Οι Πυτζάμες της Γάτας

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,913
πετρουπολη
Zelig (1983) - Woody Allen




Zeligposter.jpg





Η κωμωδία ως κινηματογραφικό είδος,στην κατα Woody Allen εκδοχή της,αποτελεί από μόνη της ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην κινηματογραφική ιστορία.
Πατώντας στις βάσεις που δημιούργησαν το είδος,ο Woody Allen,απο το 1969 και μετά σιγά - σιγά ξανάγραψε τους κανόνες της προτείνοντας νεους κώδικες γραφής,αλλά και ηθικής και δημιούργησε ενα νέο μοναδικό είδος,όσο και μοναχικό αφου κανένας δεν το ακολούθησε,δημιουργώντας μια,λίγο ως πολύ,επανάσταση.Μέχρι τότε η κωμωδία ήταν λίγο ως πολύ το πιο συντηρητικό είδος του κινηματογράφου.Οι κανόνες ήταν ίδιοι απο την εποχή του βωβού και του Τσαπλιν.Οι τελευταίοι που πρόσθεσαν κάτι επαναστατικό ηταν οι αδερφοί Μαρξ (την δεκαετία του....' 30) όπου οι σουρεαλιστικές σκηνές στις ταινίες τους και οι δηλητηριώδεις ατάκες του Γκραουτσο(τον οποίο λάτρευε ο Αλεν),γεμάτες υπονούμενα όλων των ειδών,έδειξαν ότι τελικά μπορείς να γελάσεις βλέποντας μια ταινία χωρίς να βλέπεις μόνο γκάφες επί της οθόνης - οι διάλογοι αποτελούν έναν πολυ καλό λόγο για γέλια.Μονάχα ο Μπίλυ Γουάιλντερ αποτελεί φωτεινή εξαίρεση σ’αυτά τα χρόνια.
Και μόνο οι Monty Pythons,από την άλλη μεριά του Ατλαντικού,υπήρξαν το ίδιο ρηξικελευσθοι απένατι σε αυτό το συντηρητικό είδος.Η κωμωδία θα είναι πάντα το πιο δύσκολο είδος του κινηματογράφου και γι'αυτο οι περισσότεροι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι την αντιμετωπίζουν με τρόμο,φοβούμενοι την αποτυχία.Και αποτυχία σημαίνει να μην γελάσει το κοινό.Οπότε αυτός ο τρόμος τους κάνει να την αντιμετωπίζουν "γραφειοκρατικά",μένοντας στα βασικά: Γκριμάτσες,γκάφες,τούμπες,υπερβολές και καρτούν αισθητική.Και παντελής απουσία πνεύματος.Βέβαια ολα αυτά έχουν να κάνουν και με την εποχή και η κωμωδία ίσως περισσότερο απο κάθε είδος αντικατοπτρίζει την εποχή της.Η επανάσταση που έφερε ο Woody έγινε σε μια εποχή που τα πράγματα ήταν γενικώς επαναστατικά.Το ίδιο και οι Monty Pythons.Μια σύγκριση με την σημερινή άκρως συντηρητική εποχή σε κανει να κλαις.Σήμερα δεν υπάρχουν κωμωδίες.Μόνο κομεντί - θλιβερές περιπτώσεις ταινιών τηλεοπτικής αισθητικής που αναβιώνουν τη δεκαετία του 50,και το πνεύμα του Μακαρθισμού, με ιέρια την Ντορις Ντέυ.


