Υπάρχει έντεχνο blues?

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
Υπάρχει έντεχνο blues? Σαφώς και υπάρχει.

Υπάρχει έντεχνο blues που να συνδυάζεται με ροκ? Υπάρχει.

Υπάρχει όμως έντεχνο blues που να συνδυάζεται με το ροκ, την country, το ήχο του Nashville, jazz, αλλά συγχρόνως να μην προδίδει τις αυθεντικές blues ρίζες του?

Εδώ πλέον τα πράγματα είναι σχεδόν μονοσήμαντα και ακούν σε ένα όνομα Allman Brothers.

Ένα συγκρότημα που χτυπήθηκε τόσο άδικα από τη μοίρα πάνω στο απώγειο της επιτυχίας τους. Κανείς δεν ξέρει πως θα ήταν 5-10 χρόνια μετά το διπλό θανατικό. Ίσως και καλύτερα έτσι γιατί ύστερα η παρακμή ήρθε τόσο γρήγορα που δεν μας έκανε εντύπωση.

Τα αδέρφια Duane και Gregg Allman μεγάλωσαν στο Nashville. Στην καρδιά του νότου και της country μουσικής. Ο μικρός Gregg πήρε στα γενέθλιά του μια κιθάρα. Ο μεγάλος προτίμησε μια Harley ! Πιο ύστερα ο μικρός έμαθε τον μεγάλο να παίζει κιθάρα. Από τα μικρά συγκροτήματα του γυμνασίου τα αδέρφια προχώρησαν και έφτιαξαν το πρώτο τους αληθινό συγκρότημα τους Hourglass όπου πιά ο μικρός παίζει πλήκτρα και τραγουδάει.
Κάπου την ίδια εποχή γνωρίζονται με τον κιθαρίστα Dicky Betts και τον μπασίστα Berry Oakley.

Τα χρήματα δυστυχώς δεν έρχονται και σε κάποια δοκιμαστικά οι παραγωγοί της εποχής μένουν με το στόμα ανοιχτό με το παίξιμο της κιθάρας του Duane που ήταν μια μεγάλη μορφή. Όσο ο Duane είχε το μπουκαλάκι του slide στο αριστερό του δαχτυλάκι ήταν πραγματικά άπιαστος. Γρήγορα έρχονται προτάσεις και αρχίζει να συνοδεύει ονόματα όπως ο Wilson Pickett, Clarence Carter, Aretha Franklin, King Curtis. Ο Duane γίνεται περιζήτητος και σχεδόν κοιμάται στο στούντιο κάτω από την προστασία του αφεντικού της Atlantic.
Η μεγάλη του αυτή επιτυχία τους δίνει ώθηση για κάτι δικό τους. Στο γκρουπ έρχονται και 2 drummers! Οι Butch Trucks και Jai Johanny Johanson (τι όνομα!)

Μπαίνουν στο στούντιο αποφασισμένοι να κάνουν κάτι αλλιώτικο από το σωρό. Μπλούζ μεν …. αλλά……!!!

Ο πρώτος δίσκος βγαίνει το 69 με τον τίτλο Allman brothers band. Ο ήχος καινούργιος. Πίσω δυό ατμομηχανές να δουλεύουν ασταμάτητα, πλαισιώνοντας τον δυναμικό μπασίστα, μπροστά η φωνή του Gregg, τυπική χαρακτηριστική αμερικάνικη του νότου ντουμπλάροντας επίσης με B3 κάτι μάλλον σπάνιο για τα συγκροτήματα της εποχής και στα πλάγια 2 κιθάρες. Μια κιθάρα καθαρά με νότιο ήχο (Betts) και Η ΦΩΝΗ – η slide του Duane. Που να σταθείς? Στην αχτύπητη rhythm section? Στα φωνητικά? Στα τρία πρώτα όργανα? Που?

Η καλή μέρα απ την αρχή φαίνεται. Στον πρώτο δίσκο ξεχωρίζουν:
Black hearted woman. Ασύλληπτη εισαγωγή. Σε 7/8 !!! (μιλάμε για γκρουπ που υποτίθεται παίζει blues) Συνεχίζει μετά βέβαια στα 8/8, αλλά ήδη το σοκ οι ακροατές το έχουν φάει! Τα σόλα ακολουθούν, τρία στη σειρά. Betts, Gregg, Duane. Στο τέλος έρχονται τα θέματα που ντουμπλάρονται από τον Gregg στη φωνή και τον Duane στη slide. Κάτι που ίσως μόνο οι Zeppelin το κάνανε. Για τον αμερικάνικο νότο? Δεύτερη καρπαζιά.
Trouble no more. Πάρτε ένα δείγμα τι θα πει διπλα τύμπανα. Σχεδόν μόνο αυτοί το είχαν – και με επιτυχία. Επίσης ο τυπικός ήχος Duane.
Dreams. Υποβλητικό, σχεδόν επικό κομμάτι, να κυριαρχεί ουσιαστικά σε μια νότα που παίζεται από το B3 και τονίζεται με την κιθάρα εδώ κι εκεί. Μέχρι να έρθει η κορύφωση στο πρώτο refrain με τον κλαψιάρικο ήχο του Duane. Η ενορχήστρωση σχεδόν σε κλασικές δομές. Όχι αυτό δεν είναι blues… και τότε τι είναι? Σόλο Betts και Duane μακρύ ατέλειωτο. Και μετά την επανάληψη πριν το σβήσιμο ένα θέμα σε τρεις φωνές από τις δύο κιθάρες και το B3 με τον ήχο της slide πάλι να ξεχωρίζει. 7.5 σχεδόν λεπτά σε δίσκο ντεμπούτο του 1969…. Μάλλον όχι άσχημα.
Whipping post. Οι καρπαζιές συνεχίζονται στο αποσβολωμένο αμερικάνικο κοινό. Εισαγωγή με κιθάρα και τύμπανα σε 11/8. Ούτε ο Σκαλκώτας να ήταν! Αρχικά νομίζεις ότι είναι 3/8. Μετά καταλαβαίνεις όταν κάτι δεν πάει καλά ότι είναι 3 φορές 3/8 και μια 2/8. Πρέπει να είχαν πολύ θράσσος τα αδέρφια. Καταλήγει σε 12/8. Δεν θυμίζει και πάλι μπλουζ. Μάλλον ροκ θα έλεγες. Μόνο εκεί στο refrain και μετά… τι στο καλό blues με τα όλα του. Ναι η δομή είναι εδώ. Σίγουρα! Μα τι γίνεται ? Ένα ξέσπασμα, ακολουθεί μια φοβερή γέφυρα και ξανά το θέμα της εισαγωγής των 11/8 σε τρεις φωνές! Δεν πάμε καλά…. Έρχεται ένα σόλο του Duane και μετά ένα του Betts, και μετά όλα τα όργανα κλιμακώνουν νότα νότα μια ολόκληρη οκτάβα για να καταλήξουν σε ένα τυπικότατο φινάλε blues.

Εξωπραγματικό.
Ναι. Για την εποχή (και όχι μόνο).
 
Last edited:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
Μετά από αυτόν τον καταιγισμό τι θα μπορούσε κανείς να περιμένει?
Έρχεται ο δεύτερος δίσκος Idlewild South.

Midnight Rider. Να και η επιτυχία Η πρώτη τους και από τις ελάχιστες. Δεν έκαναν πολλές. Ιδίως με την αρχική και πλήρη σύνθεση. Το κομάτι κλασικό νότιο δυτικό, με καταβολές φτωχού και μόνου καουμπόυ και ένα κλασικό slide σόλο σε στυλ Jerry Garcia (δεν ήταν τυχαίο που τους λέγανε τότε και νέους Grateful Dead!).
Hoochie coochie man. Το γνωστό του Dixon. Πως όμως είναι παιγμένο? Μια καταιγιστική εισαγωγή 45 δευτερολέπτων Κιθάρες, ακολουθούν τα διπλα τύμπανα, κλπ. Γενικώς του άλλαξαν τα φώτα. Κι όμως. Είναι από τις πιο γνήσιες και καθαρές διασκευές του.

Στον τρίτο δίσκο αποφασίζουν να κάνουν μια τομή.
Τι παράξενο!
Βγάζουν ένα διπλό live.
1971.
Ελάχιστα συγκροτήματα θα έβγαζαν τον τρίτο τους δίσκο ζωντανό και μάλιστα διπλό. Αυτοί όμως δεν είχαν πρόβλημα. Οι συναυλίες τους ήταν αξιομνημόνευτες. Τα δίνανε κυριολεκτικά όλα. Ήταν ένα τίμιο συγκρότημα. Ο κόσμος ήξερε ότι θα πάει και θα ακούσει μέχρι τελικής πτώσεως. Ο ακούραστος Duane με τα διπλά του καρμπυρατέρ ήταν εκεί για να προσφέρει θέαμα.

