Fripp me !!!

  • Αγαπητοί φίλοι και φίλες.

     

    Σας προσκαλούμε να γιορτάσουμε μαζί τα 15α γενέθλια του AVclub.

    Την Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2021, και ώρα 21:00 θα πραγματοποιήσουμε το πάρτι των γενεθλίων του φόρουμ μας στο ROOT Cafe - bar - Restaurant

     

    Δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ, θα χαρούμε πολύ να σας γνωρίσουμε από κοντά.

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
f35057vh5g6.jpg


Exposure / Robert Fripp ( 2006 remastered / paper sleeve limited edition )

Α. ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
To “Exposure” κυκλοφόρησε το 1979 αποτελώντας – σύμφωνα με τον δημιουργό του και τις σημειώσεις του στο εσώφυλλο – το τρίτο μέρος μιάς τριλογίας , της οποίας τα άλλα δύο μέρη ήταν το Lp του Daryl Hall “Sacred Songs” και το δεύτερο του Peter Gabriel. Αυτό σημαίνει ότι ο δημιουργός του πίστευε ότι αυτό το απόλυτα ιδιοσυγκρασιακό μίγμα ετερόκλητων επιρροών και εγκεφαλικών προσεγγίσεων των ποικίλων μορφών που παρουσίασε στο “Exposure” θα μπορούσε να εκληφθεί από τους δυνητικά πολλαπλούς ( ?) ακροατές του ως ανήκον στο ποπ ιδίωμα , όπως άλλωστε και τα άλλα δύο και να συμπεριληφθεί κάτω από την ταμπέλα της MOR μουσικής . Έτσι καταλαβαίνουμε απόλυτα , αφ’ ενός τις απογοητεύσεις του Fripp από την σχέση του με την μουσική βιομηχανία , και αφ’ ετέρου την επιλογή της μοναχικής του πορείας . Για να μην μιλήσω για το εσφαλμένο κριτήριο του περί του τι δύναται να θεωρηθεί ποπ μουσική , τόσο από την μουσική βιομηχανία , όσο και από το κοινό. Ο δίσκος πάντως όταν κυκλοφόρησε θεωρήθηκε – τουλάχιστον από το εγκυρότατο The Wire magazine , ως το Sgt Peppers της avant Punk. Και δικαίως κατά την άποψη μου , αποτολμήθηκε μια τέτοια σύγκριση , αφου η πολυσυλλεκτικότητα του πρώτου , αναβιώνει και στο δεύτερο , καθώς τόσον οι Lennon. / McCartney ( βοηθούμενοι και από τον George Martin) όσο και ο Fripp αντιμετωπίζουν τον κόσμο της ποπ με μια εκλεπτυσμένη διάθεση και μια ανάγκη χρήσεως και ενσωματώσεως στον πολυδιάστατο κόσμο τους όλων σχεδόν των στυλ που προϋπήρξαν της εποχής των , αλλά και αυτών που οι ίδιοι ανέπτυξαν , διέδωσαν και καθιέρωσαν από το σημείο εκείνο και μετά.

Εδώ ο Fripp ξεκινά από το ταχύτατο και τραχύτατο ροκ’εν ‘ρολ – στα όρια του πανκ – “You burn me up , I ‘m a cigarette “ , για να περάσει από το ιδιόρρυθμα μπλουζίστικο “Chicago” με την αυτοκρατορική ερμηνεία του Hammill , το ξέφρενο ροκ του “Disengage” , τα King Crimson-ικά “Breathless” , “ΝΥ3” και “North Star” – o συνδετικός κρίκος των Crimson προ του 74 και αυτών μετά το 81 με το τελευταίο να θυμίζει τις μετέπειτα μπαλλάντες του Βelew , για να καταλήξει στο φευγάτο ομώνυμο κομμάτι με το στατικό τέμπο – κάτι μεταξύ των πολύ μεταγενέστερων Transglobal Undergound και Bill Lqaswell με μια δόση Eno/Byrne- τα πειραγμένα φωνητικά της Terre Roche και την funky κιθάρα στο μπαγκράουντ , στο λιτό – σχεδόν γυμνό “Here comes the flood” με την συγκλονιστική δραματική ερμηνεία του Gabriel συνοδεία πιάνου και frippertronics και στα pure frippertronics «Haaden Two” , “Urban Landsapes” και “Water Music Ι and II ” .

H άνεση με την οποίαν κινείται ο Fripp και το απίστευτο επιτελείο των μουσικών συνεργατών του ( Hammill, Barry Andrews , Hall , Narrada Michael Walden , Phil Collins , Tony Levin , Brian Eno , Maggie and Terre Roche κλπ ) από το ένα ιδίωμα στο άλλο , από το ένα στυλ στο άλλο , είναι όχι μόνον δεδομένη αλλά συγχρόνως διευκολύνει την μετουσίωση της θεωρίας σε πράξη , ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί και ως εγκεφαλική άσκηση – προσέγγιση σε ένα υλικό ευρύτατου αισθητικού φάσματος . Είναι πολύ λίγες οι φορές που το όποιο στυλ υιοθετείται όχι από εκφραστική ανάγκη αλλά από εγκεφαλική διάθεση παιχνιδίσματος και εξερεύνησης , ενώ την ίδια στιγμή το αποτέλεσμα παραμένει ζωντανό , ενδιαφέρον και εμπνευσμένο . Δεν είναι ροκενρολίστας ο Fripp επειδή παίζει το “You burn me up , I’ m a cigarette”. Είναι ο μελετητής καινοτόμος ο οποίος χρησιμοποιεί την φόρμα ακριβώς όπως ο επιστήμονας επαληθεύει την υπόθεση της θεωρίας μέσα από το πείραμα. Eδώ η θεωρία είναι τα frippertronics ( δηλαδή οι λούπες της κιθάρας με χρήση δύο μαγνητοφώνων , στην χρήση των οποίων τον εισήγαγε ο Eno από την εποχή του “No Pussyfooting”) , με την εφαρμογή τους δε σε άλλα μουσικά είδη περνάει στα applied ( εφηρμοσμένα ) frippertronics επαληθεύοντας την πειραματική ενορχήστρωση διαφόρων κομματιών με αυτά . ( 9/10 )

B.REMASTERED EDITION
Προ ολίγων ημερών το “Exposure” κυκλοφόρησε σε διπλό remastered cd με 24σέλιδο ένθετο( και σε περιορισμένη έκδοση με χάρτινο εξώφυλλο πανομοιότυπο του Lp) με το ένα cd να περιλαμβάνει την remastered εκδοχή από τα original masters της έκδοσης του 1979 και το δεύτερο την αντίστοιχη του remix του 1983 με τον Darryl Hall να αντικαθιστά τον Hammill στα φωνητικά του Disengage , Chicago και ΝΥ3 , μετατρέποντας σε πανκ το πρώτο και καταβαραθρώνοντας το δεύτερο στην υπερβολή . Στο ΝΥ3 λείπει και το μανιασμένο όργανο αποδυναμώνοντας έτσι το στοιχείο της παράνοιας που είναι έκδηλο στο κομμάτι . Τα remastered έγιναν από τον ίδιο τον Fripp με την βοήθεια του Simon Heywarth .

Δυστυχώς – κατά την δική μου άποψη και τα δικά μου αυτάκια - το remastered της original εκδοσης του 1979 είναι μέτριο ( 5/10 ) , με τα ντραμς θολά και κούφια , το μπάσο ασαφές τελείως και τον ήχο εν γένει σφιχτό και άδειο ( όπως ακούγονται τα περισσότερα cd της περασμένης δεκαετίας ) με τον ήχο του βινυλίου του 1979 να απέχει παρασάγγας. Όλως περιέργως το remastered της δεύτερης remixed έκδοσης του 1983 είναι καταπληκτικό ( 9/10 ) με τον ήχο σε βινυλιακά επίπεδα και ακόμη καλύτερα .
Με τα ανωτέρω υπ’ όψιν – και με δεδομένο ότι είμαι και λίγο γκρινιάρης , πράξτε αναλόγως . Αν δεν το έχετε πάντως , πάρτε το ΤΩΡΑ .
 

Maverick

Senior Member
18 June 2006
477
Αγαπημένος δίσκος!!! Ήταν και δίσκος του μήνα στον ΗΧΟ τότε...
Γοητευτικό μίγμα ακραίων εντάσεων, πειραματισμών και ασκήσεων ύφους πάνω σε συμβατικές φόρμες (Here comes the flood).
Τότε που η πρωτοπορία δεν είχε κανέναν άλλο στόχο -αλλά και αφετηρία- παρά μόνο το συναίσθημα!!!
 

Nikos F

Supreme Member
19 June 2006
6,090
Αλιμος
QUOTE τον Darryl Hall να αντικαθιστά τον Hammill


Ποιόν το γνωστό darryl hall ? του blue eyed soul duet?:rolleyes:
 
17 June 2006
14,352
Blessing.jpg


Παίρνω πάσα από τον Ντοκ για να μιλήσω για ένα άλλο άλμπουμ του Fripp, σαφώς πιο πειραματικό και με πολύ λιγότερους αποδέκτες αλλά εξίσου Αριστουργηματικό. Είναι το 1995 Soundscapes – Volume Two – Live in California με τίτλο A Blessing of Tears. Πρόκειται για μια επιλογή από ζωντανούς αυτοσχεδιασμούς στην Καλιφόρνια – ο Fripp μόνος με την κιθάρα του και ψηφιακό, αρκετά επιτηδευμένο εξοπλισμό. Το αποτέλεσμα εδώ είναι συγκλονιστικό. Οι κιθάρες με πολλά εφέ και multi-tracked ζωντανεύουν μια ατμόσφαιρα απίστευτης ομορφιάς σαν το φώς που φτάνει μπροστά σου αφού πρώτα περνάει μέσα από πολύχρωμα βιτρώ. Το ακρόαμα, αν και δομικά θολό-συγκεχυμένο, μοιάζει να βρίσκεται σε μετεωρισμό: κυοφορεί θραύσματα μελωδίας που σου κόβουν την ανάσα: φέρνουν στο νού μυσταγωγία και έκσταση, προσευχή σαν αυτές που βρίσκει κανείς στις καλύτερες στιγμές του John Tavener ή του Arvo Part. Αυτοί εδώ είναι κιθαριστικοί αυτοσχεδιασμοί απίστευτης ακρίβειας, αυστηροί και άτεγκτοι, αλλά ταυτόχρονα απροκάλυπτα συγκινησιακοί και τσουρουφλισμένοι από πάθος. Κιθαριστική τέχνη απαράμιλλης ομορφιάς, κάποια έτη φωτός και κάποιους Γαλαξίες μακριά από γρήγορους δαχτυλισμούς και δεξιοτεχνικά πυροτεχνήματα.
Μετά το Exposure ίσως το καλύτερο προσωπικό άλμπουμ του Fripp – αν και σε τελείως διαφορετικό πνεύμα.
Για (πολύ) λίγους. Αλλά αυτοί που θα το αγαπήσουν μπορούν από τώρα να νιώθουν Ευλογημένοι.
 
Last edited: