Ένα ζώο της Ν. Υόρκης

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
B000002W4V.01.LZZZZZZZ.jpg




Lou Reed Rock ' n Roll animal. RCA 1974


Το 1974 έβρισκε τον κάποτε μεγάλο και αδιαφιλονίκητο αρχηγό των Velvet Underground Lou Reed σε μιά κρίσιμη καμπή. Είχε μόλις πριν από δυό χρόνια απόχωρήσει γιά να φτιάξει μιά προσωπική καριέρα με τα πιό ίσως παράξενα συστατικά. Ο πρώτος του δίσκος με μουσικούς του progressive rock έδειχνε χωρίς προσανατολισμό ενώ μόλις στον δεύτερο φάνηκε ότι πετυχαίνει αυτό που ήθελε. Και αναγνώριση αλλά και εμπορική επιτυχία. Το Transformer τα είχε όλα αυτά, στο όνομα των μεγάλων επιτυχιών Walk on the wild side και Vicious. Ίσως να ήταν η ευτυχής συγκυρία ή το μαγικό άγγιγμα των φίλων - fans του Bowie και Ronson που έτρεξαν να κάνουν την παραγωγή του "δάσκαλού" τους. Ναι όλα φαίνονται τόσο πολλά υποσχόμενα. Και ξαφνικά αντί της μεγάλης επιτυχίας έρχεται ένας βαρύς στην παραγωγή και ασήκωτος δίσκος, με πραγματικά καλούς μουσικούς, το Berlin (1973) που αν και συνθετικά ήταν ψηλά δεν άγγιξε το κοινό με τίποτα.

Το κενό αίσθημα ήταν τόσο έντονο στον ίδιο και στην εταιρεία του που έσπευσαν να καλύψουν τα σπασμένα με ένα βιαστικό live δίσκο, εκ των ενόντων. Κάτι έπρεπε να σηκώσει την τσακισμένη προσωπικότητα. Και δεν φαινόταν να υπάρχει καλύτερη ιδέα γιά υλικό από παλιές επιτυχίες από την εποχή των velvets όπως τα γνωστά Heroin και Sweet Jane μεταξύ άλλων. Βέβαια από την άλλη πλευρά εν έτει 1974 ένας δίσκος ζωντανός που να μιλάει γιά heroin ίσως να μην ήταν το καλύτερο. Δεν υπήρχαν όμως εναλλακτικές.

Ευτυχώς υπήρχε και πάλι καλό προσωπικό γιά να απογειώσει το παλιό καλό υλικό σε νέα επίπεδα. Το όνομα αυτών Steve Hunter και Dick Wagner. Δυο κιθαρίστες, το απόλυτο βαρύ πυροβολικό της εποχής.
Ο Hunter μέλος των Detroit του Mitch Ryder γνώρισε αργότερα τον Wagner και κατά παράξενο τρόπο δέσανε μαγικά μαζί. Αν και δεν αποτέλεσαν ποτέ γκρουπ (ηχογράφησαν και μαζί) ήταν το απώτατο όνειρο session μουσικών γιά συγκροτήματα όπως Aerosmith, Kiss, Alice Cooper κ.α. Όποιος ήθελε κιθάρες στις αρχές του 70 έπαιρνε αυτούς. Ο παραγωγός Bob Ezrin έστησε στα γρήγορα μιά session μπάντα γιά τον Reed.
Οι δυό κιθαρίστες μπήκαν μπροστά, πήραν τα κομμάτια του Lou και τα απογείωσαν. Η εισαγωγή στο Sweet Jane έχει μείνει μνημειώδης (αν και απεχθής από τους καθαρόαιμους οπαδούς του άρχοντα) ως η καλύτερη εισαγωγή σε γνωστό κομμάτι. Μιά σχεδόν τετράλεπτη σύνθεση του Hunter, όπου οι δυό κιθαρίστες εναλλάσσουν τη σκυτάλη, παίρνοντας κυριολεκτικά ο ένας από τη χορδή του άλλου, τόσο που ώρες ώρες νομίζεις ότι παίζει ο ίδιος. Αριστοτεχνικό δέσιμο, καθαρό ποιοτικό ροκ που κορυφώνεται στο χαρακτηριστικό ριφ του Sweet Jane γιά να μπεί η φωνή του αποσβολωμένου συνθέτη ...να κάνει τι...
Το κοινό από κάτω το λάτρεψε. Ο ίδιος ο Reed...μάλλον όχι.

Κάτι αντίστοιχο γίνεται στο Heroin. Εκεί βέβαια τα πράγματα είναι διαφορετικά, καθώς η φωνή του Reed, τρεμουλιαστή και στοιχειωτική, φέρνει ανατριχίλες στη ράχη και η μπάντα πραγματικά συνοδεύει και αναδεικνύει το κομμάτι. Στις 5 στροφές του, υπάρχει η σταδιακή κορύφωση του δράματος, καθώς αρχικά η υποβλητική ατμόσφαιρα από τους δυό κιθαρίστες και το B3 σε ταξιδεύει μακρυά με ένα ιστιοφόρο, όπως λένε κι οι στίχοι, χαλαρώνεις στις σκοτεινές θάλασσες, γιά να φας το χαστούκι από τις δίφωνες κιθάρες στο ρεφραιν. Και στην τρίτη στροφή ο σέσσιον οργανίστας Ray Colcord σε πάει αλλού καθώς δανείζεται, ευφάνταστα, ό,τι θυμάται από την Tocatta του Bach με αρκετή δόση βέβαια Leslie της εποχής. Το κομμάτι έχει μιά απροσμενα μεγάλη διάρκεια, όπως όλα σχεδόν τα κομμάτια του δίσκου με τους δυό κιθαρίστες, τον μεν Hunter να έχει καθαρό ήχο δεξιά και τον Wagner με phaser αριστερά και αρκετή παραμόρφωση στο ρεφραιν. 13 λεπτά το heroin, 8 σχεδόν το Sweet Jane.

Και στην δεύτερη πλευρά, το γαϊτανάκι συνεχίζεται. Τα δυνατά είναι τα White light/white heat και φυσικά το Rock 'n roll.
Ξεσηκωτικό το πρώτο (και πάλι αγνώριστο) και το ίδιο ρυθμικό το δεύτερο πάλι με διάρκεια πάνω από 10 λεπτά, αφήνουν ως μόνη ξεχασμένη, παραμελημένη slow επιτυχία το Lady Day.

Ο Reed σε ολο το δίσκο φαίνεται να ψάχνεται, δεν ξέρει πως να αντιμετωπίσει το ροκ σκηνικό πίσω του και εμπρός του, στο Sweet Jane είναι σχεδόν παράφωνος, και η φωνή του δεν καταφέρνει σχεδόν να αρθρώσει το Jane, ενώ κάπως αυτοσαρκαστικός ακούγεται στο White light και στο Rock 'n Roll. Φυσικά η ερμηνεία - όλα τα λεφτά είναι το Heroin. Βέβαια από μόνο του ήταν τραγούδι ίσως μιάς γενιάς.

when the smack begins to flow
then I really don't care any more
about all you jim jims in this town
and everybody putting everybody else down
and the politicians making crazy sounds
and all the dead bodies piled up in mounds


Ο δίσκος αυτός όπως και τόσοι άλλοι μείνανε στη μνήμη μου εκείνη την εποχή, ως μαθητής της 5ης γυμνασίου. Την ίδια μεγάλη εντύπωση που έκανε το Walk on the wild side ένα βράδυ του καλοκαιριού δυο χρόνια νωρίτερα, τώρα νόμιζα ότι ο καλλιτέχνης είχε φτάσει στο απώγειό του. Γιά τον Lou αν και ο δίσκος είχε επιτυχία, (που μάλιστα οι παραγωγοί προσπάθησαν να συνεχίσουν βγάζοντας αργότερα το Lou Reed Live με ό,τι ξεσκαρτάρισμα υπήρχε στην περιοδεία) χτύπησε ένα καμπανάκι. Οι δυό γιαλισμένοι κιθαρίστες του κλέβανε την παράσταση. Στις συνεντέυξεις λίγο μετά, τους κατηγόρησε ευθέως, αν και οι ίδιοι δήλωσαν ότι το σήκωνε η ατμόσφαιρα, και τουλάχιστον γιά την εισαγωγή είχανε συμφωνήσει. Απλά ο Reed την είδε ψύχραιμα και αλλιώς: ή αυτοί ή εγώ.
Έτσι στα γρήγορα αποκήρυξε το κομμάτι αυτό της καρριέρας του, και αμέσως μετά ήρθε το MMM, η τιμωρία των εταιρειών και των οπαδών που πίστεψαν ότι ο Reed ήταν σε σωστό δρόμο. Ευτυχώς αργότερα είπε γιά το διπλό ΜΜΜ: "όποιος άντεξε μέχρι την 4η πλευρά είναι βλάκας. Και εγώ έφτασα μέχρι εκεί. Τουλάχιστον εγώ πληρώθηκα."

Οι καταπληκτικοί κιθαρίστες, που είχαν παίξει ήδη με τον Cooper, μετά το δίσκο αυτό δέχτηκαν την προσφορά και μπήκαν στο γκρουπ του Alice Cooper και τα πήγαν πολύ καλά. Ο Reed πήρε το δρόμο που ξέρουμε όλοι, αλλιώτικο.
Ο δίσκος ξανακυκλοφόρησε σε remaster με 3 επί πλέον κομμάτια, που τον αγόρασα πριν από 5 χρόνια γιά να αντικαταστήσω το βινύλιό μου που χάθηκε μυστηριωδώς κάπου στο 78-79. Τα παραπάνω βρήκα ευκαιρία να τα γράψω εν αναμονή του χάρτινου γιαπωνέζικου.

Ένας αριστουργηματικός δίσκος αν και γιά πολλούς κόκκινο πανί.
 
Last edited:

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
ε , αμα το περιμένεις και σε χάρτινο γιαπωνέζικο , ευχαρίστως να σε απαλλάξω από το παλιό cd , αμα σου πιάνει χώρο .Βλέπεις δεν το είχα ποτέ μου ( μικρός δεν χώνευα τον Ρηντ ιδιαίτερα )
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
be my guest why not....
αν βέβαια το χάρτινο σταθεί στο ύψος του.

Πάντως ήταν ένα από τοτέμ του 1974, αν μου επιτρέπεται να δανειστώ την έκφραση του Λύμπε....

Νομίζω ότι έχω ακόμα φυλαγμένο το πρόχειρό μου της 5ης γυμνασίου με τους στίχους στο εξώφυλλο....
 
17 June 2006
14,352
Jenny said, when she was just five years old
You know theres nothin happening at all
Two tv sets, two cadillac cars
Ahhh, hey, aint help me nothin at all
Not at all

One fine morning, she heard on a new york station
She couldnt believe what she heard at all
Not at all
She started dancin to that fine-fine-fine-fine music
Ooohhh, her life was saved by rock n roll


:smileJap: :smileJap: :smileJap:
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
εδώ μερικά πράγματα γιά τον Steve Hunter επί του θέματος από το answers.com

By the summer of 1972 the Detroit band dissolved, though by the next year Hunter and Ezrin would be at work on a masterpiece by Lou Reed, the Berlin album. On September 1, 1973 Steve Hunter appeared onstage with Dick Wagner, the first show of the tour that would promote the Berlin disc, which would culminate in the release of the Rock 'n' Roll Animal album. As David Bowie and Mott The Hoople would open their concerts with mood music, the Steve Hunter/Dick Wagner dynamic guitar duo took it a step further. Check out "Eldorado Street" on Hunter's 1977 album, Swept Away to see if you hear passages from "intro", the sound that launched thousands of guitarists into a new way of conducting business. Hunter says it wasn't a conscious effort to infuse the previous "intro" into "Eldorado Street", but it is good to have a point of reference to see how an artist's craft was evolving. Each night of the tour the show would open with that Steve Hunter instrumental, "Intro", morphing slightly from show to show. Even John Cougar Mellencamp got into the act, nicking the riffs from Hunter's intro and Reed's "Sweet Jane" for his "I Need A Lover" on 1978's A Biography lp. Where Mick Ronson and Mick Ralphs were supplemented by their respective front men's acoustic guitars, in Bowie and Mott The Hoople respectively, Lou Reed now had a two pronged guitar assault as credible as Keith Richards and Mick Taylor, the golden era of The Rolling Stones. As they were re-issuing compositions by The Velvet Underground, music that had already influenced major artists - from Roxy Music to Bowie, Mott The Hoople and even The Rolling Stones - just listen to the grunge version of "Gimme Shelter" on the album Liver Than You'll Ever Be to see Reed influencing Keith Richards - this re-designing of a major catalog would have profound ramifications behind the scenes in the music world. It would have even more of an impact on artists like John Cougar, Pat Benatar by way of Cougar, and most notably, Alice Cooper. Had Steve Hunter and Dick Wagner remained with Lou Reed for the rest of that artist's first stint with RCA Records, how would Sally Can't Dance and Coney Island Baby sounded? As Bob Ezrin returned to his work with Alice Cooper for the Welcome To My Nightmare album and tour, Lou Reed fans followed and watched their guitar heroes put their magical sound into Cooper's work. Steve Hunter toured with Alice every year over the next four tours, 1975, 1976, 1977 and 1978, moving on to the 1979 hit Bette Midler film, The Rose and tours with Peter Gabriel, Meatloaf, the Night Of Guitars 1988/1989 European world tour, Tracy Chapman between 1996 and 2000 and lots more in between.
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
και εδώ μιά συνέντευξη του Dick Wagner που λέει τον πόνο του στο vintage guitar:

Dick Wagner:That band definitely took Lou Reed into a different direction. Reed talks bad about the Rock and Roll Animal and Lou Reed, Live albums we played on, now. He puts that whole era down. Well, in every place we ever played back then, the press was always putting down Lou Reed and talking about the great guitars of Hunter and Wagner. He hated that! He came to us during the tour and made us stop playing to the audience and entertaining them because we were stealing his show. We didn’t mean to, we were just hot! We did a lot of great work together and I’m very proud of it. Playing guitar with Steve Hunter was one of the highlights of my career.

http://www.vintageguitar.com/2795/dick-wagner-and-steve-hunter/
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
Ένας αριστουργηματικός δίσκος αν και γιά πολλούς κόκκινο πανί.[/B][/I]

δεν είναι κόκκινο πανί.
η ένσταση ήταν ότι τον έντυσαν με μεταξωτά βρακιά για να τον πουλήσουν καλύτερα. Δεν του πάνε όλα αυτά τα flash και τα super-dooper turbo-diesel.
Αυτός είναι Less is More.
Tέλος πάντων - όλα συγχωρεμένα: όταν αγαπάς κάποιον τα καταπίνεις όλα.
Live ήταν, good clean fun for all the family - δε βαριεσαι: αντί για το τσίρκο πήγαν να δούν το πρεζόνι να σουτάρει επί σκηνής.
μόνο που αυτό -το r'n'r animal - ήταν μόλις μία από τις φάτσες του: έχει άλλες 100.
 
Last edited:

PanMan

Μέλος Σωματείου
19 June 2006
9,194
Νεο Ψυχικο
Εμενα παλι μου εχει μεινει η φωνη του lou reed σε αυτο το στιχο
Hey, I was educated, from good, good stock
When I start loving I just can't stop
I'm a soul man, I'm a soul man
I'm a soul man, I'm a soul man
Δινει αλλη μαγκια στο τραγουδι.

P.S.
Ο Παιτερης δεν ειναι πολιτευτης της Νεας Δημοκρατιας ;;;
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
και για νά'χουμε καλό ρώτημα Που θα τον βάλεις στη δισκοθήκη σου;
Μακρυά απ τον Παϊτέρη, ελπίζω ...:rolleyes:

ααααααα....
δε θα τα πάμε καλάααα...:slapface:

δεν διαβάζεις μου φαίνεται...

Αφού τον έχω από τα 16 μου.....








(δίπλα στον Παϊτέρη......:guitarist: )-bye-
 

Guybrush

Μέλος Σωματείου
11 November 2006
14,510
Melee Island!
Δημήτρη, από πού προτείνεις να ξεκινήσω από Lou Reed και Velvet Underground; Δεν έχω τίποτα...
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
Να σου πει ό Κώστας...
εγώ είμαι γιαλαντζί οπαδός...μου αρέσουν τα φρου φρου...


(χωρίς πλάκα, το transofrmer, το παραπάνω και το Berlin.
Από vu τη μπανάνα και βλέπουμε)
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
αυτό ακριβώς τον έκανε ξεχωριστό.

Όπως πολύ σωστά είπες:
πανκ πριν το πανκ.
¨οταν ακόμα κανείς δεν ήξερε τι ήταν αυτό ή τι θα ήταν αυτό
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
αυτόν το τίτλο τον κρατά και θα τον κρατά ο αλογομούρης της φοινικιάς...