zelig.jpg




Πίσω στον Γούντι τώρα και στο Zelig.Το οποίο είναι γυρισμένο ως ψευδοντοκυμανταίρ (mocumentary επί το ελληνικότερον),ένα στυλ κινηματογράφησης που ο Γούντυ αγαπάει πολύ.Άλλωστε είναι απο αυτούς που το δημιούργησαν.Η πρώτη του φορά ήταν και η πρώτη του μεγάλη ταινία (τυπικά δεύτερη) το Take the Money and Run (Ζητείται Εγκέφαλος για Ληστεία) το 1969.Βέβαια απο τότε μέχρι το '83 που γυρίστηκε το Zelig είχε μπει πολύ νερό στο αυλάκι και ο Γούντι Άλλεν από άξιος συνεχιστής(αλλά και αναμορφωτής) της Αμερικάνικης κωμωδίας είχε εξελιχθή σε ένα πνευματώδη σκηνοθέτη που μπόλιαζε τις ταινίες του με στοιχεία του ευρωπαικού κινηματογράφου (και δη του αγαπημένου του σκηνοθετη Μπέργκμαν),με την κωμωδία να περνά πιο πίσω και τις υπαρξιακές του ανησυχίες σε πρώτο ρόλο.Τέτοιες ταινίες ήταν το Annie Hall,το Manhattan,ταινίες που έγιναν μεγάλες καλλιτεχνικές επιτυχίες και καθιέρωσαν τον Γουντι σαν έναν απο τους πιο διανοούμενους σκηνοθέτες της εποχής εκείνης.
Τι όμως ή μάλλον ποιός είναι ο Zelig?Ο Leonard Zelig (με τον Γούντι στον ομώνυμο ρόλο) είναι το όχημα του Woody Allen με το οποίο θα κάνει ένα μικρό ταξίδι στην πρόσφατη ιστορία της Αμερικής.Ο ήρωας είναι τελείως σουρεάλ-πρόκειται για χαμαιλέων,έναν τύπο ο οποίος ανάλογα με τους ανθρώπους που έχει δίπλα του παίρνει τη μορφή τους.Η ιδέα είναι ευφυέστατη και με αφορμή το χαρακτήρα αυτόν ο Άλεν θα σατιρίσει την σύγχρονη ιστορία της Αμερικής,την κοινωνία της και την εξέλιξή της,αλλά και σε ατομικό επίπεδο την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου να ενταχτεί σε ένα κοινωνικό περιβάλλον και να γίνει αποδεκτός από αυτό.Και βέβαια δεν πάυει να ψυχαναλύεται και ο ίδιος ο Γούντι Άλεν μέσα και από αυτή την ταινία όπως και σε κάθε ταινία του.


zelig1.jpg


Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή του σαν σε ντοκυμαντέρ μέσα από αφηγήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν και ο Γούντυ χρησιμοποιεί τεχνικές και εφέ πρωτόγνωρα για την εποχή προκειμένου να κάνει πιστευτή την ιστορία του Leonard Zelig η οποια ξεκινά από τη δεκαετία του ’20 και φτάνει μέχρι το ´80.Χρησιμοποιώντας πραγματικά φιλμ από τις εποχές εκείνες,με διάσημα πρόσωπα,προσθέτει τη φιγούρα του ήρωά του με εξαιρετικά αποτελέσματα.
Ο Γούντι Άλλεν στην μέχρι τότε καριέρα του δεν φημιζόταν για τις τεχνικές ικανότητές του σαν σκηνοθέτης ούτε για την χρήση εφέ.Άλλες ήταν οι αρετές του.Κι όμως τα καταφέρνει σ’αυτή την ταινία τόσο καλά ώστε σήμερα το Zelig να θεωρείται πρωτοποριακό και πηγή έμπνευσης στα επόμενα χρόνια(ο Ζεμέκις και το Φόρεστ Γκάμπ του χρωστάνε πολλά).Δέκα χρόνια προτού η ψηφιακή τεχνολογία κάνει πραγματικότητα τέτοιες απόπειρες το Zelig έδειξε το δρόμο.
Πατώντας με το ένα πόδι στη σάτιρα και το άλλο στην παρωδία,ισορροπώντας μεταξύ της κοινωνικής ιστορίας και του love story και αποτελώντας τελικά πανω απ’όλα μια ευφυέστατη κωμωδία(και ξεκαρδιστική ορισμένες φορές),το Zelig είναι μια από τις μεγαλύτερες στιγμές του Γούντι Άλεν και τεχνικά η αρτιότερη(και προσωπικά η αγαπημένη μου).Μια ταινία που συνδέει αριστουργηματικά τον παλιό Γούντι της screwball κωμωδίας με τις μετέπειτα Μπεργκμανικές αναζητήσεις του.Το Zelig αποτελεί χρονολογικά μία στάση (αλλα και ένα σταθμό) που κάνει ο Άλεν στην καριέρα του για να πάρει μια ανάσα και να κάνει την ενδοσκόπησή του σαν σκηνοθέτης και αποδεικνύεται ευεργετικότατη.Και εμείς ως κινηματογραφόφιλοι εξαιρετικά κωλόφαρδοι…
Δίπλα του η Mia Farrow.


Ο πρώτος τίτλος της ταινίας ήταν The Cat's Pajamas.Εξ'ου και ο τίτλος του θρεντ...

zelig-makeup21.png
 
Last edited:

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
9,172
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Εξαιρετική ταινία ! Θυμάμαι στην πρώτη προβολή της είχα μαγευθεί, δεν ήθελα να φύγω από την αίθουσα (βέβαια σε άφηνε μισοχορτασμένο η μικρή διάρκεια της)...

Είναι από τις σχετικά λιγότερο (αδίκως !) αναγνωρισμένες προσπάθειες του, όπως το λατρεμένο μου ''Σφαίρες πάνω από το Μπροντγουέη'' ...
 

manosfp

AVClub Addicted Member
30 July 2008
1,538
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

''Σφαίρες πάνω από το Μπροντγουέη''...
Tι μου θύμισες τώρα....
Η πρώτη και τελευταία ταινία που δεν λυπήθηκα
το εισιτήριο του σινεμά και έφυγα στη μέση....
Ήμουν βέβαια και 16-17 τότε ,μας είχε τραβήξει το
"σφαίρες" και περιμέναμε να δούμε το Ράμπο!

sorry, απλά δεν είμαι φαν του είδους.
 

karavan

Supreme Member
14 June 2010
4,433
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Το έχω σε βιντεοκασσέτα αντιγραμμένο από τα κρατικά κανάλια αλλά δεν το έχω δει γιατί δε λειτουργεί το video μου (να σου καεί το video που λένε...). Όντως παραγνωρισμένο και από τα πολύ καλά κρυμμένα μυστικά της μεγάλης φιλμογραφίας του Woody. Εξαιρετικό κείμενο Superfly, όχι μόνο για τη συγκεκριμένη ταινία, αλλά και για τη μίνι ανασκόπηση στην ιστορία της κωμωδίας. Σίγουρα το είδος δεν περνάει τις καλύτερες μέρες του, αλλά πού και πού βγαίνουν ταινίες που μας αποζημιώνουν. Να αναφέρω ενδεικτικά από κωμωδίες το Clerks του Kevin Smith (με γουντιαλενικές επιρροές βεβαίως-βεβαίως), το πρόσφατο Death at a Funeral του Frank Oz (βγαλμένο από τις καλύτερες εποχές της βρετανικής κωμωδίας) και από κομεντί το πανέξυπνο Stranger than Fiction του Marc Forster και το ευφυές πάντρεμα λογοτεχνίας και κινηματογράφου που επιχειρεί και εν τέλει επιτυγχάνει. Πρέπει να φτιάξω το Video...

Υ.Γ. Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ; Τι μου θυμίσατε βρε παιδιά! Χαρακτήρες σαν του Τσιτς (Τσαζ Παλμιντέρι) δεν υπάρχουν! Άκου εκεί γκάγκστερ - γορίλας με ...δραματουργικές ανησυχίες! Απλά δεν υπάρχουν...Να είστε καλά.
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,913
πετρουπολη
Απάντηση: Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Σίγουρα το είδος δεν περνάει τις καλύτερες μέρες του, αλλά πού και πού βγαίνουν ταινίες που μας αποζημιώνουν.

Και το "που και που" ειναι πολύ σπάνιο Σωτήρη δυστυχώς.Το "Θάνατος σε μια κηδεία" που ανέφερες ναι είναι καλό αλλά αν το συγκρίνεις με άλλες ταινίες του Φράνκ Οζ χάνει με κάτω τα χέρια.Μην ξεχνάς ότι πρόκειται για τον δημιουργό του Muppet Show.Στα τέλη του '80 μας έδωσε το Dirty Rotten Scoundrels (Απατεώνες και Τζεντελμεν) όπου σε συγκριση με την "Κηδεια" η δεύτερη χάνει με κατω τα χέρια.
Από το 90 και μετά τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσοτερο.Οι κωμωδίες που αξίζουν είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.Και οι περισσότερες ξεκινούν με ένα έξυπνο θέμα και μετά χάνουν τη μπάλα.Κλασσικό παραδειγμα η "Μέρα της Μαρμότας".Ενώ ως ιδέα φαίνεται καταπληκτική στο τέλος καταλήγει μια ρομαντική κομεντί παντελώς ξενέρωτη.Και όλα αυτά γιατί εχει χαθεί η τόλμη.Είναι η "γραφειοκρατική αντιμετώπιση" που λέμε.Ο φόβος να προχωρήσουν τα πράγματα παραπάνω.Η κωμωδία πάντα φλέρταρε με το ακραίο,και λειτουργούσε σαν μεγενθυντικός φακός ορισμένων καταστάσεων.Τα τελευταία χρόνια λες και οι δημιουργοί παίρνουν νοβοκαίνη.Ποιο βαρετοι και από τσάι στις 5.
Και βέβαια έχει να κανει και με το ταλέντο.Το οποίο στην κωμωδία φαίνεται να στέρεψε.Γιατί η κωμωδία,ως είδος,απαιτεί ευφυία περισσότερη από τα άλλα είδη...
Οι Βρεττανοί όντως δεν έχουν χάσει το χιούμορ τους ακόμα.Απο εκεί προέρχεται μια από τις καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων 20 χρόνων το Mike Bassett : England Manager (ειδικών συνθηκών αλλα κωμωδία).
 
Last edited:

karavan

Supreme Member
14 June 2010
4,433
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Θα διαφωνήσω για το Θάνατο σε μια Κηδεία του Οζ. Ανεξαρτήτως του τι έχει κάνει στο παρελθόν (δεν έχω παρακολουθήσει συστηματικά το έργο του), ο "Θάνατος" στέκεται πολύ καλά. Βρετανικό φλέγμα στο φόρτε του, βέβηλο και ιερόσυλο, δε διαστάζει να χτίσει ένα τρελό γαϊτανάκι γύρω από την ύστατη στιγμή του ανθρώπου. Γέλασα πολύ και, μεταξύ άλλων, εκεί είναι ένα σημαντικό κριτήριο που κρίνονται οι κωμωδίες. Βασικά δε διαφωνούμε για την κρίση στην κωμωδία. Απλά πρόσθεσα από μνήμης λίγες λαμπρές εξαιρέσεις που, κατά τα άλλα, επιβεβαιώνουν το θλιβερό κανόνα. Τα άλλα δύο που αναφέρω τα έχεις δει;
 

Stellios papa

Supreme Member
17 June 2006
9,882
Ελλαδα
Απάντηση: Οι πυτζάμες της γάτας

Hξερα οτι υπαρχουν 1-2 ταινιες του Γουντυ που μου εχουν ξεφυγει
σ ευχαριστω Πανο που μου θυμισες τι πρεπει να δω στα Προσεχως μου
τιμη για το σινεμα το κειμενο σου !

:music-smiley-005:
 

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
9,172
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

.... Dirty Rotten Scoundrels ...

από τις λίγες περιπτώσεις που ακόμη γελάω όταν θυμάμαι σκηνές από ταινία... η φάση που ο Κέιν 'τσεκάρει' τα πόδια του 'ανάπηρου' Μάρτιν είναι αξέχαστη ...

πάντως νομίζω ότι η κωμωδία ως είδος άλλαξε στρατόπεδο ... δεν βλέπουμε πλέον μεγάλες στιγμές στον κινηματογράφο, αλλά υπήρξαν τα τελευταία 20 χρόνια καταπληκτικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές και στην Βρεττανία και στις ΗΠΑ, με πραγματικά άφθονο γέλιο ...
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,913
πετρουπολη
Απάντηση: Οι πυτζάμες της γάτας

Hξερα οτι υπαρχουν 1-2 ταινιες του Γουντυ που μου εχουν ξεφυγει
σ ευχαριστω Πανο που μου θυμισες τι πρεπει να δω στα Προσεχως μου
τιμη για το σινεμα το κειμενο σου !

:music-smiley-005:

Είσαι υπερβολικά γεναιόδωρος φίλε μου Στέλιο για το κείμενο μου...
Σε ευχαριστώ πολύ.Όπως και όλους όσους το διάβασαν...

@Σωτήρη δεν διαφωνούμε σε τίποτα.Απλά εγώ από την "Κηδεία" ήθελα κι άλλα...
Τις άλλες 2 που λες κτις έχω δει.Το "Ποιο παράξενο και από το παράξενο" ήταν πολύ καλό αλλά δεν ήταν κωμωδία.Μάλλον είχε στοιχεία κωμωδίας αλλά κωμωδία δεν ήταν.
Τους Υπάλληλους τους είδα όταν είχαν βγεί και τότε ψάχναμε μανιωδώς ότι ήταν ανεξάρτητο.Μας είχε ενθουσιάσει.Τώρα μου φαίνεται σαν φοιτητική εργασία περισσότερο παρά σαν κινηματογραφική ταινία.Παραμένει όμως συμπαθέστατο φιλμάκι...
 

karavan

Supreme Member
14 June 2010
4,433
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Το πιο παράξενο και από το παράξενο το συγκαταλέγω στις κομεντί (δραματικές αν θες). Το έχω σημειώσει κάπου παραπάνω. Κωμωδία-κωμωδία σαφώς και δεν το λες. Ναι, οι Υπάλληλοι είναι αν θες η πτυχιακή του Κέβιν Σμιθ. Αλλά μάλλον δεν το ξεπέρασε ποτέ. Άλλο ένα ταλέντο που χάθηκε κάπου στο δρόμο και διέψευσε τις ελπίδες που κάποτε είχε αφήσει.
 

karavan

Supreme Member
14 June 2010
4,433
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Αλλά μιας και ο λόγος για τον Allen...Προτείνω στους συμπαθούντες (αν και πολλοί ίσως το έχουν πράξει ήδη) το βιβλίο "Όλα τα γραπτά του Woody Allen" από τις εκδόσεις Bell σε εξαίρετη μετάφραση του Σωτήρη Κακίση (αν θυμάμαι καλά). Όλα όσα αγαπάμε στο δημιουργό, βρίσκονται εκεί. Το βασίλειο της ατάκας! Θυμάμαι πριν χρόνια διάβαζα σε μία πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη και το είχα μαζί μου για να ξεστρατίζω πότε-πότε και να ξεκουράζομαι. Αυτό ήταν! Άρχισα να γελάω μόνος μου, κατέβαλα μεγάλες, αν και ανεπιτυχείς, προσπάθειες να το κρύψω και τελικά σηκώθηκα και έφυγα κακήν-κακώς πριν με πετάξουν έξω με τις κλωτσιές!
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,913
πετρουπολη
Απάντηση: Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Αλλά μάλλον δεν το ξεπέρασε ποτέ. Άλλο ένα ταλέντο που χάθηκε κάπου στο δρόμο και διέψευσε τις ελπίδες που κάποτε είχε αφήσει.

+ 10000
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,913
πετρουπολη
Απάντηση: Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Αλλά μιας και ο λόγος για τον Allen...Προτείνω στους συμπαθούντες (αν και πολλοί ίσως το έχουν πράξει ήδη) το βιβλίο "Όλα τα γραπτά του Woody Allen" από τις εκδόσεις Bell σε εξαίρετη μετάφραση του Σωτήρη Κακίση (αν θυμάμαι καλά). Όλα όσα αγαπάμε στο δημιουργό, βρίσκονται εκεί. Το βασίλειο της ατάκας! Θυμάμαι πριν χρόνια διάβαζα σε μία πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη και το είχα μαζί μου για να ξεστρατίζω πότε-πότε και να ξεκουράζομαι. Αυτό ήταν! Άρχισα να γελάω μόνος μου, κατέβαλα μεγάλες, αν και ανεπιτυχείς, προσπάθειες να το κρύψω και τελικά σηκώθηκα και έφυγα κακήν-κακώς πριν με πετάξουν έξω με τις κλωτσιές!

Έχω το Χωρίς Φτερά....Ψώνιο..
 

karavan

Supreme Member
14 June 2010
4,433
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Και να παραθέσω από μνήμης μία θεϊκή ατάκα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο:

" Η σύγχρονη ψυχανάλυση είναι ένας μύθος που συντηρείται τεχνηέντως από...τις βιομηχανίες καναπέδων!!!"

Woody :worshippy:
 
17 June 2006
62,722
Χολαργός
Απάντηση: Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Και να παραθέσω από μνήμης μία θεϊκή ατάκα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο:

" Η σύγχρονη ψυχανάλυση είναι ένας μύθος που συντηρείται τεχνηέντως από...τις βιομηχανίες καναπέδων!!!"

Woody :worshippy:

Προσυπογράφω..:worshippy::worshippy:
Αν κατάλαβε και ο Woody ότι αυτή η Προκρούστεια Μέθοδος ερμηνεύει ''κλειστά'' καί αποφατικά-θεολογικά τήν ανθρώπινη ύπαρξη και μάλιστα μέ τον Θεραπευτή στην θέση τού Θεού πού αυτός γνωρίζει όσα δέν γνωρίζει ο θεραπευόμενος..μπορεί επιτέλους νά ελευθερωθεί απο τά δεσμά της..
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,913
πετρουπολη
Απάντηση: Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Προσυπογράφω..:worshippy::worshippy:
Αν κατάλαβε και ο Woody ότι αυτή η Προκρούστεια Μέθοδος ερμηνεύει ''κλειστά'' καί αποφατικά-θεολογικά τήν ανθρώπινη ύπαρξη και μάλιστα μέ τον Θεραπευτή στην θέση τού Θεού πού αυτός γνωρίζει όσα δέν γνωρίζει ο θεραπευόμενος..μπορεί επιτέλους νά ελευθερωθεί απο τά δεσμά της..

Στο Zelig υπάρχει και αυτή η ατάκα.

Zelig : I have an interesting case. I'm treating two sets of Siamese twins with split personalities. I'm getting paid by eight people....:flipout:
 
Last edited:

oldman

AVClub Enthusiast
7 December 2006
937
Anavissos
Re: Οι πυτζάμες της γάτας

Και να παραθέσω από μνήμης μία θεϊκή ατάκα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο:

" Η σύγχρονη ψυχανάλυση είναι ένας μύθος που συντηρείται τεχνηέντως από...τις βιομηχανίες καναπέδων!!!"

Woody :worshippy:

:flipout::flipout::flipout::flipout::flipout: