Back to basics

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
h32811p4g2p.jpg


Sonic Youth / Rather Ripped ( Geffen 2006 cd/lp)

Το «Rather Ripped» δείχνει να συνεχίζει το ταξίδι των Sonic Youth προς την pop , όπως το “Murray Street” και το “Sonic Nurse” . Οι ημέρες του θορύβου για τους Sonic έχουν απομακρυνθεί κι ο ίδιος ο Moore άλλωστε σε μια συνέντευξη του δηλώνει ότι η αποδοχή του θορύβου σε μαζικό επίπεδο σήμερα , είναι μια καλή ευκαιρία για noise free music . Ο θόρυβος είναι πιά mainstream …
Αυτό βέβαια , για τους από 25ετίας σχεδόν οπαδούς τους , γι αυτούς που θεωρούν το “Evol” ή το “Daydream Nation” τις κορωνίδες ενός αλά Glenn Branca θορυβώδους πανκ με τις ρίζες του στους Velvets , μπορεί να είναι μη αποδεκτό , στα δικά μου όμως αυτιά το Evol για παράδειγμα φάνταζε ως άσκοπος θόρυβος , ως άσκηση κακοφωνίας και δυσαρμονίας .Από τότε πέρασε καιρός πολύς και συγχρόνως πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι της συνθετικής ικανότητας των Sonic αφ’ ενός και της ηθελημένης κακοφωνίας τους αφ’ ετέρου . Κι αυτό μπορεί να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους : Ως συμβιβασμός , ως κούραση , ως απώλεια εμπνεύσεως , ως υποχώρηση στο mainstream . Συμβαίνει κάτι από αυτά στο “Rather Ripped” ; Όχι βέβαια . Οι Sonic Youth είναι μια πολύ μεγάλη ροκ’ εν’ ρολ μπάντα με σημαντικότατη συνεισφορά στο ιδίωμα , που αποκτά μεγαλύτερη σπουδαιότητα λόγω της διαχρονικά υψηλής ποιότητας των δισκογραφημάτων τους . Αλλά αυτό ακούγεται λιγάκι σαν επικήδειος κι οι Sonic Youth κάθε άλλο παρά τελειωμένοι είναι .
Απλώς το “Rather Ripped” έχει μια ποπ διάθεση που εκφράζεται κυρίως μέσα από τις μελωδικές γραμμές των περισσότερων κομματιών του . Στο “Reena” πχ ακούγονται πιο ποπ από κάθε άλλη φορά αλλά η ροή του κομματιού είναι τόσο αέρινη που που θέλουν δέκα ποπάδες για πρωϊνό στην καθησιά τους ενώ στο “Do you believe in Rapture” – την πιο αδύναμη στιγμή του νέου τους δίσκου - κατεβάζουν τις στροφές τόσο πολύ που ηχούν αδιάφοροι . Αλλά μετά έρχονται τα “Sleeping around” με την κιθάρες να βρυχώνται στην εισαγωγή με μπόλικο feedback , το “Torquoise boy” το “What a waste” για να ροκάρουν αγρίως , και στο “Free” να φανκάρουν το ίδιο επιθετικά , με τις κιθάρες των Moore και Ranaldo να μπλέκονται με χάρη , να σολάρουν με αρχέγονο ροκ τρόπο , να κοντράρονται υπόγεια και όλα μπαίνουν στην θέση τους . Κι εκείνη η φωνή της Kim , με τις χροιές της να είναι τόσο κοντά στης Nico , αέρινα υποτονική και παγερά παθιασμένη . Αυτός ακριβώς είναι κι χαρακτήρας όλου του δίσκου . Σαν να καίνε φωτιές κάτω από μια επίστρωση πάγου , σαν να θέλουν να παίξουν μόνον μελωδίες κι αυτές να προσπαθούν να εκτροχιασθούν από μόνες τους λές και είναι σ’ ένα τρένο και παίζουν με τα φρένα ανάγκης πάνω στις στροφές . Προς το τέλος μας προσφέρουν το tour de force του δίσκου, το “Pink Steam” , ένα υπνωτικά ρομαντικό κομμάτι – τζαμάρισμα αντάξιο της φήμης τους , ενώ το bonus track , σχεδόν σε αντίθεση με το υπόλοιπο αλμπουμ έχει κάτι από θόρυβο που πασχίζει να γίνει μελωδία και ρυθμός .
Oι Sonic Youth λοιπόν 24 χρόνια μετά την κυκλοφορία της πρώτης κασέτας τους παίζουν ροκ , όπως αντίστοιχα θα έπρεπε να παίζουν κι οι Rolling Stones αμα δεν τους είχε φάει το διεθνές τζετ σετ ( 8/10 ) .
 
19 June 2006
8,661
Μπράβο Δημήτρη για την παρουσίαση. Είχα ετοιμάσει και εγώ μία αλλά η ουσία είναι πανομοιότυπη με τη δική σου. Συμφωνώ με την κριτική 100%.
Αυτό το φαινομενικό βελούδινο ποπ πέπλο που υπάρχει μπροστά, κρύβει πίσω του φωτιές που σιγοκαίνε.
Το άλμπουμ είναι μεγάλη παγίδα. Εάν σε μαγκώσει δεν σε αφήνει με τίποτα.
Το έχω πάθει εδώ και ένα μήνα.
Είναι ένα άλμπουμ που έχει δημιουργηθεί αβίαστα και που πολλές μπάντες θα ήθελαν να πλησιάσουν στο απώγειο της καριέρας τους.

Λοιπόν βάζουμε κουαντρό, Herradura και φυσικό χυμό λεμονιού. Δεν ξεχνάμε τον ψιλοκομένο πάγο. Κτυπάμε ώριμα.
Μόλις είμαστε έτοιμοι σερβίρουμε με το αλατάκι να έχει κάνει σώμα με το χείλος του ποτηριού. Ο ήλιος δύει και εμείς αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο. Βάζουμε το Pink Steam να παίζει.
Η ζωή είναι ωραία.
 
19 June 2006
8,661
Και για να μη το ξεχάσω θα μπορούσα άνετα στην εικόνα να εντάξω την Kim.
Όσο γερνάει αυτή η γυναίκα τόσο...
Ξέρει κανείς το τηλεφωνό της;
 

Browser

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,575
Σορυ για το οφφ. Ρε αθεοφοβε "ανακατεψες" τη χεραντουρα ?? Ιεροσυλε !!! :slapface: :flipout:
 
17 June 2006
14,350
Δισκάρα.
Ολος ο μηδενισμός και τα φονικά riffs αλλά γαρνιρισμένα ...με ζάχαρη: λές και οι επιρροές δεν είναι πια οι Velvets αλλά τα girl groups 1958-62, Shirelles και ο στρατός από τα κορίτσια του Phil Spector.
Sugar-Bomb Pop το λένε ήδη Εξω.
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,397
γιά άλλη μιά φορά είμαι στην απέξω....
πως γίνεται αυτό.....?
 
19 June 2006
8,661
Έχει γούστο να συμφωνήσουμε παραπάνω από τρεις για κάποιο δίσκο.
Υπολογίζω και Μανόπουλο, Μουκ, Μακρή, Dim Das. Οπότε ...
Ντοκ. βάλτο του Μήτσου.

Browser μιλάμε για το κορυφαίο τυποποιημένο προϊόν. Έχω γευτεί βέβαια και χύμα από κάποιο ξεχασμένο Μεξικάνικο χωριό.
Απίστευτη γεύση χωρίς προσμίξεις αλλά πολύ δυνατή. Πάντως κάτι περίεργα μανιτάρια πρέπει να τα είχαν βουτήξει μέσα.
Η αίσθηση ήταν λίγο καλύτερη από αυτή του Αψέντι.
 
Last edited:

petros_m

Supreme Member
18 June 2006
8,210
Αλιμος
Απάντηση: Re: Back to basics

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ said:
Η αίσθηση ήταν λίγο καλύτερη από αυτή του Αψέντι.

εχεις πιει αψεντι στο "σωστο" μερος?

υ.γ. 1 καλα ποσο "οφ τοπικ" μπορω να βγω ακομα?

υ.γ. 2 δεν εχω ακουσει ακομα αυτο το δισκακιιιιιιι....κλαψ
 
19 June 2006
8,661
Στο σωστό Πέτρο.
Δημοσθένη τα συγχαρητηριά μου. Από τότε που πήρες ηλεκτρική έχεις ανέβει.
Σε σκέφτομαι με μακριά μαλλιά και tattoo.
 
Last edited:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,397
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ said:
Στο σωστό Πέτρο.
Δημοσθένη τα συγχαρητηριά μου. Από τότε που πήρες ηλεκτρική έχεις ανέβει.
Σε σκέφτομαι με μακριά μαλλιά και tattoo.

κάποτε σκεφτόσουν και μένα, αλλά έπεσες έξω....-bye-
 

Dimosthenis

Supreme Member
17 June 2006
3,277
Δηλαδή φανταστείτε τι θα γίνει αν παρει ο Λύπμπε ηλεκτρική :music-smiley-005::music-smiley-006:
 

Attachments

  • P1010305.JPG
    P1010305.JPG
    104.4 KB · Views: 22

Kostas P.

AVClub Enthusiast
19 June 2006
746
Αθήνα
Oι Sonic Youth ειναι μια ρεαλιστικη μπαντα, βαση της πορειας τους. Αν επαιζαν ακομα οπως το '85, ΙΣΩΣ να ηταν βαρετοι πια. Εχουν βγαλει μετρια LP's κατα καιρους, και δεν νομιζω οτι Daydream Nation ή εστω Goo ξαναβγαινει, αλλα οι κυκλοφοριες τους εχουν παντα ενα ενδιαφερον. Τη μεταβαση τους σε πολυεθνικη εταιρεια την εκαναν με τροπο που δεν με ενοχλησε και πιστευω οτι σαν μπαντα ειναι πολυ πιο συνειδητοποιημενη απο αλλες "στρατευμενες" μπαντες. Προσωπικα τους εχω πολυ ψηλα στις προτιμησεις μου.

Για οποιον προτιμα θορυβο, μπορει να αγορασει τις εναλλακτικες κυκλοφοριες τους που κυκλοφορουν στη δικη τους εταιρεια ειτε κατω απο το ονομα τους ειτε σε συνεργασιες τους με αλλους μουσικους. Ας προσεξει ομως, γιατι μιλαμε για πολυ θορυβο:music-smiley-005:

Οσο για τη Kim... Χρειαζεται να πω κατι???
 

Attachments

  • gordon_kim.jpg
    gordon_kim.jpg
    7 KB · Views: 14

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,397
Είχα την ευκαιρία να την ακούσω (την Κιμ και την παρέα της απόψε).
Γενικά μάλλον καλός δίσκος αλλά....
υπερβολικά απλοϊκές δομές πάνω σε καλοδουλεμένα beats με αρκετό drive εδώ και εκεί αλλά με σαφέστατες επιρροές από red hot, smashing pumkins και κυριώτερα - τόσο που με ενόχλησε - deus....
Το θέμα είναι ότι τέτοια θεματάκια με ανοιχτά ακόρντα, έστω ευρηματικά και ψαγμένα υπάρχουν σε αρκετές μπάντες εδώ και πάνω από 30 χρόνια, οπότε αν αυτό είναι το δείγμα του ροκ (?) του 2006 δεν με έπεισε.
Σίγουρα δεν το απορρίπτω, ακούγεται ευχάριστα είναι απείρως καλύτερο από το σωρό που μας σερβίρεται καθημερινά.
Δυστυχώς με επηρέασε η κακή και μουντή ηχογράφηση.

Ευτυχώς μετά ακούσαμε what were once vices... και στανιάραμε....
Εγώ τουλάχιστον όσον αφορά τους σόνικ.

Αϊντε να τους χαίρεστε, όλοι οι νεάζοντες.....
 
17 June 2006
14,350
Δ. Παναγιωτίδης said:
Ευτυχώς μετά ακούσαμε what were once vices... και στανιάραμε....


Προσωπικά θεωρώ τους Doobies πολύ συνηθισμένους και, σαν μουσικούς, ικανούς πλήν απελπιστικά βραδύνοες: Δεν συμβαίνουν και πολλά σ αυτό το επηρμένο, αυτάρεσκο, σεμνότυφο,"καθαρό", ευλαβές, ευθυγραμμισμένο, μετρίως-μέτριο-και-πάντα-μετρημένο corporate rock που, για μένα, μόνο μία φορά στη διάρκεια της ύπαρξης τους πέρασε λίγο -ελάχιστα...- τη βάση ( Minute by Minute, με το ζόρι και στις πολύ καλές μου ίσως του έβαζα 3 στα 5).
Οι Youth, από την άλλη, είναι στα μάτια μου όλα όσα υποτίθεται πως εκπροσωπεί μία κορυφαία ροκ μπάντα τα τελευταία 23 χρόνια, με 8 τουλάχιστον άλμπουμ που προσωπικά θεωρώ "εκ των ων ουκ άνευ", 6 απ αυτά Αριστουργηματικά ("Sister", "Dirty", "A Thousand Leaves", "Experimental Jet Set, Trash and No Star", "Daydream Nation", "NYC Ghosts and Flowers").

Επειδή λοιπόν κάθε άλλο παρά αμερόληπτος είμαι, δεν θα πάρω θέση επί του θέματος...:rolleyes:

Οσο για την "μουντή και κακή ηχογράφηση", η ρήση μου θυμίζει περίεργα αυτό το "too many notes" που έλεγαν στον Μότσαρτ...:flipout:
 
Last edited: