Δισκοι με ...Δόντια.

17 June 2006
14,352
Schumann_Carnaval.jpg


Robert Schumann – Kreisleriana, op. 16

Ο τίτλος Kreisleriana είναι δανεισμένος από τον E.T.A. Hoffmann: είναι από τη νουβέλα Kater Murr που έχει για πρωταγωνιστή το νεαρό μουσικό Johannes Kreisler. Σ αυτή την ημιτελή νουβέλα, τα χειρόγραφα του ημερολογίου της ταραγμένης και όλο πάθος ζωής του νεαρού μουσικού, ανακαλύπτονται από το γάτο του Murr, ο οποίος σπεύδει να γράψει τη δική του αυτοβιογραφία στο λευκό πίσω μέρος κάθε σελίδας. Τα χειρόγραφα στέλνονται σ αυτή την κατάσταση στον εκδότη που τα τυπώνει όπως του κατέβει, μπερδεύοντας τις σελίδες του Kreisler με εκείνες του Murr. Tα γεγονότα εμφανίζονται από δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες αλλά ο γάτος, αν και ...γνώστης των Γερμανών ιδεαλιστών φιλοσόφων (!), συχνά παρεξηγεί και αδυνατεί να καταλάβει τους ανθρώπους που τον περιστοιχίζουν – πράγμα που, υποτίθεται, μας οδηγεί να συμπεράνουμε ότι και οι άνθρωποι όταν έρχονται σε επαφή με ανώτερες πνευματικές δυνάμεις αδυνατούν να καταλάβουν το βαθύτερο νόημα της δικής τους ύπαρξης. Είναι λίγο αυθαίρετο και μπερδεμένο αλλά αυτή η εναλλαγή πάθους και σάτιρας πρέπει να συνεπήρε τον Schumann. Του έδωσε μιά καλή δικαιολογία για να συνδυάσει μουσικές ιδέες που φαίνονται εκ πρώτης όψεως αντιφατικές μεταξύ τους, να αλλάζει απροειδοποίητα στη διάρκεια του έργου διάθεση και τρόπους, να πετάγεται από την πιο λυρική περισυλλογή στο πιο καταχθόνιο scherzo ή στο πιο ακραίο ξέσπασμα θυμού.
Η μεγαλύτερη αδυναμία του Schumann σαν συνθέτη είναι στις μετατροπίες, στις μεταβάσεις από μιά κλίμακα στην άλλη μέσα στην ίδια σύνθεση. Σαν αντάλλαγμα, κανένας άλλος συνθέτης δεν έχει αυτή τη μοναδική ικανότητα του Schumann στη μορφική δόμηση, στο να φτιάχνει ενότητες από τόσο ανόμοιο υλικό, να ενώνει μεταξύ τους τόσο διαφορετικές ηχητικές μινιατούρες για να φτιάξει μία σύνθεση. Τα πιανιστικά του είναι γεμάτα από τέτοιες ιδιότροπες, «παράλογες» λεπτομέρειες που κάνουν τη μουσική του τόσο γεμάτη από εμμονές, τόσο ακραία και αδυσώπητη. Τα συναισθήματα που ξυπνάει είναι πολύ δύσκολο να προσδιορισθούν, η τέχνη του σπάνια είναι ευθεία, άμεση, ειλικρινής όπως πχ αυτή του Beethoven ή του Schubert. Οι επαναλήψεις, οι αφασικοί ρυθμοί, οι ξαφνικές εμφανίσεις φωνών που είναι ανεξήγητες στην πολυφωνική υφή – όλα αυτά υπαινίσσονται συγκινήσεις που δεν δείχνουν άσπιλες και αθώες. «Είναι η ίδια η μουσική που παύει να είναι αθώα, που πιά τη συνοδεύει μια καινούργια περιπλοκότητα, μιά νέα ταραχή που την συντροφεύει έως τις μέρες μας» μας λέει ο Charles Rosen (The Romantic Generation – Harvard University Press, 1995).
Εχω κατά καιρούς αγοράσει πολλές εκδοχές της Kreisleriana και έχω ακούσει πολύ περισσότερες. Αλλά δεν άκουσα ποτέ κανέναν να υπηρετεί το έργο όπως ο Youri Egorov στην οικονομική σειρά της EMI double forte με τίτλο Schumann Piano Works.
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
pearls%20before%20swine%20-%20balaklava_big.jpg


Pearls Before Swine – Balaklava (ESP-Disk 1968)

Τρείς σημαντικούς τραγουδιστές διαμαρτυρίας έβγαλαν τα 60ς. Ο ένας αυτοκτόνησε (Phil Ochs). Ο δεύτερος είναι ο Bob Dylan. Και ο τρίτος μοιάζει να ...εξαερώθηκε στο Πουθενά.

O Tom Rapp είναι σήμερα ένας πετυχημένος δικηγόρος.
Εξυπνη «μούρη» με ζωηρά μάτια αλλά σε γενικές γραμμές τίποτε πάνω του δεν προδίδει ότι πρόκειται για μιά περίπου ...θρυλική φιγούρα: για τον άνθρωπο που έφτιαξε έναν από τους πιο εκπληκτικούς, ασυνήθιστους, σημαντικούς, εκλεπτυσμένους και περίτεχνους δίσκους protest της εποχής του.
Το Balaklava ηχητικά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο Goodbye And Hello του Tim Buckley και στους Kaleidoscope. Αλλά ο Tom Rapp παραγέμισε το δίσκο του με ό τι τον ενδιέφερε την εποχή που τον έφτιαχνε: ακούς αυτές τις λυρικές μπαλάντες, ντυμένες με ενορχηστρώσεις από έγχορδα, όμποε και «μουρμουριστά» κρουστά, πέρα για πέρα μεθυστική ψυχεδελική folk, γεμάτη συμβολισμούς, επικλήσεις του Ηρόδοτου, του μύθου του Ορφέα, των αγγέλων του William Blake – ένα άκουσμα με φοβερά υπόγεια ρεύματα, ambient πολύ πριν απο ...το ambient, αλλόκοσμο, σαν γκαστρωμένο με ψίθυρους από κάθε λογής αρχαίες φωνές, γεμάτο φαντάσματα: όπως της Florence Nightingale που την έχουν ηχογραφήσει υπέργηρη, ή τον ήχο της τρομπέτας του σαλπιγκτή Landfrey που ήταν Εκεί στην επέλαση της Ελαφρής Ταξιαρχίας στη Μπαλακλάβα.
Ο τίτλος (Balaklava) παραπέμπει στην περίφημη μάχη τον Οκτώβρη του 1854 στη χερσόνησο της Κριμαίας, τότε που, σε μιά άμυαλη έφοδο του ιππικού, αφανίστηκε η Βρεττανική Ελαφρά Ταξιαρχία. Ο τίτλος είναι βέβαια συμβολικός: υπονοείται η φρικαλεότητα του Βιετνάμ –της αντίστοιχης ...χερσονήσου της Κριμαίας για την Αμερική, εκείνη την εποχή.

Τα παιδιά των λουλουδιών Δεν έπιασαν το υπονοούμενο.
Ούτε και οι κατοπινοί βέβαια.
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
nytid_991.jpg_300_308_100.jpg


Bonnie 'Prince' Billy – The Letting Go

Ξέρω ότι Δεν γουστάρετε τη Bjork. Και καλά κάνετε. Προσωπικά τη θεωρώ το φωνητικό αντίστοιχο του Cecil Taylor και ποιός γουστάρει το Cecil Taylor; Για μένα είναι συναρπαστική. Ανισοι δίσκοι μεν αλλά, αρχής γενομένης από τα 4 κομμάτια στη σειρά στο Medulla (tracks 3, 4, 5, 6 – το υπόλοιπο, κυριολεκτικά, το πετάς...ε και; ) η Bjork είναι Αλλού. Break On Through To The Other Side που έλεγε κι ένας παληός γνώριμος. Θα μου πείτε Που τη θυμήθηκα τώρα τη Bjork; Έχει τραγουδίσει ντουέτο με τον Will Oldham ή αλλιώς Bonnie 'Prince' Billy – έναν τύπο που γράφει ζοφερά, πένθιμα country blues, κλειστοφοβικά, lo-fi, παράξενα, γεμάτα αποξένωση που μοιάζουν να έρχονται κατευθείαν απο την καρδιά του Σκοταδιού. Ο Oldham βγάζει δίσκο περίπου κάθε εξάμηνο κάτω από διάφορα παρατσούκλια. Από το I See A Darkness (1999) μέχρι σήμερα, μιλάμε για μία σειρά από δίσκους γεμάτους σούρουπο, φαντάσματα και σκιές, σκέτη καταδίκη. Μοιάζουν χειροποίητοι, τρεμάμενοι, γεμάτοι στίγματα και κηλίδες, ρακένδυτοι και σε απόλυτη ένδεια, λιτοί, σχεδόν υπνοβατικοί – και μαζί ανελέητα Προσωπικοί, αποφθεγματικοί, γεμάτοι βλεφαρίσματα παράξενου χιούμορ, ένας παρατεταμένος δηκτικός λόξυγγας, άμεσος και καθόλου ευπροσάρμοστος που καίει σαν διαβρωτικό οξύ.
Αυτός εδώ είναι, απ όσο ξέρω, ο 12ος δίσκος του και πιθανότατα ο καλύτερος μέχρι σήμερα. Εχει ηχογραφηθεί στο Ρέϋκιαβικ κι ο Oldham χρησιμοποιεί ένα κουαρτέτο εγχόρδων που είναι «μανούλα» στο να τονίζει τα σκοτεινά χρώμαατα που ντύνουν λεπτεπίλεπτα και κομψεπίκομψα αυτά τα οστεώδη τραγούδια, ίσως τα πιο εμπνευσμένα που έγραψε ποτέ. Εξω, οι οπαδοί του, τον καταριούνται ότι ξεπουλάει, ότι έστειλε στον αγύριστο τα breakdown blues, ότι ξεκίνησε σαν ερεβώδης ρομαντικός Bob Dylan και πάει να γίνει «καλό παιδί» αλα James Taylor, ότι λειαίνει τις γωνίες του, δαμάστηκε, καλλωπίζεται και τό'βαλε σκοπό να εξωραϊσθεί σε ...Γκαλερί Τέχνης.
Δεν βαριέστε: δεν ξέρω πολλούς πραγματικούς καλλιτέχνες που να τους κατάλαβαν στην εποχή τους.

Ο δίσκος δεν συστήνεται σε Κανέναν.
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
TaylorCecil106A30x40Profile.JPG



Cecil Taylor – The Tree Of Life (FMP)

«Δεν παίζω πιάνο: παίζω 88 τύμπανα!» είπε κάποτε ο Cecil Taylor. Εννοούσε την προσέγγισή του στα 88 πλήκτρα του κλαβιέ. «Λύτρωσε» έτσι όλους αυτούς που προσπαθούσαν μάταια να περιγράψουν την πιανιστική τέχνη του και οι οποίοι έσπευσαν να μιλήσουν για «το πιάνο σαν κρουστό στα χέρια ενός οργισμένου Αφρο-Αμερικάνου» και να τον αναγορεύσουν περίπου σε σαμάνο (!) που ανακατεύει μάγια και ξόρκια (!!), στέλνοντας με τα τύμπανα μηνύματα από κάποιον σκοτεινό, ακατανόητο εσωτερικό κόσμο.
Μη μασάτε: κανένας από αυτούς που άκουσαν ποτέ τον Cecil Taylor, δεν τον πήρε για ...ντράμερ.
Η πιανιστική του είναι πεντακάθαρη, μ ένα στυλ που χρησιμοποιεί ελάχιστα τα πεντάλ, έχει για προέλευση τον Duke Ellington και τον Thelonious Monk και λιγότερο προφανώς τον Dave Brubeck (!) κι από κοντά τους μεγάλους του Harlem-stride, τον Εrroll Garner και τον Fats Waller. Εχει πολύ βαθειές ρίζες στο χορό: ο Taylor πιστεύει πως η μουσική είναι δραστηριότητα ολόκληρου του ανθρώπινου σώματος και πέρα απ αυτό, όταν λέμε χορός μιλάμε για πράγματα όπως πχ το τραχύ, ρυθμικά ύπουλο avant funk τύπων σαν τον Ornette Coleman και τους Prime Time, τους Last Exit του Bill Laswell και τους Decoding Society του Ronald Shannon Jackson.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 αυτή η τεχνική του 'χείμαρρου από λάβα' του Taylor κατά κάποιο τρόπο συγχωνεύει τη τζάζ και την αυτοσχεδιαζόμενη με τη Σύγχρονη Ευρωπαϊκή σοβαρή μουσική. Για να ...προσδιορίσεις τα ακριβή όρια μάλλον πρέπει ν ακούσεις τους δίσκους του στη μισή ταχύτητα (!). Τίποτα δεν είναι «εύκολο» όσον αφορά τη μουσική του. Είσαι ευτυχής να παρακολουθήσεις ένα κλάσμα της πληροφορίας με την οποία σε λούζει: να πιάσεις κάποια από τα θέματα και να χάσεις κάποια άλλα, ή, απλά, να βυθιστείς στον ήχο του, να του παραδοθείς αμαχητί.
Ο Ξενάκις τον θαύμαζε απεριόριστα αν και δήλωνε πως «ένα 30λεπτο κομμάτι του Taylor μου παίρνει 6 μήνες περίπου να το αναλύσω».
Η δισκογραφία του είναι τρομακτική σε όγκο, με την έμφαση στα live. Δίσκοι για γκρουπ και δίσκοι για solo piano. Ξέρω περισσότερα από 100 (!) άλμπουμ του Cecil Taylor, ελάχιστα είναι κάτι λιγότερο από Πολύ Καλά, στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι δίσκοι που τους ακούω με το ίδιο ενδιαφέρον 30 χρόνια τώρα, από τότε που τον πρωτογνώρισα.
Οι δίσκοι με γκρούπ δεν θα με απασχολήσουν σήμερα: είναι αντικείμενο μελέτης από μόνοι τους, εκπληκτικοί σαν έργο στο σύνολό του και είναι φοβερό από πόσο νωρίς το γκρούπ έχει βρεί τη γλώσσα του – έναν περίτεχνος κώδικας από φράσεις και κλίμακες και ρυθμικά σχήματα, απίστευτα ανοιχτός σε άγριο «χέριασμα»: τον επεξεργάζονται, τον στρίβουν και τον μαλάζουν και τον σφίγγουν και τον αναποδογυρίζουν και τον βανδαλίζουν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο – την περισσότερη ώρα νιώθεις σαν να τρέχεις γύρω γύρω σε διάδρομους και σκάλες και μυστικές πόρτες και πράγματα αιωρούνται πάνω απ το κεφάλι σου και πρέπει να πηδήξεις πάνω τους για να σε ανεβάσουν στο επόμενο επίπεδο, σαν να είσαι παγιδευμένος μέσα σ ένα παληό ξυπνητήρι που τρελλάθηκε.
Από τους solo δίσκους του θεωρώ κορυφές τα 'Indent' (1973), 'Silent Tongues' (1975) και 'Air Above Mountains (Buildings Within)' (1976). Αλλά εκεί μιλάμε για έναν στρόβιλο, μιά εκρηκτική δίνη, έναν χείμαρρο από ενέργεια που σε καθηλώνει, έναν πολυρυθμικό ιστό από ήχους που έρχεται πάνω σου κατά κύματα και μετά το πέρας του, νιώθεις να σε έχουν ξεζουμίσει κυριολεκτικά. Αντίθετα, τώρα (μιλάμε για το 1991 που ηχογραφήθηκε ο δίσκος), ο Taylor μοιάζει νά έχει οριστικά αφήσει πίσω του την καταιγίδα: η τέχνη του είναι πλούσια, με άπειρες πτυχές, η τεχνική του επινοητικότητα απίστευτη, η ροή των καινοτομιών που φέρνει στη μουσική του συνεχής. Εδώ, για περισσότερη από μία ώρα παίζει με το 'Tea For Two'. Δεν υπάρχουν λόγια για τον τρόπο που μεταμορφώνει αυτό το κοινότυπο τραγουδάκι σε μιά πέρα για πέρα αδιανόητη ακουστική εμπειρία.
Παληά, ένιωθες ότι η τέχνη του είναι κύρια η άρθρωση της βλασφήμιας.
Τώρα βλέπεις μέσα της την ειρωνεία, το χιούμορ και μαζί ολόκληρο το φάσμα της Μαύρης πιανιστικής παράδοσης.
Ενας εξαιρετικός δίσκος - και για πάρα πολύ λίγους.
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
Δ. Παναγιωτίδης said:
Παλιός καλός Λύμπε....


!

κι ας μην συστήνονται σε μας...

sorry chief αλλά είπα να βγάλω κι εγώ το άχτι μου τώρα που όλοι κοιμούνται.:Banane0:
τι περίμενες από ...περιθωριακούς -bye- :flipout: :damnyou:
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
Κωστας Λυμπεροπουλος said:
..εσύ μη μιλάς καθόλου: ετοιμάζω θάψιμο για το Μαύρο progressive - τη Συμφωνική (!) soul. Hayes κλπ, ξέρεις εσύ ;)


όπως είπε καποιος μεγάλος
δεν με νοιάζει τι θα πεις για μένα, αρκεί να προφέρεις το όνομά μου σωστά.


in that case....
γράφε !

(άλλωστε μπορείς να δεις τι έγραψα και με τι ασχοληθήκαμε όσο δεν είχαμε kafene...)
 

Nikos F

Supreme Member
19 June 2006
6,090
Αλιμος
..εσύ μη μιλάς καθόλου: ετοιμάζω θάψιμο για το Μαύρο progressive - τη Συμφωνική (!) soul. Hayes κλπ, ξέρεις εσύ


ΩΧ ΑΜΑΝ ΤΙ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ:devil-smiley-029:
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Δισκοι με ...Δόντια.

Nikos F said:
the big return...:firstprize:

Είναι όμως συγκινητικός και γλυκούλης . Μέσα στο άγχος του μην και δεν εμπεδώσουμε τον Cecil Taylor ποστάρισε το θέμα δυο φορές . -bye-
Με τον Taylor πάντως , ομολογώ ότι έχω επηρεαστεί από τελείως εξωμουσικά κριτήρια . Οι σεξουαλικές του προτιμήσεις είναι μη αποδεκτές και εξοβελιστέες από κάθε φυσιολογικό άνθρωπο . Δυστυχώς αδυνατώ να ξεχωρίσω το έργο από τον άνθρωπο. Λυπούμαι.
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
ναι βρε παιδί μου ....
και τι όνομα που διάλεξε κι αυτός....
Αν διάλεγε James ....

σιγουριά ! (τουλάχιστον δυό φορές)


(κάτσε να σβήσω και το διπλό...)
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
ασε ασε....
του έβαλα και Taylor και άρχισε κάτι γιά βλάχους κλπ.... (όλα αυτά σε αντιπαραβολή με τον Cale...)
 

Stellios papa

Supreme Member
17 June 2006
9,831
Ελλαδα
Απάντηση: Re: Δισκοι με ...Δόντια.

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
nytid_991.jpg_300_308_100.jpg


Bonnie 'Prince' Billy – The Letting Go


Ο δίσκος δεν συστήνεται σε Κανέναν.

Κωστα ,αυτο δεν ειναι το εξωφυλλο του ..letting go..
 
17 June 2006
14,352
Re: Απάντηση: Re: Δισκοι με ...Δόντια.

Δημήτριος Ντοκατζής said:
Με τον Taylor πάντως , ομολογώ ότι έχω επηρεαστεί από τελείως εξωμουσικά κριτήρια . Οι σεξουαλικές του προτιμήσεις είναι μη αποδεκτές και εξοβελιστέες από κάθε φυσιολογικό άνθρωπο . Δυστυχώς αδυνατώ να ξεχωρίσω το έργο από τον άνθρωπο. Λυπούμαι.

Ναι; φαίνεται δεν έφθασαν ακόμα εκεί τα νέα για τον μακαρίτη το John Bonham :speechless-smiley-0
Σωστός ...Τζένγκις Χαν μιλάμε - ετοιμάσου να ξεφορτωθείς τα Ζέππελιν -bye-

Πλάκα έχει πάντως αυτή η ...αδυναμία σου Ντοκ: Τέχνη να κάνουν μόνο οι ...ηθικά άμεμπτοι.:blink:
Και ...Τι ακριβώς εννοείς φυσιολογικός άνθρωπος;
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Δισκοι με ...Δόντια.

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Ναι; φαίνεται δεν έφθασαν ακόμα εκεί τα νέα για τον μακαρίτη το John Bonham :speechless-smiley-0
Σωστός ...Τζένγκις Χαν μιλάμε - ετοιμάσου να ξεφορτωθείς τα Ζέππελιν -bye-

Πλάκα έχει πάντως αυτή η ...αδυναμία σου Ντοκ: Τέχνη να κάνουν μόνο οι ...ηθικά άμεμπτοι.:blink:
Και ...Τι ακριβώς εννοείς φυσιολογικός άνθρωπος;

Για μία και μόνο φορά δεν θα κάνω πλάκα. Ο άνθρωπος κατηγορήθηκε για παιδεραστία . Αυτούς τους θεωρώ περιττούς ως ανθρώπους . Δεν πρέπει να έχουν ούτε καν υπεράσπιση .Τα υπόλοιπα περί αμέμπτου ηθικής και τέχνης τα προσπερνώ
 
17 June 2006
14,352
Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Δισκοι με ...Δόντια.

Δημήτριος Ντοκατζής said:
παιδεραστία . Αυτούς τους θεωρώ περιττούς ως ανθρώπους .

Ο Ναμπόκοφ να εκδαρεί ζωντανός στην κεντρική πλατεία. Κατά προτίμηση Κυριαακή, αμέσως μετά την εκκλησία.:p
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
Re: Απάντηση: Re: Απάντηση: Re: Δισκοι με ...Δόντια.

Κωστας Λυμπεροπουλος said:
Ο Ναμπόκοφ να εκδαρεί ζωντανός στην κεντρική πλατεία. Κατά προτίμηση Κυριαακή, αμέσως μετά την εκκλησία.:p


συμφωνώ, μαζί με τον Τέυλορ και τον Τάουνσεντ (κι ας μ άρεζε ο τελευταίος κάποτε)
 

ΝΕΟΣ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ

Established Member
18 June 2006
122
ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Είδα δόντια και είπα επιτέλους έγιναν θέμα οι Swans και οι Neubauten:music-smiley-005: ...αλλά που τέτοια τύχη.
Καλός και αγαπημένος ο Oldham (έχω σχεδόν το σύνολο των δίσκων του) αλλά νομίζω ότι δεν ξεπέρασε ποτέ το Viva Last Blues ως σύνολο, σε ομορφιά και αρτιότητα συνθέσεων.Φυσικά και τα άλλα του άλμπουμ στέκουν πολύ ψηλά. Ο χρόνος θα δείξει...
Όσο για το Cecil Taylor, το ένα δεν αποκλείει το άλλο.Διαφορετικά από το Βιγόν, τον Τρακλ, τον Καραβάτζο, το Μικελάντζελο, το Μποτιτσέλι (ad infinitum) δε θα έμενε τίποτα.
Να μην πούμε τώρα για το Σοφοκλή τι έκανε στα εβδομήντα του...o έρμος ο Εγκόρωβ ήταν του κατηχητικού.:flipout: