Brad Mehldau Trio - Day Is Done

17 June 2006
14,352
albumcoverBradMehldau-DayIsDone.jpg



Το 1996 ένας πιτσιρικάς (26 ετών τότε) κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ πιάνο-τρίο και ‛τους κούφανε’ όλους με το θράσος του: τόλμησε βλέπετε να το τιτλοφορήσει “The Art Of The Trio” και στην επικράτεια της τζάζ, με προηγούμενο τον Bill Evans και μύριους άλλους, αυτές οι κουβέντες είναι πολύ ‛βαριές’. Οσοι ωστόσο ‛έτειναν το ους’ ανακάλυψαν ότι ο νεαρός δεν έκανε (καθόλου) πλάκα: ο δίσκος έστεκε επάξια στο ύψος του τίτλου του και ήταν γεμάτος από μινιατούρες φιλοτεχνημένες με περισσή φροντίδα και εφφευρετικότητα από το τρίο. Ο πιανίστας όμως, αν και διέθετε ‛φλέβα’ μεγάλου συνθέτη, φαινόταν να ενδιαφέρεται περισσότερο να αυτοσχεδιάζει πάνω σε συνθέσεις άλλων – standards. Οι δύο επόμενες κυκλοφορίες τους, με τον ίδιο τίτλο αλλά σαν Vol. και II Vol. III, ισχυροποίησαν τις εντυπώσεις που άφησε ο πρώτος και αποκάλυψαν ότι ο Mehldau είχε μιά πολύ εκλεκτική δισκοθήκη. Η παιδεία του ήταν κλασσική αλλά φαινόταν να χρωστάει στον Thelonious Monk όσα και στον Brahms. Η πιανιστική του όμως ήταν πολύ νεωτεριστική, κι αυτό σε ένα χώρο γεμάτο από μεγαθήρια όπου τίποτε –ή σχεδόν- δεν είχε απομείνει για να ειπωθεί. Η πιανιστική του Mehldau θυμίζει τον Johannes Brahms. Ο πιανίστας έχει την τάση να λέει πολλές ιστορίες ταυτόχρονα, να δένει μεταξύ τους μοτίβα και αποσπάσματα με σχολαστικές μαλάξεις στις μελωδικές και αρμονικές απολήξεις τους. Να θέτει αρμονικά προβλήματα που οι λύσεις τους προκύπτουν μέσα από δαιδαλώδεις και ερεθιστικές περιηγήσεις. Να σκιτσάρει τις μελωδίες και μετά να διπλασιάζει τα tempi. Να χρησιμοποιεί το αριστερό χέρι αντιστικτικά και πολλές φορές τελείως ανατρεπτικά. Η μουσική να θυμίζει άλλοτε μπαρόκ κι άλλοτε κιθαριστικό ουρλιαχτό με τα ντράμς συχνά να αλλοιθωρίζουν προς το hip-hop και το drum’n’bass. Αλλά όλα αυτά είχαν λίγο ως πολύ ξαναγίνει. Αυτό που δεν είχε ξαναγίνει ήταν το πιανιστικό στύλ: όσοι ξέρουν καλά τον Brahms θα βρούν εδώ αυτό το παίξιμο το γεμάτο τρύπες, την κακοφωνία εκεί ακριβώς που περιμένεις την λύση, τη σχέση αρμονικής συνήχησης/διαφωνίας μόνιμα υπονομευμένη από τα έσω, σαν να την έχουν ροκανίσει τερμίτες.
Ο καινούργιος δίσκος του Brad Mehldau Trio λέγεται ‛Day Is Done’. Από το γνωστο διαμάντι στρεβλωμένης φολκ του Nick Drake που έχει εδώ την τιμητική του. Διασκευάζονται επίσης τα ‛She’s Leaving Home’ και ‛Martha My Dear’ των Beatles, το ‛Knives Out’ των Radiohead, το ‛Alfie’ του Burt Bacharach, το ‛50 Ways To Leave Your Lover’ του Paul Simon – καθένα καλύτερο από τα άλλα. Ο μπασίστας είναι ο γνωστός Larry Grenadier, στα ντράμς ο εξαιρετικός Jeff Ballard έχει αντικαταστήσει τον Jorge Rossi που βγαίνει σιγά σιγά στη σύνταξη. Ο δίσκος είναι ίσως η καλύτερη κυκλοφορία για πιάνο-τρίο το 2005.
 
Last edited by a moderator:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,068
Άκουσα το δίσκο αυτό το Σ/Κ μόλις.
Ένα τρίο διαφορετικό από τα άλλα, διαφορετικό από ό,τι περίμενα.
Προς το καλύτερο.
Τα κομμάτια με μεγάλος ειδικό βάρος (τα Μπητλικά και του Simon) παιγμένα από άλλη σκοπιά, λυμένα, με περάσματα από τις μεριές που δεν τόνισαν ποτέ οι συνθέτες και αρκετό ελάφρωμα από εκεί που αυτοί βάρυναν.
Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι ο πιανίστας είναι φλύαρος.
Ιδίως στο αρχικό κομμάτι, (και αυτό είναι κακό γιά ένα δίσκο)
Όμως μετά όλα αλλάζουν.
Πολύ καλή προσέγγιση.
 

Tasos_Th

Supreme Member
5 September 2006
3,061
Goteborg, Vastra Gotaland, SVERIGE
Δεν ήξερα ότι κυκλοφόρησε καινούριο album. Θα σπεύσω !!!

Τα " The art of the trio " έφτασαν στο volume 5 μετά δεν ξέρω αν υπάρχει κι άλλη προσθήκη στη σειρά.

Πάντως είναι εξαιρετικά όλα , λογικά και το καινούριο θα έχει πολλά να δώσει.
 

ΝΕΟΣ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ

Established Member
18 June 2006
122
ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Γνωστός φορμαλιστής ο κύριος, θα τον ξεμπροστιάσω σύντομα με το άρθρο που γράφω "Εκλεκτικισμός αντί για μουσική".
Σοβαρά τώρα, τον ακούω, μου αρέσει, αλλά τον νιώθω πολύ άρτιο και στρογγυλεμένο. Μου συμβαίνει κάτι ή φταίει που ακούω συνέχεια αυτό τον καταραμένο τον Comelade;
Ο εκτροπέας νημάτων.
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,068
βρε συ Ευθύμη, κακό είναι κάποιος να είναι και λίγο στρογγυλεμένος?

Εγώ ειλικρινά ένιωσα ευχάριστη εκπληξη από τις Μπητλικές διασκευές.
Περίμενα να τις κοπιάρει ασύστολα...
ΕΚΕΙ δεν είναι στρογγυλεμένος...
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Brad Mehldau Trio - Day Is Done

ΝΕΟΣ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ said:
Γνωστός φορμαλιστής ο κύριος, θα τον ξεμπροστιάσω σύντομα με το άρθρο που γράφω "Εκλεκτικισμός αντί για μουσική".
Σοβαρά τώρα, τον ακούω, μου αρέσει, αλλά τον νιώθω πολύ άρτιο και στρογγυλεμένο. Μου συμβαίνει κάτι ή φταίει που ακούω συνέχεια αυτό τον καταραμένο τον Comelade;
Ο εκτροπέας νημάτων.

Μην στεναχωριέσαι Ευθύμη . Και μένα δεν μου λέι τίποτα , ως piano trio . Οι EST είναι πραγματικοί ανανεωτές . Πολύ κυριλάτος .
Ετερος τις των εκτροπέων (μη)νυμάτων
 

ΝΕΟΣ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ

Established Member
18 June 2006
122
ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Δ. Παναγιωτίδης said:
βρε συ Ευθύμη, κακό είναι κάποιος να είναι και λίγο στρογγυλεμένος?

Εγώ ειλικρινά ένιωσα ευχάριστη εκπληξη από τις Μπητλικές διασκευές.
Περίμενα να τις κοπιάρει ασύστολα...
ΕΚΕΙ δεν είναι στρογγυλεμένος...

Δεν είναι κακό βέβαια και όπως προείπα μου αρέσει αλλά δεν με ιντριγκάρει. Δεν εννοώ να προετοιμάζει το όργανο με κανένα αλυσοπρίονο,:music-smiley-005: απλώς να ήταν λίγο πιο παιχνιδιάρης:twoguns: . Και για να λέμε του στραβού το δίκιο δεν είναι ούτε ο πιο στρογγυλεμένος ούτε ο λιγότερο περιπετειώδης (ή παιγνιώδης) στην πιάτσα.
Νέος είναι εξ άλλου, έχει όλον τον καιρό μπροστά του για να χειροτερέψει. :flipout:
 
17 June 2006
14,352
Re: Απάντηση: Re: Brad Mehldau Trio - Day Is Done

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Οι EST είναι πραγματικοί ανανεωτές

ε όχι και ανανεωτής ο Esbjorn Svensson. Εκτός κι αν εννοούμε ανανεωτή του Χέβι Μέταλ.
Τυπικό jazz mainstream είναι ο άνθρωπος. Και αρκούντως ..."σαλονάτος".
 
Last edited:
17 June 2006
62,722
Χολαργός
Mέ τον Mehldau ξεκίνησα ανάποδα..
Το Day is Done τό ακούω τον τελευταίο μήνα.
Ο δίσκος είναι ´αστεράτος´.
Ο Μehldau κατορθώνει να χρησιμοποιεί pop ακούσματα γιά να αναπτύσσει όλη την παιδεία του πού περιλαμβάνει Bill Evans ,Fats Weller,Monk ,Jarrett αλλά και κλασσικούς συνθέτες...
Κοφτό,ρυθμικό παίξιμο μαζί με εξαιρετικούς ´Συμπαίκτες´.
Eπιτέλους ένα κομμάτι απο το εντελώς ´μπερδεμένο´Amnesiac τών Radioheads :D,το Knives Out αποκτά οντότητα και ´φλόγα´...'Koλασμένη´Ερμηνεία.
Το Martha my Dear των Beatles αν και λίγο αναγνωρίσιμο ,προσφέρει στον Brad ένα εξαιρετικό piano solo πού παραπέμπει στον Bartok..
To She's leaving Home είναι πανέμορφο...
Μελαγχολικό ´Βάλς´γεμάτο τρυφερότητα αλλά και οδύνη.
Ο αγαπημένος τού Mehldau,Drake ,ούτε στά καλύτερά του όνειρα δεν θα φανταζόταν τέτοια ´περιποιηση´απο Piano Trio.Συγκλονιστικό.(Day is Done).
To 'δικό´του Turtle Town γεμάτο ευφυή μουσικά ´περάσματα´.Μπαλλάντα πού ´ξεφυτρώνει´απο τον Thelonious Monk.
Μελωδικότατο το Alfie τού Bacharach...
H Granada τού Σαξοφωνίστα Chris Cheek,χρωματίζεται απο τίς Latin καταβολές και το 50 Ways to leave your Lover τού Paul Simon,γεμίζει απο jazz και funk πινελλιές χάνοντας εντελώς τό γλυκανάλατο τού Πρωτότυπου...
Και ο δίσκος τελειώνει μέ αυθεντική Jazz απο τά 1947....
No Moon at All(Εvans/Mann)..
6 λεπτά αφιερωμένα στούς Δασκάλους.
Δίσκος πού δεν πετάς τίποτα και πού αποδεικνύει πώς ο Mehldau παράγει Πρωτότυπη Μουσική παίρνοντας ιδέες απο άλλους Συνθέτες πού προέρχονται απο διαφορετικά Μουσικά Είδη..
Πρόκειται για έναν απο τούς καλύτερους(ίσως τον καλύτερο)Πιανίστες τής Γενιάς του.
Οι Grenadier και Ballard ισότιμοι καί σέ μεγάλη φόρμα.
 
10 July 2006
5,257
Θεσσαλονίκη
...Eπιτέλους ένα κομμάτι απο το εντελώς ´μπερδεμένο´Amnesiac τών Radioheads :D,το Knives Out αποκτά οντότητα και ´φλόγα´...'Koλασμένη´Ερμηνεία ...

Με τους κυρίους ξαναασχολήθηκε στο Live in Tokyo , κάνει τα ίδια και ...καλύτερα με το paranoid android . Όπως το είπες ...κόλαση :grinning-smiley-043

Καί οι δύο δίσκοι είναι διαμάντια