιότητες ως προς τα πρότυπά μου :bang: και είπα να τα καταργήσω να ξεμπερδεύω μιά και καλή. ;)
Τσιρκολάνοι που καταπίνουν φωτιές υπάρχουν παντού: από τον Steve Ray μέχρι τον Παγκανίνι.
Και μου αρέσουν οι ...τυχάρπαστοι: πρέπει νάχεις Πολύ θράσος για να σηκωθείς να μιλήσεις όταν ξέρεις μόνο τα βασικά. :grinning-smiley-043
και οι τσόγλανοι πιά είναι είδος εν ανεπαρκεία...
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Και μου αρέσουν οι ...τυχάρπαστοι: πρέπει νάχεις Πολύ θράσος για να σηκωθείς να μιλήσεις όταν ξέρεις μόνο τα βασικά. :grinning-smiley-043
και οι τσόγλανοι πιά είναι είδος εν ανεπαρκεία...

άρα να υποθέσω ότι δεν σου αρέσει ο Ludwig Van...?
(Paganini δεν ήταν, αλλά τα βασικά μάλλον τα ήξερε):grandpa:
 
17 June 2006
14,352
Δ. Παναγιωτίδης said:
άρα να υποθέσω ότι δεν σου αρέσει ο Ludwig Van...?

Α αυτόν τον λατρεύω: αλλά, πρωτίστως, γιατι εμπίπτει στην άλλη κατηγορία - ήταν Ο αρχι-τσόγλανος :award:
 
Last edited:

ΝΕΟΣ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ

Established Member
18 June 2006
122
ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Ο LVB ήταν στην εποχή του διάσημος -όχι ποπ. Άλλο πράγμα η ποπ κουλτούρα, προσδιορίζεται χρονικά -ιστορικά (και δια του κοινού της) και είναι φαινόμενο του εικοστού αιώνα. Έπαιζε και βιολί από 4 ετών -όχι σαν τον Ιταλό, ίσα για να ξεσκάει.Στο (φορτε)πιάνο ήταν μάλλον καλύτερος αφού κατάφερε να εντυπωσιάσει το Γκότλιμπ, το Χάυντν κλπ.Υπάρχουν ένα σωρό λόγοι για να αγαπήσεις το έργο του. Τον ίδιο όμως μάλλον δεν θα θέλατε να τον γνωρίσετε.Δεν νομίζω ότι ήταν τσόγλανος. Ήταν σε όλα του επαναστάτης, αλλά μπορούσε να ελέγχει το θεϊκό ηφαίστειο μέσα του και να καναλιζάρει τη λάβα. Ο πιο Μεσόγειος Ολλανδογερμανός που έζησε ποτέ κι ας λένε για το άλλο τέκνο της Βιέννης.
 
17 June 2006
14,352
ΝΕΟΣ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ said:
Δεν νομίζω ότι ήταν τσόγλανος.

Ούτε κι εγώ. Μεταφορικά το λέω, σε σχέση με το Πως ήταν η μουσική καλλιτεχνική έκφραση πριν απ αυτόν και Πως διαμορφώθηκε από τον ίδιο. Περίπου σαν να πέρασε τυφώνας.
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Καλά δεν μπορείτε να κρατηθείτε και να μην εκτρέπετε κάθε θέμα προς την κλασσική ; :slapface: Ααααα , βαρέθηκα . Θα πάρω το θέμα μου και το κάνω copy paste στο AvClub cafe:Banane0: :Banane0: