Πόσο παλιοί είστε??

Επειδή πλέον στην κοινωνία μας ακόμα κι οι πέτρες μιλάνε για home-cinema, για ηχο 5.1 κλπ κλπ..
Σκεφτόμουν.. Ποιοι από μας είναι "παλιοί" στο σπορ? Και ασχολούνταν με τέτοια πράγματα μια εποχή που οι άλλοι τους αντιμετώπιζαν σαν εξωγήινους? Ποιοί από δω είχαν σκάσει λεφτά σε θρυλικά συστήματα Dolby Prologic, με πηγη VHS και -φυσικα- οθονη 4:3??



Κάνω την αρχή. Η πρώτη μου επαφή με τον ηχο surround ήταν σε ενα καταστημα της B&O.. οπου παρακολουθησα σκηνες απο το -μη γελατε- ΡΑΜΠΟ, φυσικα σε VHS. Ηταν η πρωτη φορα που ακουσα ελικοπτερα να πετανε.. πισω μου και ενθουσιαστηκα.. Ημουν μολις 13-14 χρονων:grinning-smiley-043 :grinning-smiley-043

Από τότε αρχισα να χαζευω περιοδικά.. (δεν ειχε ιντερνετ τοτε) ,μεχρι που πηραμε σπιτι την πρωτη 29αρα στερεο τηλεοραση, και το σουπερντουπερ SVHS της Philips, οποτε συνδεσα κι εναν ενισχυτη ενος... θειου και ακουσα επιτελους ΜΕΓΑΛΟ ηχο, εστω στερεο..

Μετα.. ενα σετ ηχειων SAVA7 της SONY εκανε την αρχη για το Prologic.. Τρελες καταστασεις.. νοικιαζα το Godzilla σε VHS, και με διαφορες πατεντες, καλωδια να τρεχουν στους καναπεδες κλπ εστηνα ενα προχειρο 4καναλο συστημα.. οπου καλουσα φιλους και ενθουσιαζομασταν..

Μετα.. βγηκε το DVD.. Η συνεχεια ειναι γνωστη..


Αν και θα ακουστει λιγο ηλιθιο ή χαζορομαντικο.. Νοσταλγω λιγο την αναλογικίλα του καλου VHS.. το φυσηματακι και τον κοκκο.. που εδινε μια μοναδικη κινηματογραφικη αισθηση.. :ernaehrung004:
 
Ειλικρεινά δεν θυμάμαι.Ημουν πάρα πολύ μικρός , όταν είχα την πρώτη μου σοβαρή εμπειρία στον ήχο αρχικά, με κάποιον ραδιοενισχυτή SUPERSCOPE και με το πρώτο μου πίκ-άπ, της Micro-seiki dd24 το ποίο διατηρώ μέχρι και σήμερα!!!!!
Αξέχαστες εποχές....
 

Photis

Supreme Member
4 July 2006
4,784
behind the camera
Εγώ που μέχρι να γίνω τεσσάρων ετών δεν είχαμε τηλεόραση σπίτι, αλλά βλέπαμε (και τραβάγαμε) super 8 φιλμ, μπορώ να πω ότι έβλεπα "home cinema";:blush:
 

Photis

Supreme Member
4 July 2006
4,784
behind the camera
Σοβαρά τώρα, θυμάμαι την πρώτη προσπάθεια που είχαν κάνει ένας συμφοιτητής με τον αδερφό του, οι οποίοι κατασκεύασαν ένα κιτ για αποκωδικοποιητή dolby prologic. Εγώ τους προμήθευσα το στερεο video και θυμάμαι που είχαμε δει το Terminator2 με ήχο surround χρησιμοποιώντας 4 ηχεία και δύο ενισχυτές, όλα απλά hifi... Η εμπειρία ήταν μοναδική, κυρίως για τα παιδιά που έφτιαξαν τον αποκωδικοποιητή. Για να πω την αμαρτία μου όμως, οι ταινίες που πραγματικά μου αρέσουν έχουν γυριστεί σε εποχές που η μονοφωνική μπάντα ήταν το στάνταρντ.
 

komhst

Banned
23 August 2006
3,243
Νέα Σμύρνη
Ακόμα έχω τα δύο μαγνητόφωνα με μπομπίνες της AKAI...
Το ένα είναι το X-150D αγορασμένο το 1970 από την Ιαπωνία....
Και το δεύτερο είναι το GX-650D με 3 μοτέρ, 3 κεφαλές, διπλό capstan και ταχύτητα μέχρι 15 i.p.s. αγορασμένο το 1978 από την Σαουδική Αραβία...
 
17 June 2006
8,990
Και εγώ με ένα Prologic ξεκίνησα και μια 25αρα τηλεόραση. Στην αρχή ούτε καν το filmnet δεν έκανε μετάδοση σε stereo, μετά όμως ήταν το καλύτερο...
 

Emilot

AVClub Fanatic
18 June 2006
32,853
Εξάρχεια
Σοβαρή εμπειρία απο homecinema είχα όταν πήρα και εγώ τον prologic με μια Sony 21" παρακαλώ.

Κόλλαγε το cd στον ενισχυτή το πήγαινα για φτιάξιμο, το έπαιρνα πίσω και ξανά τα ίδια, μέχρι που το πούλησα και πήρα τον πρώτο 5.1 ενισχυτή τότε!!

Ωραία ήταν!!... αλλά τώρα είναι καλύτερα!!!:ernaehrung004: :ernaehrung004:
 

Exterminator

New member
10 December 2006
71
Αγαπητοί φίλοι, θυμάμαι αξέχαστα την πρώτη μου μοναδική και αξέχαστη εμπειρια home cinema περιπου 25 χρόνια πριν. Μετά απο σπαρακτικό κλάμα και εξωφρενικές πιέσεις προς τη μανα μου, απέκτησα μία ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ 8mm, βασικά παιδική και... βουβή αφου δεν είχε κεφαλή να διαβάζει τον ήχο που ηταν γραμμένος στο πλάι του φιλμ. Πρώτη προβολή στην αυλή, παρουσία μέγα πλήθους με μέγα πάθος, ένα φιλμάκι με θέμα τον ζορό διάρκειας μόλις ..... 3,5 λεπτών!!! Σαν αιώνας φάνηκε.. Ακολούθησε ένα ακόμα φιλμάκι καρτούν εξαιρετικής διάρκειας 15 λεπτών. Αργότερα, ακολούθησαν και άλλες ταινίες μέχρι και μίας ώρας (τόσο φίλμ χώραγε η μπομπίνα) με διάφορα θέματα, μέχρι και .... χχχμμμ γκουχ, γκουχ....

Χωρίς να χρέιάζεται να μπώ σε λεπτομέρειες, αντιλαμβάνεστε την μαγεία που ένιωσα όταν αντίκρυσα για πρώτη φορά την έγχρωμη, μεγάλη κινηματογραφική εικόνα μέσα στο σπίτι μου. Ειλικρινά, το δέος την συγκίνηση και την ανατριχίλα εκείνης της φοράς, δεν την ξανάνιωσά ούτε με τον πρώτο μου βιντεοπροβολέα. Αχ, ωραίες εποχές....
 
16 July 2006
7,404
HAMBURG
εγω αρχισα τον οκτωβρη του 2000 ...

πηρα το πιονεερ 717 και μετα τον ΝΤΕΝΟΝ 1802 ....εφτιαξα και τα μπροστινα ηχεια και με αυτα ειμαι ακομα .....

αναμενεται μεγαλη αλλαγη αμα πεσει ρευστο ....
τα μονα που θα μεινουν ιδια ειναι τα ηχεια ..
 

Dion999

AVClub Addicted Member
13 November 2006
1,511
Athens-προς τα βορεια
Απο το 1993 (τοτε ημουν περιπου 20 χρονων) με τον πρωτο μου "projectora" και με laser-disc.Τη λεξη projectora την εβαλα σε εισαγωγικα γιατι ηταν ενας τριλαμπατος ο οποιος δεν εδειχνε ουτε σε συνθηκες απολυτου σκοτους.Ενοειται οτι απο τοτε μεχρι σημερα εχουν περασει παρα πολλα μηχανηματα εικονας και ηχου απο τα χερια μου και φυσικα μια αρκετα μεγαλη συλλογη απο ταινιες σε laser-disc,βιντεοκασσετες και dvd(πανω απο 2000).
 
Πρώτο ολοκληρωμένο σύστημα το 1995 με ενισχυτή τον HARMAN CARDON AVR 10 μαζί με 5 ηχεία και το sub της infinity, βίντεο της sony stereo και συλογή της κασέτες του HI- TECH. Τότε ακόμα τις κασέτες με καλό ήχο τις ψάχναμε με τα κυάλια.
 
17 June 2006
20,912
Αθήνα
Εμένα η πρώτη "κινηματογραφική" εμπειρία ήταν με ένα ολοκληρωμένο AIWA συστημα που είχε αποκωδικοποιητή Dolby Prologic και 5 ηχείάκια. Βέβαια αγόρασα και έξτρα και subwoofer της Aiwa.
Πηγή ένα S-VHS stereo βίντεο της Philips και software οι βιντεοκασσέτες που έδινε το Hitech τις οποίες μάζευα με ευλάβια (εννοείται ότι έχουν καταλήξει ήδη σε σακούλα σκουπιδιών). Τηλεόραση μια 25άρα SONY και μετά μια 29άρα philips 4:3
Πάντως όσο κι αν είχα εντυπωσιαστεί τότε, δεν αναπολώ καθόλου τις στιγμές αυτές.
Τι να αναπολώ;την μεγάλη και καθαρή εικόνα; ή τον stereo ψευδοsurround ήχο;
 

nickont

Senior Member
30 October 2006
668
Αθήνα - Κολωνός
Το 1997 απόκτησα το πρώτο σετ home cinema με τηλεόραση 29 , τον πρώτο μου Yamaha, σετ 6 ηχείων, και SVHS video panasonic.

Νομίζω μετά 1 χρόνο χτύπησα και το 626 DVD pioneer και μετά ο Γιαννάκης ο φίλος μου, μου πούλησε τον Hitachi lcd projector. Φυσικά όλα δουλεύουν ακόμα ρολόι, αν και έχουν εμπλουτιστεί με μπόλικα κομμάτια.

-bye-
 

sfortis

Administration Team
Staff member
3 August 2006
11,409
t3.large
Αααααα τωωωωρα, εχουν γίνει δίσκοι σερβιρίσματος!!! :flipout:
.
.
.
.
.
.
.
.
(δεν εχω!)
 
Οι πολύ παλιοί είμαστε εδώ

Με συγκίνηση είδα τον komhst να γράφει για τα μαγνητόφωνα της ΑΚΑΙ.

Και επειδή κι εγώ από αυτά ξεκίνησα, ας πω την δική μου ιστορία, όσο γίνεται πιο σύντομα, αν και την έχω ξαναπεί με κάποια παραλαγή στο πάλαι-ποτέ avforum.

Πάμε, λοιπόν

Ήταν το καλοκαίρι του 1966, όταν αποφοίτησα από την ΑΔΣΕΝ (ΔΣΕΝ, τότε) Ασπροπύργου, και πριν μπαρκάρω για το πρώτο μου βαπόρι, πέρασα αρκετές μέρες του καλοκαιριού κοντά στον παιδικό μου φίλο Σ.Σ. (μια φιλία που κρατάει ακόμα, μετά από 41 χρόνια), που μόλις είχε κι αυτός αποφοιτήσει από την Ανωτέρα Ηλεκτρονικών της Σιβιτανιδείου.

Τότε έμαθα για πρώτη φορά την ύπαρξη (ΟΚ, την είχα ακούσει, αλλά δεν φανταζόμουν ότι μπορεί και να την δω και να την αγγίξω) της μαγικής συσκευής, που λέγονταν "μαγνητόφωνο", το γνωστό μας μπομπινόφωνο. Ο φίλος μου μίλησε για την ΑΚΑΙ, μια άγνωστη εταιρεία (και λέξη) σε μένα, και η οποία ήταν από τις πρώτες που έφτιαχνε μαγνητόφωνα. Μάλιστα, μου εξήγησε πως τα μοντέλα της ήταν κόπιες της Αμερικάνικης AMPEX, θρυλικό όνομα στον χώρο του επαγγελματικού ήχου και των στούντιος. Και τότε μου είπε για πρώτη φορά τί εστί "λυχνία". Μου εκθείασε μάλιστα τα ΑΚΑΙ, διότι το πιο διαδεδομένο τους μοντέλο, το Μ8, έβγαινε τότε στην Ιαπωνία και είχε τελικούς ενισχυτές ενσωματωμένους με λυχνίες, των 8 watt RMS έκαστος, παρακαλώ!

Τις μέρες εκείνες, γύρισε κι ο ξάδελφος ο Μάκης από μπάρκο. Πιο μεγάλος αυτός, ήδη ψημένος ναυτικός και πήγαμε να τον δούμε, να μάθω κι εγώ τα του επαγγέλματος. Στο σπίτι του, με το που μπήκαμε, απέναντι στην είσοδο στο σαλόνι, φιγουράριζε μια μεγαλοπρεπής και ογκώδης συσκευή. Με όσα είχα ακούσει την αναγνώρισα αμέσως: ήταν ένα μπομπινόφωνο Grundig, οριζόντιο, με μπομπίνες των 7,5 ιντσών. Του ζήτησα να το ακούσουμε, αλλά δεν υπήρχε τίποτα γραμμένο σε ταινία. Αμέσως μου γεννήθηκε η ιδέα πως μπορώ να το αξιοποιήσω. Ζήτησα να το δανειστώ, για να γράψω κάποιους δίσκους βινυλίου, που είχα σε ταινίες, ώστε να τις πάρω μαζί μου όταν μπαρκάρω. Είχα σκοπό να αγοράσω μαγνητόφωνο και να τις ακούω στο βαπόρι(!) Πόσο φτωχά σκεφτόμουν! Με 40 λίρες στερλίνες μισθό, τί θα πρωτοαγόραζα; Τέλος πάντων, έφαγα κάπου μια βδομάδα, γράφοντας συνέχεια ότι νόμιζα από δίσκους, με τη βοήθεια ενός πικάπ Garrard (ή Tepaz, δεν θυμάμαι πια).

Μετά μπαρκάρισα, δοκιμάκι πρωτόμπαρκο. Πρώτο ταξείδι μου κατ' ευθείαν Yokohama. Τότε η Isezaki-cho (cho στα Γιαπωνέζικα σημαίνει "δρόμος - οδός". Υπάρχει και τραγούδι για την συγκεκριμένη οδό) μόλις αποκτούσε σάρκα και οστά. Τα βράδια, μετά την δουλειά, περπατούσαμε στην Isezaki και χαζεύαμε τα μικρομαγαζάκια, οι περισσότεροι από μας για ρούχα, παπούτσια κ.α. καλούδια της καθημερινότητας, που τόσο λείπανε από τον μέσο Έλληνα. Εγώ όμως θυμάμαι σαν τώρα να καρφώνω τα μάτια μου στα πενιχρά για την εποχή ηλεκτρονικά, ειδικά στις έγχρωμες τηλεοράσεις, στα ηχεία και στα λιγοστά μοντέλα των ραδιοενισχυτών, που επεδείκνυαν οι Γιαπωνέζοι. Έψαχνα και για μαγνητόφωνο, αλλά οι 40 λίρες το έκαναν άπιαστο όνειρο. Μείναμε για την παραλαβή του πλοίου στη Yokohama, τότε γύρω στις 15 μέρες.

Μετά, κατ' ευθείαν ναύλος για Περσικό Κόλπο κι από κει Αμβέρσα (Βέλγιο). Εκεί είδα (ξανά) έγχρωμη τηλεόραση, αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκή χώρα. Και συνειδητοποίησα πόσα άγνωστα και θαυμαστά πράγματα ήταν δίπλα μας, που δεν μπορούσαμε να τα αγγίξουμε.

Ξεμπαρκάρισα μετά από έναν ακριβώς χρόνο. Το τελος του 1967, με την Χούντα ήδη καθεστώς στην Ελλάδα, ξαναμπαρκάρισα τρίτος μηχανικός (ήτοι αξιωματικός) αλλά πάλι με τον πενιχρό μισθό των 75 στερλινών. Ήμουν χωρίς δίπλωμα, βλέπεις, και η ναυτιλία είχε καθιερώσει την θέση του τέταρτου μηχανικού, δηλαδή του τρίτου "άνευ διπλώματος", όπως το λέγανε. Δεν άργησα όμως να συμπληρώσω την απαιτούμενη υπηρεσία, και σε 6 μήνες πήρα προαγωγή και τον μισθό του κανονικού τρίτου.

Οποία ανακούφισις και ευτυχία! Επί τέλους θα μπορούσα να αποκτήσω το από 2ετίας σχεδόν όνειρό μου, ένα μαγνητόφωνο ΑΚΑΙ.

Το επόμενο ταξείδι ήταν για Τόκυο. Με το φτάσαμε, γραμμή στον κεντρικό δρόμο του Τόκυο, στην Ginza Street (εκεί με είχαν δασκαλέψει να πάω κάτι Γιαπωνέζοι μπομπότηδες, μικροέμποροι που πουλάγανε μικροπράγματα στα βαπόρια).

Μπήκα στο πρώτο μαγαζί που έγραφε ΑΚΑΙ απ' έξω. Ζήτησα το Μ8, αλλά ο πωλητής μου είπε πως το μοντέλο αποσύρθηκε και στη θέση του υπάρχει το Μ9, full solid state, με ισχύ εξόδου όχι 8 αλλά 20 watts RMS ανά κανάλι. Στην αρχή κόλωσα, δεν ήξερα κι όλας πολλά πράγματα, αλλά πες-πες ο Γιαπωνέζος με έπεισε. Έσκασα 89000 γιεν και κάτι, ήτοι 89 και κάτι λίρες στερλίνες, τα 2/3 και βάλε του μισθού μου, αλλά δεν ένοιωσα καθόλου ένοχα, πιστέψτε με (αργότερα, το είδα στο επόμενο ταξείδι σε άλλη πόλη, στη Nagoya, στα 66000 ή 67000 γιεν, αλλά ήταν αργά).

Υπάρχει και κάτι αστείο, αλλά και σοβαρό μαζί, σ' αυτή την ιστορία. Μια βραδιά, που έκανα τη βάρδια 12-4, ο λιπαντής της προηγούμενης βάρδιας μπήκε στην καμπίνα μου, όσο ταξιδεύαμε (με την άδειά μου, φυσικά) να ακούσει μια ταινία που είχα. Αφού την άκουσε, όσο εγώ ήμουν βάρδια στο μηχανοστάσιο, άφησε το μαγνητόφωνο στην άκρη του τραπεζιού της καμπίνας και με το "μπότζι" (το κούνημα του πλοίου πλευρά με πλευρά, λόγω θαλασσοταραχής), έπεσε το ΑΚΑΙ και στράβωσε το αξονάκι που στήριζε την αριστερή μπομπίνα. Κόντεψα να πάθω αποπληξία, όταν σχόλασα από την βάρδια και το είδα!

Το γεγονός αυτό, όμως, μου έδωσε την ευκαιρία στο επόμενο ταξείδι, πάλι στο Τόκυο, να πάω το μαγνητόφωνο στο ίδιο το εργοστάσιο της ΑΚΑΙ, όπου είδα για πρώτη φορά ανηχοϊκό θάλαμο, αίθουσα παρουσιάσεων όλων των προϊόντων της εταιρείας, καθώς και την γραμμή παραγωγής της, όπου τότε πολλά πράγματα τα έφτιαχναν με το χέρι. Πραγματικά, απίστευτη και αξέχαστη εμπειρία.

Αυτά ήταν τα πρώτα εναύσματα για το μικρόβιο. Και νομίζω οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, από μας τους παλαιότερους, ξεκινήσαμε από τον ήχο και μετά περάσαμε σιγά-σιγά στην εικόνα.

Το απίθανο ξέρετε ποιό είναι; Ενώ το Μ9 χάθηκε, γιατί το είχα δανείσει στον εκλιπόντα αδελφό μου, να το χρησιμοποιήσει σε κάποιο μαγαζί που δούλευε, μετά από πολλά χρόνια, κάποιος φίλος του χόμπυ μας, γνωστός στους περισσότερους εδώ (αλλά επιτρέψτε μου να κρατήσω την ανωνυμία του), μου έδωσε ένα Μ8, το οποίο θέλει service, βέβαια. Σκοπεύω να το φτιάξω κάποια στιγμή, γιατί φαντάζομαι πως το αξίζει. Λυχνίες καινούργιες χρειάζομαι μόνο και έναν μερακλή τεχνικό. Όσοι πιστοί δηλώσατε παρόν.
 
Και συνεχίζουμε

Φυσιολογικά, νομίζω, ήρθε η εξέλιξη και μετάβαση από τον ήχο στο Home Theater.

Για τους παλιούς σαν και μένα, φαντάζομαι πως έπρεπε πρώτα να ωριμάσει αρκετά η ιδέα της σύγκλισης εικόνας και ήχου και μετά να περάσουμε σε ολοκληρωμένη λύση Home Theater.

Θυμάμαι πως με πρωτοαπασχόλησε η ιδέα εκεί κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 (91 ή 92 ήταν, αν θυμάμαι), όταν πρωτοδιάβασα κι εγώ για τον πρωτοεμφανιζόμενο όρο στον ειδικό τύπο. Θυμάμαι πως το πρώτο πραγματικό "κλικ" το έκανε μέσα μου ένα άρθρο στο Stereophile, που έλεγε κάτι σαν: "It's Home Theater, I say..."

Μετά κυκλοφόρησε και το Stereophile Guide To Home Theater, σαν ξεχωριστή έκδοση, ήμουνα ήδη συνδρομητής στο περιοδικό-μαμά, έγινα και στο άλλο και μετά όλα πήραν το δρόμο τους. Την ίδια εποχή είδα και στο Dubai (Ην. Αραβ. Εμιράτα) για πρώτη φορά αίθουσα παρουσίασης με στημένο προβολικό και πολυκάναλο ήχο hi-end και από κει ξεκίνησα να υλοποιήσω την ιδέα της μετατροπής του υπάρχοντος ηχητικού σε πολυκάναλο και να προσθέσω και προβολικό ή TV μεγάλης διαγωνίου.

Πρώτο-πρώτο εξάρτημα ΔΕΝ ήταν για την εικόνα, αλλά (κόλλημα ήταν αυτό, πως να απαλλαγώ;) για τον πολυκάναλο ήχο. Ένας pro AV, ο SSD66THX της Αμερικάνικης ADA. Μετά ήρθε μια Sony 29άρα, μετά ένας Vidicron Crystal Two, που σύντομα έγινε Crystal One, κ.ο.κ.
 
Το τέλος της εισαγωγής στο χόμπυ

Όταν έφερα τον Crystal Two από το Dubai, ανακάλυψα πως για να τον βάλω στο σαλόνι έπρεπε να τον ακουμπίσω στο πιο ψηλό ράφι του σύνθετου, που ήταν όμως από την άλλη μεριά του σαλονιού, 7,5 μέτρα μακρυά από την οθόνη. Διαβάζοντας το manual ανακάλυψα πως το zoom του προβολέα δεν φτάνει, με αποτέλεσμα η εικόνα να βγαίνει έξω από τα όρια της οθόνης (μια χειροκίνητη 100άρα Dalite, Model B, 4:3 - την έχω ακόμα). Το κρέμασμα από το ταβάνι ήταν απαγορευτική λύση για πολλούς λόγους, κυριότερος των οποίων ήταν ένα air condition οροφής, που ήταν βαλμένο ακριβώς εκεί που θα μπορούσε να μπει ο προβολέας.

Το τί λύσεις σκαρφίστηκα, δεν λέγεται. Η πιο επαναστατική ήταν ένα stand (τραπεζάκι δεν θα μπορούσα να το πω, η λέξη "βάση" είναι λίγη, αλλά χάριν διατήρησης των ελληνικών όρων, ας το πούμε έτσι), το οποίο είχε ξύλινη επιφάνεια μεν, για να πατάει ο προβολέας, αλλά από κάτω υπήρχε ένα υδραυλικό actuator, σαν αυτό που έχουν οι καρέκλες γραφείου, που βοηθάει να ανυψώνεις ή να χαμηλώνεις το κάθισμα, ανάλογα με το άτομο που κάθεται.

Κι όλα αυτά σε ένα πολύ καλλιτεχνημένο πόδι από φινιρισμένο και βερνικωμένο ξύλο, όμοιο με την επίπλωση του σαλονιού, που πάταγε πάνω σε ισχυρά ροδάκια επίπλων, ώστε να είναι εύκολα μεταφερόμενο, με μια κολόνα από χαλύβδινη χοντρή σωλήνα, για να είναι άκαμπτο, κατάλληλα διαμορφωμένη στον τόρνο, ώστε να μπορεί να εδράσει στην κορυφή της το actuator, και όλο αυτό καλλιτεχνικά κρυμμένο σε ένα εξωτερικό περίβλημα από μαύρη σωλήνα PVC, σαν κίονας, με βάση και κορυφή (κιονόκρανο) δυό βαριές μπρόυτζινες κατασκευές, φτιαγμένες κι αυτές στον τόρνο, και γυαλισμένες στον κετσέ (εργαλείο που γυαλίζουν τα πόμολα) και βερνικωμένες, για να δείχνουν πάντα hi-end.

Είχα σκοπό να το στήσω στη μέση του σαλονιού, για να δείχνει και όμορφο και να είναι και αισθητικά αποδεκτό. Τρίχες! Ούτε υλοποιήθηκε ποτέ η ιδέα.

Στο επόμενο ταξείδι μου στο Dubai, βρήκα τον Vidicron Crystal One σε προσφορά. Αμέσως σκέφτηκα πως μπορούσα να δώσω τον Crystal Two και να τον αποκτήσω. Βασικό του πλεονέκτημα το μεγαλύτερο zoom, πράγμα που απάλασσε από βάσεις και άλλα, γιατί έτσι μπορούσα να τον τοποθετήσω στο σκρίνιο, στην άλλη άκρη του δωματίου, δηλαδή. Έτσι κι έγινε.

Μετά, άλλες μετατροπές, κατασκευή νέων ραφιών για το σκρίνιο στον μαραγκό, καινούργιες προσπάθειες. Πέρασμα καλωδίων τοίχο-τοίχο, κ.ο.κ.

Στο τέλος ανακαλύψαμε όλοι μαζί πως η λύση Home Theater σε σαλόνι, όπως εγώ το ήθελα ήταν ανέφικτη. Έτσι μπήκε μπροστά η ιδέα να δημιουργηθεί άλλος χώρος, ανεξάρτητος. Το θέμα ήταν πού.

Στο κτίριο του σπιτιού, υπάρχει μαγαζί διπλόϋψο, που η αρχική του χρήση ήταν για εμπόριο φωτιστικών. Αυτή η χρήση είχε εγκαταλειφθεί από πολλών ετών. Έλαχε τότε να να θέλει κι ο αδελφός μου να μεταφέρει την εταιρεία του στο κτίριό μας, και η εξέλιξη αυτή με βόλεψε.

Κάλεσα τον Γιάννη, χομπίστα σαν κι εμάς, μουρλό με το είδος, αλλά και μακετίστα και κατασκευαστή χώρων (στούντιος, videoclubs, θάλαμοι επίδειξης μηχανημάτων AV και εκθέσεων, κλπ.). Του έδειξα τα δικά μου σχέδια και τον χώρο. Αυτό ήταν! Σε 5 μήνες, ο χώρος διαμορφώθηκε, όπως τον ήθελα και τον είχα σχεδιάσει και καλύτερος.

Μετά σοβαρέψαμε. Εγκαταλείψαμε τα παλιά προβολικά, περάσαμε στο στρατόπεδο του CRT, και των πιο σοβαρών ηχητικών λύσεων, κάναμε σύγκλιση παλαιών και νέων συσκευών και φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα.

Θα μου πείτε, τελειώσαμε. Όχι, βέβαια, δεν τελειώνει ποτέ κάτι τέτοιο. Αλλά, κάπως τα πράγματα έχουν τώρα ομαλοποιηθεί και απλώς μένουν οι επιπρόσθετες πράξεις, αυτές που διακατέχουν όλους μας. Άλλωστε μεγαλώσαμε κι όλας και κάπου πρέπει να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε το χόμπυ.

Υ.Γ.:
Όπως προείπα, μέρος αυτής της ιστορίας είχε γραφτεί στο avforum. Αυτή η ιστορία γράφτηκε πρiν λίγες μέρες και στο avsite.gr. Ελπίζω (και πιστεύω) να μην ενοχλείται κάποιος γι αυτό. Άλλωστε αρκετοί από εμάς, όπως είχα πει και στις αρχές, μετά την δημιουργία αυτής της ιστοσελίδας, παρακολουθούμε και συμμετέχουμε και στις δύο.