Ξεχωρίζουν τα Statesboro blues, κλασικό τυπικό blues με Duane παντού σχεδόν. Ο ήχος τους έχει ραφιναριστεί ιδιαίτερα. Ηχογραφήθηκε στο Fillmore East του Bill Graham. Stormy Monday (του T.Bone Walker). Άλλη μια σπάνια εκτέλεση. Με τα καταπληκτικά φωνητικά του Gregg. Οι κιθάρες καθαρές σαν κρύσταλο (Betts) θολή και θλιμένη του Duane.
Και μετά να άλλες εκπλήξεις. Οι Ανησυχίες εμφανίζονται. Hot Lanta με Betts και τύμπανα μπροστά. Και μετά In memory of Elizabeth Reed. Οι jazz επιρροές. Και όμως αυτό το συγκρότημα μπορούσε να τα παίξει όλα…. 13 και λεπτά αυτοσχεδιασμού. 1971! Ο δίσκος έμεινε στην ιστορία και έγινε και λίγο πολύ ανάρπαστος.

Μεγάλες επιτυχίες ουσιαστικά δεν υπάρχουν, αλλά το γκρουπ είναι παντού σε όλα τα στόματα. Φυσικά τα διάφορα οξέα και ποτά δίνουν και παίρνουν. Μάλιστα ένα βράδυ τους μπαγλαρώνουν όλους μαζί για χρήση.

Ο Duane εξακολουθεί να είναι το νούμερο ένα στους στούντιο κιθαρίστες.
Παίζει με Boz Scaggs (μεγάλη μορφή της αμερικάνικης σκηνής) και φυσικά είναι Η ΦΩΝΗ στον περίφημο δίσκο του Clapton Layla and other assorted love songs. (Και μεταξύ μας… εν έτει 1971 νομίζετε ότι θα μπορούσε ο Eric “the God” - Clapton να ζητήσει-ανεχθεί [όχι άλλον – ένα] κιθαρίστα δίπλα του?). Και όμως ο ρόλος του Duane σε όλο το διπλό δίσκο – και φυσικά στο Layla ήταν βασικά ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ.
 
Last edited:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
Καθώς ο συγκρότημα είναι στην πιο παραγωγική εποχή του το καλοκαίρι του 1971 ξαναμπάινει στο στούντιο και αρχίζει να ηχογραφεί το 4ο lp.

Eat a peach.
Γράφουν τα πρώτα κομάτια.
Στις 29 Οκτώβρη ο Duane βγαίνει με τη Harley για μια επίσκεψη. Στο γυρισμό πήγε να αποφύγει ένα λεωφορείο, έπεσε και σύρθηκε κάπου 20 μέτρα. Αργότερα στο νοσοκομείο πεθαίνει σε ηλικία μόλις 24.





Οι υπόλοιποι αποφασίζουν να μην τον αντικαταστήσουν.
Άλλωστε πως ήταν δυνατόν.
Ο δίσκος αποτελειώνει με τους υπόλοιπους και κυκλοφορεί με τον υπότιτλο Dedicated to a brother…
Ο ήχος είναι εξαιρετικά ραφιναρισμένος (καμία σχέση με τον πρώτο και δεύτερο άγριο και αξύριστο ήχο τους) ενώ η θλίψη είναι αποτυπωμένη στα κομμάτια που αποτέλειωσαν οι υπόλοιποι. (Ain’t wastin’ time no more – Melissa). Στα άλλα που ακούγεται ο Duane προσέξτε στο One Way out πως δένουν σιγά σιγά στην εισαγωγή οι δύο drums και ακολουθεί το ριφ από τους κιθαρίστες! Επίσης το ρυθμικό Standback και φυσικά το BlueSky ένα κομμάτι του Betts που τραγουδά ο ίδιος και χαρακτηρίζεται από τα σπάνια διπλα σόλο των δύο κιθαριστών.

Το 1972 το γκρουπ αποφασίζει να πάρει και έναν πιανίστα ακόμα.
O Chuck Leavell έρχεται και αρχίζουν την ηχογράφηση.
Το Νοέμβριο, ένα βράδυ ο Berry Oakley καβαλάει τη μοτοσυκλέτα του και καρφώνεται με τη σειρά του σε ένα λεωφορείο. Πεθαίνει το ίδιο βράδυ.







Το συγκρότημα αποτελειώνει για δεύτερη φορά ένα δίσκο με μια απώλεια και προσθέτει ξανά κάτω τον υπότιτλο Dedicated to a Brother…Ο δίσκος Brothers and Sisters (που κι αυτός αλλάζει όνομα λόγω της περίστασης).

Περιέχει όμως καταπληκτικά κομμάτια, αν και η ξυνοπικρη γέυση είναι εκεί.
Το ρυθμικό Wasted words, την επιτυχία Ramblin’man με την κλασική θεματολογία του west (όπως άλλωστε και το midnight rider), το πολύ δυνατό hit Southbound και φυσικά το γνωστό jessica ένα instrumental 7.5 λεπτών. Ο ήχος του Duane λείπει για τους βαθείς γνώστες. Για τους υπόλοιπους, που γενικά ήθελα να… boogie, και με κανά δύο τενεκεδάκια μπύρα, ήταν εκεί διά χειρός Dicky Betts που κατάφερε να ντουμπλάρει παντού όλα τα σόλο και τις διφωνίες που έκανε πρίν με το μακαρίτη. Οι νέοι Allmans ήταν εδώ και είχαν και επιτυχία μεγάλη με το Ramblin’ man. Κι όμως…τίποτα δεν ήταν ίδιο.

Το brothers and sisters ήταν μεγάλη επιτυχία. Το συγκρότημα που πάντα ήταν κάτω από τα ηνία του Gregg συνέχισε με πολλές αλλαγές μελών και φθίνουσα πορεία. Το ξανθό παληκάρι χρονια ήταν στις πρώτες σελίδες με ένα μπουκάλι στο χέρι ή στην αγκαλιά της Cher, μέχρι που βαρέθηκε κι εκείνη κι αποφάσισε να γίνει πρώτο όνομα και τον παράτησε.

Δεν αναφέρομαι επίτηδες σε τίποτα που έκαναν οι Allmans μετά το Brothers and Sisters.
Απλά the magic is gone, the thrill is gone.


Αν δεν έχετε τους ελάχιστους δίσκους που έβγαλε το συγκρότημα, αρκεστείτε μόνο στη συλλογή The road goes on forever που κυκλοφόρησε το 75 και ξανακυκλοφόρησε το 2001. Ήδη ο δίσκος όπως ήταν το 75 ηταν κανόνι. Το 2001 προστέθηκαν κι άλλα κομμάτια. Συνολικά 30 κομμάτια χρυσός.
 

Attachments

  • allman.jpg
    allman.jpg
    19.7 KB · Views: 90
Last edited:
17 June 2006
14,352

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
παιδιά δεν χρειάζονται συγχαρητήρια....

Είπαμε:
ξαναζεσταμένο φαγητό.

Από τα παλιά που διέσωσα από το avforum.
Απλά σας τα σερβίρω με ρέγουλα, να μη βαρυστομαχιάσετε.



Σπύρο βασικά αν βρείς το δίσκο που λεω, δεν θες κάτι άλλο.
 
Σαφώς και ήταν Blues (με κεφαλαίο Β) οι Allman Brothers.

Μάλιστα, θα τολμούσα να πω ότι ήταν πιο blue κι απ' τους bluesmen του Μισισίπι. Όποιος έχει αντικρίσει τον ουρανό της Αλαμπάμα έστω και μια φορά στη ζωή του, καταλαβαίνει γιατί.

Αρχηγέ, υποκλίνομαι.
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
μην υποκλίνεσαι πολύ....

και μας πάθεις κανά λουμπάγκο....
 

Dimosthenis

Supreme Member
17 June 2006
3,277
Απάντηση: Re: Υπάρχει έντεχνο blues?

Δ. Παναγιωτίδης said:
μην υποκλίνεσαι πολύ....

και μας πάθεις κανά λουμπάγκο....

:flipout::flipout::flipout::flipout::flipout::flipout::grinning-smiley-043
 

Dimosthenis

Supreme Member
17 June 2006
3,277
Απάντηση: Re: Απάντηση: Υπάρχει έντεχνο blues?

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Τι σου θυμίζει;
Εννοείς το έχεις και το είχες ξεχάσει;;;

Πάρε 100 κάμψεις για αρχή:damnyou:
Γιατί βαρας ρε θειο ???:twoguns::twoguns:
Εσυ θυμασαι τα παντα απο αυτα που εχεις στο παταρι σου?:bang::bang:
 
Last edited:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,045
κοκορέτσι δι αλληλογραφία ή με πμ δεν γίνεται ρε μάστορα....


άϊντε σε πεθυμήσαμε.....
 

Dimosthenis

Supreme Member
17 June 2006
3,277
Απάντηση: Re: Υπάρχει έντεχνο blues?

Δ. Παναγιωτίδης said:
κοκορέτσι δι αλληλογραφία ή με πμ δεν γίνεται ρε μάστορα....


άϊντε σε πεθυμήσαμε.....

κερναω αρκει ναρθεις ειπαμε....