Bebop , hard bop , fusion και μιά λίστα ( μικρή )

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Κατά πάσα πιθανότητα , δύο είναι οι επαναστατικές στιγμές στην ιστορία της τζάζ . Η εμφάνιση του be bop που κυριάρχησε την δεκαετία του 40 και η έλευση της free jazz στις αρχές της δεκαετίας του 60 . Και τα δύο ρεύματα ήταν επαναστατικά , καθώς προερχόντουσαν από μαύρους μουσικούς ( και όλες σχεδόν οι μεγάλες στιγμές της jazz εκπορεύονται από την "μαυρότητα" ) οι οποίοι αντιδρούσαν στην χρήση της τζαζ ως χορευτικής μουσικής με σκοπό την διασκέδαση των λευκών ακροατηρίων και διατηρούσαν στην πρώτη γραμμή τα θεμελιακά χαρακτηριστικά της αφρικάνικης μουσικής . Ο μαύρος μουσικός την δεκαετία του 40 , αντιμέτωπος με την βιομηχανία κατασκευής χορευτικών κομματιών με προορισμό την διασκέδαση του λευκού αστού , αναζητά ως διέξοδο την επιστροφή στις αφρικάνικες ρίζες , τα μικρά σύνολα των 5-6 ατόμων το πολύ και στηρίζεται στην εκφραστική ατομικότητα του εκάστοτε σολίστα / αυτοσχεδιαστή . Σε κάθε περίπτωση ο σκοπός του be bop ήταν "η προσπάθεια των μαύρων μουσικών να παίξουν κάτι που οι λευκοί μουσικοί δεν μπορούν να παίξουν" ( Thelonious Monk ) .
Στον αντίποδα αυτου , στην δεκαετία του 50 αναπτύχθηκε η cool jazz , η οποία παρ' ότι ξεκίνησε τρόπον τινά από έναν μαύρο μουσικό , τον Miles Davis ( Βirth of the cool ) εν τούτοις αναπτύχθηκε κατά την δεκαετία του 50 ως η διανουμενίστικη πλευρά της τζάζ που προσπάθησε να την μπολιάσει με στοιχεία ευρωπαϊκής έντεχνης μουσικής ( ο David Brubeck για παράδειγμα , υπήρξε μαθητής του Darius Milhaud ) . H αντίδραση στον κίνδυνο εξευρωπαϊσμού της τζαζ , και στην τάση άμβλύνσεως των αφροαμερικάνικων στοιχείων ήρθε με το hard bop (και τους νέους αυτοσχεδιαστές μεγάλης κλάσεως - Coltrane , Rollins , Dexter Gordon κλπ ) και την soul jazz που είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα , με την διαφορά ότι επανεισάγει μιά ακόμη αφροαμερικανική παράμετρο στο σκληρό μπητ του hard bop , τα gospels και τα rhytmh ' n ' blues ( κυριώτεροι εκπρόσωποι αυτής της τάσης ο Art Blakey , o Horace Silver που χαράζουν τις νέες κατευθυντήριες γραμμές ) . Από την άλλη η free jazz απετέλεσε μιά ρήξη με έννοιες , όπως φόρμα , αρμονία , κλπ και απελευθέρωσε τον αυτοσχεδιαστή και την σχέση του με το όργανο του , το οποίο πλέον μπορεί να χρησιμοποιηθεί και με τρόπους τελείως αντισυμβατικούς ( το πιάνο παίζεται στις χορδές του , οι χορδές του όρθιου μπάσσου διεγείρονται από άσχετα αντικείμενα - βούρτσες κλπ ) με σκοπό την επίτευξη του νέου ήχου καθώς το σώμα του οργανοπαίκτη , γίνεται ένα με το όργανο .
Λίγο αργότερα , την δεκαετία του 70 η τζαζ συναντά τον ηλεκτρισμό και το ροκ και προκύπτει το τότε λεγόμενο τζαζ ρόκ και σήμερα fusion. Πρωτοπόρος και πάλι ο Miles Davis ( ο άνθρωπος που μόνος του έφερε τα πάνω κάτω τρείς τέσσερις φορές στον κόσμο της τζαζ ) με το Bitches Brew. ( Περισσότερα για όλα αυτά στο βιβλίο του Κώστα Γιαννουλόπουλου : "Jazz 1900-1990" )
Προσωπικά δεν μπόρεσα ποτέ μου να συμπαθήσω την cool jazz . Η ψυχρότητα της αισθητικής της , και το cool παίξιμο δεν μου ταίριαξε ποτέ στο αυτί ( υφολογική αδιαφορία που θα έλεγε και ο Λυμπερόπουλος ) αλλά και στην καρδιά ( συναισθηματική αδιαφορία ) . Την αντιμετώπιζα παντοτε ως μουσική σαλονάτη , ως υπόκρουση άλλων δραστηριοτήτων . Από την άλλη η free jazz πολλές φορές είναι απροσπέλαστη , ωσαν να αποτελεί μιά γλώσσα που προορίζεται αποκλειστικά για τους μυημένους μουσικούς της . Ειδικά όταν ξέφυγε από το πνευματικό περιεχόμενο της , με τον θάνατο του Coltrane ( από τις λίγες περιπτώσεις όπου η βαθιά πίστη στο Ανώτερο Ον , δημιούργησε τόσο μεγάλη μουσική ) και μετατράπηκε σε βίαιο θόρυβο .
Ως εκ τούτου νομίζω ότι είναι μιά καλή ευκαιρία να παραθέσω εδω μιά μικρή λίστα με 20 αγαπημένους δίσκους τζαζ που καλύπτουν ένα ευρύτατο στυλιστικό φάσμα . Δεν είναι κατ'´ανάγκη οι καλύτεροι ή οι σημαντικότεροι δίσκοι κάθε είδους , τους θεωρώ όμως ως ένα καταφύγιο γιά την ηρεμία του μυαλού , μιά σταθερή αξία - που λέει και ο Παναγιωτίδης - και κάθε φορά που καταφεύγω σε αυτούς όλο και κάτι βρίσκω να μου κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον . Με λίγα λόγια είναι οι δικοί μου καλύτεροι
Χωρίς αξιολογική σειρά λοιπόν

Angels and Demons at play / Sun Ra (1956)
Something Else / Cannonball Adderley ( 1958 )
Mingus Dynasty / Charles Mingus ( 1959 )
Soul Station / Hank Mobley ( 1960 )
Art Blakey and the Jazz Messengers ( 1961 )
Ole / John Coltrane ( 1961 )
Go / Dexter Gordon ( 1962 )
The Sidewinder / Lee Morgan ( 1963 )
A love Supreme / John Coltrane ( 1964 )
Extensions / McCoy Tyner ( 1970 )
Kofi / Donald Byrd / ( ηχογρ. 1970 - κυκλοφορία 1995 )
Bitches Brew / Miles Davis (1970 )
Science Fiction / Ornette Coleman ( 1971)
I sing the body electric / Weather Report ( 1971 )
On the corner / Miles Davis ( 1972 )
Chick Corea / Return to forever ( 1972 )
Crosswinds / Herbie Hancock ( 1972)
Tanja / Randy Weston ( 1973 )
Expansions / Lonnie Liston Smith ( 1974 )
Body meta / Ornette Coleman ( 1976)
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
ναι δε λέω....
λίγοι όμως δίσκοι...ρε συ
πρέπει να υπάρχουν και άλλοι.

υποθέτω πως πρέπει να ψάξω και εγώ τη δισκοθήκη μου.
υποτίθεται ότι είναι αρκετά κοντά στο είδος μου.:)
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Only the Blues / Sonny Stitt ( 1957 )
The Nubians of Plutonia / Sun Ra ( 1959 )
Ah Um / Charles Mingus ( 1959 )
Sunny Side Up / Lou Donaldson ( 1960 )
The Blues and the Abstract Truth / Oliver Nelson ( 1961 )
Dizzy Gillespie / An Electrifying evening with the Dizzy Gillespie quintet ( 1961)
Today and Now / Coleman Hawkins ( 1962 )
Here and now / Art Farmer-Benny Golson Jazztet ( 1962 )
We get requests / Oscar peterson Trio ( 1964 )
At the golden circle Vol I / Ornette Coleman ( 1965)
Further Definitions / Benny Carter ( 1966 )
The dissection and reconstruction of music from the past as performed by the inmates of Lalo Schiffrin's demented ensemble as a tribute to the memory of marquis de Sade / Lalo Schiffrin ( 1966 )
Miles in the Sky / Miles Davis ( 1968 )
Carryin' on / Grant Green ( 1969 )
Blue Mode/ Rueben Wilson ( 1969 )
Another Voyage / Ramsey Lewis trio ( 1969 )
Way back when / John Surman ( 1969 )
Mwandishi / Herbie Hancock ( 1970 )
Treasure island / Keith Jarrett ( 1974 )
Gemini / Marcus Belgrave ( 1974 )
Trident / McCoy Tyner ( 1975 )
Rhythmatism / Steve Reid ( 1975 )
Afro blue Impressions / John Coltrane ( 1977 ?)
Colors / Eberhard Weber ( 1978 )
The third decade / Art Ensemble of Chicago ( 1984 )
Shadows on a wall / John Carter ( 1989 )
Spider / Yosuke Yamashita ( 1995 )
Louminous Charms / Peter Appfelbaum ( 1996 )
The dropper / Medeski Martin and Wood ( 2000)
Seven days of falling / Esbjorn Svensson Trio ( 2004 )

Να και άλλοι 31 δίσκοι , που με βάση το δικό μου γούστο κριτήριο , καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα στυλιστικών αναζητήσεων , τάσεων , αισθητικών προτύπων ( από το bebop έως την ηλεκτρική τζαζ και τις σημερινές τάσεις με τα samples και τα beats ) και κυρίως περιέχουν πολύ καλή μουσική. Κλασσικές αξίες που θεωρώ ότι πρέπει να περιλαμβάνονται σε μιά βασική τζαζ δισκοθήκη , μαζί φυσικά με άλλους 500 ή 1000 ( ένα έχει κανείς το κουράγιο , την διάθεση και τα χρήματα )
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
e2201554ziy.jpg
f61733zr6cw.jpg
d65409l7p0d.jpg
f54078iwjbf.jpg


Να και μερικά εξώφυλλα
 
17 June 2006
14,352
Δημήτριος Ντοκατζής said:
ένα ευρύτατο φάσμα στυλιστικών αναζητήσεων , τάσεων , αισθητικών προτύπων και κυρίως περιέχουν πολύ καλή μουσική. Κλασσικές αξίες

Passion too!

Νομίζω δεν μπορούν με τίποτα να λείπουν τα βασικά Mingus: Pithecanthropus Errectus, Black Saint & the Sinner Lady, At Antibes μαζί με το Ah Um όλα τους προτιμότερα από το Dynasty κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Το Song For My Father του Horace Silver επίσης.
Και τα δύο βασικά του Herbie Hancock στη Blue Note. Τον παρομοίωσαν με τον Debussy - και πόσο δίκιο είχαν!
 

Dimosthenis

Supreme Member
17 June 2006
3,277
Hancock .. τι μου θυμησες τωρα ... τη συναυλία που ειχε δώσει στο Λυκαβητό καλοκαιρι του 85. Απ τα καλά της στρατιωτικής θητείας.
 

Dimosthenis

Supreme Member
17 June 2006
3,277
Επίσης θα ήθελα να προσθεσω Al Di Meola με "World Sinfonia" και τα δυο CD.
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Passion too!

Νομίζω δεν μπορούν με τίποτα να λείπουν τα βασικά Mingus: Pithecanthropus Errectus, Black Saint & the Sinner Lady, At Antibes μαζί με το Ah Um όλα τους προτιμότερα από το Dynasty κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Το Song For My Father του Horace Silver επίσης.
Και τα δύο βασικά του Herbie Hancock στη Blue Note. Τον παρομοίωσαν με τον Debussy - και πόσο δίκιο είχαν!

Oπως είπαμε τα βασικά στην τζαζ είναι καμμιά χιλιάρα . Απλώς έβαλα αυτά που για διάφορους ανεξήγητους λόγους προτιμώ εγώ . Είναι γεγονός ότι ο Mingus είναι για μένα ο πιό μακρινός από όλους . Το παιδεύω , το ξαναπαιδεύω , αλλά δεν μπορώ να τον θεωρήσω δικό μου .