Ουαλία -Μισσισιπής 11-0 (β' γύρος)

by proxy

AVClub Addicted Member
29 April 2011
2,574
Κατά τον Heidegger η αυθεντικότητα του ανθρώπου έγκειται στην δυνατότητα του να είναι όχι μόνο αυτό που είναι πραγματοποιημένο στον ρόλο του ως καθορισμένου ανώνυμου προσώπου , αλλά την ίδια στιγμή να είναι αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος που μοναδικά κατοχυρώνει το δικαίωμα του να ζήσει μια ζωή άξια του είδους του αλλά άξια του να την ζει κανείς .Σε κάθε ευκαιρία δράσης που παρουσιάζεται ενώπιον του συνεπώς ο άνθρωπος οφείλει να ανταποκρίνεται στο νόημα και των δύο οντολογικών του δεδομένων , δηλαδή του προκαθορισμένου του ρόλου αφ’ ενός και της οφειλής του προς την ανθρώπινη ιδιότητα την οποία πρέπει να μην προδώσει.

Υπ’ αυτήν την έννοια ο Tom Jones κάπου εβδομήντα χρόνια μετά την γέννηση του και καμμιά 40αριά χρόνια μετά τον ρόλο που με τόση αντιπάθεια και περιφρόνηση περιγράφει ο Τσάκωνας πιο πάνω και που ο ίδιος επέλεξε τραγουδώντας την Delilah και λικνίζοντας τους γοφούς του μπροστά σε εκστασιασμένες νοικοκυρές , επιλέγει να αποδώσει φόρος τιμής στην δεύτερη οντολογική συνιστώσα , που λέγαμε πιο πάνω , της οφειλής προς την αυθεντικότητα του ανθρώπου . Και έτσι επιστρέφει σε ένα παρελθόν που δεν είχε ποτέ για να αποδειχθεί το Αριστοτελικό « ενδέχεσθαι άλλως είναι» .

Το « Praise and Βlame» του 2010 είναι ωμό , ακατέργαστο , γυμνό , ξεβράκωτο σχεδόν – τα περισσότερα κομμάτια δεν έχουν πάνω από τα τρία βασικά όργανα – μπασο , ντραμς , κιθάρα ενώ στο Burning Hell του John Lee Hooker όλο κι όλο μια ηλεκτρική κιθάρα και τα ντραμς , χωρίς μπάσο καν , είναι η μόνη συνοδεία της Φωνής – και αποτείνει φόρο τιμής στο ροκ’ εν ρολ , στο rockabilly και κυρίως στα blues , αγγίζοντας μουσικά όρια που ούτε τα είχε φανταστεί ποτέ . Ίχνη Johny Cash , φευγαλέοι Cramps , White Stripes , μπλέκονται με μια σπιρίτιουαλ διάθεση και μια βαθιά γνώση των μπλούζ . Συνθέσεις Dylan , Hooker , Rosetta Tharpe και τέσσερις του ίδιου του Tom Jones από κοινού με τον Ethan Johns – παραγωγού και κιθαρίστα του δίσκου – φτιάχνουν ένα cd εξαιρετικό και απρόβλεπτο . Το Run On που κλείνει το πόνημα αυτό θα μπορούσε να βρίσκεται στο Exile μετά το “Rip this Joint” ( ****1/2)

o00191tbgkv.jpg
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
Re: Ουαλία - Νεβάδα 13-0

ο δίσκος φαίνεται να έχει προωθηθεί ως μια παραλλαγή του unearthed.
Αυτό δεν ξέρω αν είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημα.
Η ουσία είναι ότι είναι μινιμαλιστικός, πραγματικά απογυμνωμένος από φτιασίδια, προσπαθώντας να τονιστεί "the voice" όπως τον φωνάζουν στην πατρίδα.
Η ηλικία δεν φαίνεται καθόλου στις άνω οκτάβες, αν και δεν γίνεται εκτεταμένη χρήση τους, αλλά φαίνεται να έχει δώσει άλλη ουσία στις χαμηλές.
Ο Τομ σε μερικά κομμάτια απλώς ψυθιρίζει, αλλά περνάει το μήνυμα.
Ίσως δεν έπρεπε να είναι όλα "εκκλησιαστικά", "παθους ή μετάνοιας" ή "προσμονής του τέλους".
Από αυτή την άποψη πέφτει βαρύς.
Όμως καταπιάστηκε, ή τον έβαλαν, με ένα είδος που δεν είχε ασχοληθεί και όπως λέει ο προηγηθείς he delivered.
Δεν ξέρω αν γίνεται ένας γενικότερος παραλληλισμός ή αν θέλουν να μας πούν κάτι με τον Kash, ή αν θα πρέπει να περιμένουμε καμμιά δυσάρεστη είδηση, χτύπα ξύλο.
Πάντως δύσκολα ένας καλλιτέχνης ασχολείται με το είδος που ασχολήθηκε άλλος συνομηλικος και "ανάλογης απήχησης" λίγους μήνες πριν πεθάνει.
Ίσως δεν είναι δυσειδαίμων.
Ίσως αδιαφορεί.
Ίσως τολμά, άλλη μια φορά.
Ίσως τελικά ο μάνατζερ γιός του είναι τόσο γάτος όσο αυτός στη φωνή...

Τελικά πολύ καλός, αν και θα προτιμούσα την περίοδο των ανεμιζόντων ...εσωρούχων...
 
Last edited:

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
όσο περνάει ο καιρός το δίσκος ωριμάζει σαν το παλιό καλό κρασί.
εκτός από την ανέλπιστα συγκλονιστική ερμηνεία του τραγουδιστή η ηχητική ποιότητα και η ανορθόδοξα λιτή ενορχήστρωση σε ταρακουνάει άγρια από τη θέση σου.
Λίγη αναζήτηση στις λεπτομέρειες φυσικά, αμέσως αποκαλύπτει τους λόγους:εκτός από τον μουσικό και παραγωγό Ethan Jones που προσυπογράφει όλες τις διασκευές των παραδοσιακών κομματιών στη β' πλευρά, υπάρχει ούτε λίγο ούτε πολύ ο μεγάλος Bob Ludwig στο mastering (το έχουμε ξαναπεί αν ακούσετε καλή ηχογράφηση...αυτός θάναι...) ενώ στο Β3 είναι ο Booker T. και στην κιθάρα και Pedal steel ο B.J.Cole, το πρώτο όνομα στην βρετανία στο όργανο αυτό....

ενδιαφέρον έχουν και ορισμένα ενδοεταιρικά σχεδόν σκάνδαλα με την κυκλοφορία του δίσκου:

ο Tom μόλις είχε υπογράψει στην Island (1.5 εκατομύριο...) και ήδη μετά τις βασιλικές διακρίσεις είχε αποφασίσει να αφήσει πίσω τις εποχές με τα ξεκούμπωτα πουκάμισα. Η ηχογράφηση ενός δίσκου επιστροφής στις ρίζες είχε ολοκληρωθεί.
Με τα πρώτα δείγματα του δίσκου διέρρευσε ένα e-mail του VP της εταιρείας εν εξάλλω καταστάσει που απαιτούσε να μπεί ο δίσκος στο ράφι "ή τα λεφτά μου πίσω" και αναρωτιώταν "αν του κάνανε φάρσα".
Παρακάτω έλεγε "δεν επενδύσαμε μια περιουσία σε έναν πετυχημένο καλλιτέχνη για να μας φέρει 12 κομμάτια από τα προσευχητάρια....!"

http://www.telegraph.co.uk/culture/...omplains-his-new-album-sounds-like-hymns.html


Ο Tom (που μέχρι το 2010 μόνο είχε πουλήσει 100 εκατομύρια δίσκους) εν ολίγοις φρικάρισε με την διαρροή του mail, λέγοντας "ούτε καν ξέρω τον τύπο, ρώτησα και μου είπαν ότι είναι κάποιος που απλά υπογράφει επιταγές ή κάτι τέτοιο...."

http://www.walesonline.co.uk/news/w...ecord-company-boss-s-comments-91466-26823038/

αλλά ευτυχώς η συνέχεια δικαίωσε την κίνηση, ο δίσκος πήρε εξαιρετικές κριτικές, πήγε #2 στην Βρετανία και φυσικά το 2012 υπήρξε συνέχεια, σχεδόν στο ίδιο μοτίβο
με το επίσης επιτυχημένο και κριτικα δικαιωμένο Spirit in the room

1337399484_500.jpg
 

Δημοκηδής

Supreme Member
23 June 2006
9,106
πωπω ρε υπερήχα καλά που έγραψες ... την είχα χάσει την παρουσίαση και ευτυχώς τώρα την ανακάλυψα... είμαι Τομ φαν, είτε στην εποχή των λαγοπόδαρων, είτε τώρα ... τον τελευταίο δεν τον άκουσα ακόμη αλλά αυτός που περιγράφει ο Πάυλος είναι απίστευτη δισκάρα ...
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,067
τον ίδιο περιγράφουμε...
είναι στο repeat Σπύρο, εδώ και καιρό

ο καινούργιος δεν έφτασε ακόμα στα μέρη μας...