Sandman, ένα ονειρικό comic

Lepton

Supreme Member
19 June 2006
5,346
Γλυφάδα
Τα comics είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών που οι αγγλόφωνοι αποκαλούν guilty pleasures. Οι περισσότεροι τα θεωρούν συνυφασμένα με την παιδική ηλικία, ενώ οι λίγο πιο υποψιασμένοι θα τα χαρακτηρίσουν ευγενικά "pop culture". Κι' όμως, τα comics είναι ένα μέσο με εύρος όσο και ο κινηματογράφος. Πέραν των παιδικών και των υπερηρωικών (που όντως είναι η πλειοψηφία), στις σελίδες τους βρίσκει κανείς επιστημονική φαντασία, noir, fantasy, πορνό, τρόμο, κοινωνικά, αισθηματικά κ.λπ. Επιπλέον, λόγω του μικρότερου κόστους, πάσχουν σαφώς λιγότερο από τη μαρκετίστικη νοοτροπία που καταδυναστεύει τον κινηματογράφο. Ο απολογητικός αυτός πρόλογος επιχειρεί να προετοιμάσει το έδαφος για τη βαριά δήλωση πως ο Sandman του άγγλου Neil Gaiman ανήκει στα διαμάντια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. "Ο Gaiman ίσως είναι ο Σαίξπηρ των comics. Δεν είναι απαραίτητα τόσο καλός, αλλά το θέατρο πριν τον Σαίξπηρ θεωρείτο κάτι αντίστοιχο με τα τηλεοπτικά σήριαλ σήμερα. Κάτι αντίστοιχο φαίνεται πως κάνει ο Gaiman με τα comics", όπως διάβασα κάπου στο 'net.

Στο Sandman συναντάμε τους 7 Αιώνιους, Destiny, Death, Destruction, Desire, Dispair, Delirium και Dream, τις οντότητες που κυβερνούν τις ομώνυμες "λειτουργίες" για θεούς και θνητούς και επικεντρωνόμαστε στον τελευταίο, το Μορφέα. Παρακολουθούμε την σχέση του με τη "δουλειά" του, τα αδέλφια του και τις οντότητες με τις οποίες έρχεται σε επαφή. Μέσα από τις ιστορίες του, ο συγγραφέας εξετάζει θέματα όπως η ευθύνη, η μοίρα, η αλλαγή, η επιλογή, η απληστία και άλλα. Σε κάθε μία, όμως, βαθύτερο θέμα είναι το storytelling αυτό καθαυτό. Ο πρωταγωνιστής του Gaiman είναι ο Πρίγκηπας των Ιστοριών και σε αυτές αποδίδει φόρο τιμής ο συγγραφέας. Στα 76 τεύχη του συναντάμε πολλές, γνωστές και άγνωστες, είτε να λαμβάνουν χώρα, είτε να τα διηγούνται άλλοι χαρακτήρες. Σε πολλά σημεία, μάλιστα, ο Neil δε χάνει ευκαιρία να μας εκθέσει και τους δικούς του προβληματισμούς για την κατάστρωση μιας ιστορίας.

Ο κόσμος του Sandman είναι τεράστιος. Δεν είναι τυχαίο ότι, αφού τελείωσε η σειρά, πολλοί συγγραφείς δούλεψαν με τους χαρακτήρες του. Δύο σειρές, μάλιστα (The Dreaming και Lucifer), έφτασαν τα 60 και τα 75 τεύχη, αντίστοιχα. Θα μπορούσα να γράφω επί ώρες για τον υπεραιωνόβιο Hob Gadling, τη αιωνίως μικρή Delirium, τη διαβολική Thessaly, τον ψευτονταή Mervyn και άλλους. Για να μη γίνω πολύ μαρτυριάρης, όμως, θα ξεχωρίσω μόνο τον Lucifer, ο οποίος αφήνει την κόλαση και ανοίγει το πιο classy piano bar στο Los Angeles και την πιο όμορφη προσωποποίηση του θανάτου που έχετε συναντήσει: Ξεχάστε τις κάπες και τα κρανία, εδώ μιλάμε για μία χαριτωμένη τσαχπινούλα στο στυλ της Chrissie Hynde! Και όλη αυτή η μαγεία συμπληρώνεται με μία ποιητική γλώσσα, που έχω την αίσθηση πως θαυμάζουμε στην κλασσική λογοτεχνία αλλά μάλλον σνομπάρουμε στη σύγχρονη.

Οι ιστορίες του Μορφέα κυκλοφορούν σε 10 τόμους, οι οποίοι έχουν μεν μια σχετική θεματική αυτονομία, αλλά κάθε ένας είναι ένα σκαλοπάτι προς το τέλος. Ενδεικτικά, διαβάστε το Brief Lives ή το Season of Mists. Αν σας κερδίσει, αρχίστε από την αρχή. Το πρώτο, Preludes & Nocturnes δεν είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό και έχει περισσότερο στυλ ιστοριών τρόμου. Επίσης, αναζητήστε το Endless Nights και τα δύο βιβλία της Death, πάντα του ίδιου.
 
18 June 2006
362
__Εσένα όσο πάει σε συμπαθώ όλο και περισσότερο!! χαχαχαχα!

__ΚΟΡΥΦΑΙΟ COMIC. Μάλιστα, ένα απ' αυτά (αυτό που ο Μορφέας συναντά τον... Σαίξπηρ!!), είχε κερδίσει κάποιο πολύ μεγάλο λογοτεχνικό βραβείο και απο τότε απέσυραν τα κομιξ απο το διαγωνιστικό μέρος του διαγωνισμού γιατί ζήλεψαν οι άλλοι που κάποιος με μερικές σελίδες τους πήρε το βραβείο -πανάξια- μέσα απο τα χέρια τους, ενώ αυτοί ‛γράφαν τόμους... γιατί άραγε..; Ε ρε Μέλανας Ζωμός που σας χρειάζεται...

__Φυσικά, αν μπορείτε, καλό είναι να τα διαβάσετε στο πρωτότυπο (στην Αγγλική). Αλλά και το ελληνικό δεν ήταν χάλι, καθόλου χάλι! Κάτι είχε κάνει η Modern Times θυμάμαι στην περίοδο της comic ακμής της... Καλή (και φθηνή) περίπτωση για μια πρώτη γεύση.

__Αγαπημένο τεύχος (δυστυχώς έχω διαβάσει λίγα 10-15) αυτό με την Μονομαχία (μάχη λόγου) του Μορφέα στην Κόλαση, αλλά και αυτό με τον Σαιξπηρ. Αγαπημένο εξώφυλλο (μάλλον μου άρεσε και ο πρώτος σκιτσογράφος, βέβαια, δεν ξέρω μετά, απο τη μέση και μετά τι έγινε, αν άλλαξαν πάλι... τέλος πάντων, όλοι ωραίοι ήταν), το πρώτο... Ακόμα το θυμάμαι! Φυσικά, έχω και το πρώτο τεύχος στο πρωτότυπο και μάλιστα first print! Tώρα δεν ξέρω πόσο κοστίζει, αλλά τότε ακόμα ήταν πολλά λεφτά για comic!

__Πάντως, δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ανάγκη να πάτε στα first print... Πάτε στους τόμους που είναι και πολλοί ωραίοι (αν θυμάμαι καλά με hard cover) και ΠΟΛΥ πιο οικονομικοί. Πάντως, αν σας αρέσουν έστω και λίγο τα comic μη το προσπεράσετε... θα χάσετε... ;)
 
Last edited:

Lepton

Supreme Member
19 June 2006
5,346
Γλυφάδα
Απάντηση: Re: Sandman, ένα ονειρικό comic

Βασίλης Παπαδημητρίου said:
__Εσένα όσο πάει σε συμπαθώ όλο και περισσότερο!! χαχαχαχα!
Πολλοί με συμπαθούν, μέχρι να χρειαστεί να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι. :p

Στα ελληνικά κυκλοφόρησαν μόνο οι πρώτοι δύο τόμοι (που δεν ήταν και οι δυνατότεροι) σε 8 (αν δεν κάνω λάθος) βιβλιαράκια, οπότε δεν τίθεται θέμα για μένα. Τα first print επίσης δεν έχουν νόημα, γιατί αποκλείεται να τα βρείτε όλα (ειδικά το Sound of her wings, όπου πρωτοσυναντάμε τη Death). Οι τόμοι κυκλοφορούν και με σκληρό και με μαλακό εξώφυλλο.

Οι σκιτσογράφοι κατά κύριο λόγο εναλλάσσονται από κύκλο σε κύκλο. ο μόνος σταθερός ήταν ο Dave McKean, μεγάλος καλλιτέχνης κατά τη γνώμη μου και με ιδιαίτερο στυλ, που έκανε τα εξώφυλλα.

Με τον Σαίξπηρ συναντιέται 3 ή 4 φορές. Σε μία από αυτές ο ίδιος ο Σαίξπηρ παρουσιάζει το Όνειρο Θερινής Νυκτός σε ένα... ασυνήθιστο κοινό, ενώ το τελευταίο τεύχος είναι εξολοκλήρου αφιερωμένο σε αυτόν. Η λογομαχία στην Κόλαση είναι και για 'μένα από τις καλύτερες στιγμές της σειράς! ;)
 

pontios

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
7,141
Clermont-Ferrand, France
Απάντηση: Re: Sandman, ένα ονειρικό comic

Lepton said:
Στα ελληνικά κυκλοφόρησαν μόνο οι πρώτοι δύο τόμοι (που δεν ήταν και οι δυνατότεροι) σε 8 (αν δεν κάνω λάθος) βιβλιαράκια, οπότε δεν τίθεται θέμα για μένα.

Στα Ελληνικά οποιοδήποτε κόμικ νομίζω χάνει παντελώς (εκτός εάν είναι γραμμένο στα Ελληνικά). Το ίδιο ισχύει και για οποιοδήποτε κείμενο μεταφρασμένο. Δεν ε'ιναι δυνατόν να απαγγείλεις Καβάφη στα Αγγλικά όσο καλή μετάφραση και εάν κάνεις.
Το Sandman είναι κορυφαίο και για μένα μαζί με το Hellblaser τα καλύτερα σκοτεινά κόμικ.
 

Lepton

Supreme Member
19 June 2006
5,346
Γλυφάδα
Αν μου επιτρέπεις, είναι λίγο γενίκευση αυτό. Υπάρχουν πολλές καλές μεταφράσεις, ανάλογα με το πόσο "παιχνιδιάρικο" είναι το αρχικό κείμενο και με το μεράκι του μεταφραστή. Η ποίηση είναι το δυσκολότερο έργο των μεταφραστών, ας μην κρίνουμε από τα άκρα.

Έχοντας διαβάσει τον Κώδικα Ντα Βίντσι στα ελληνικά και τους Illuminati (Angels & Demons) στα αγγλικά, το επίπεδο μου φάνηκε το ίδιο. Επίσης, με εντυπωσίασε η ελληνική μετάφραση του "Ίλιον" (Ilium) του Dan Simmons και δεν παίρνω το αγγλικό Olympos γιατί νομίζω ότι το ελληνικό αξίζει την αναμονή. Από την άλλη, δε μπορώ να φανταστώ αξιοπρεπή μετάφραση του Douglas Adams!
 

pontios

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
7,141
Clermont-Ferrand, France
Lepton εσύ μιλάς για βιβλία. Εγώ μίλησα για κόμικ. Ο λόγος που ανέφερα τον Καβάφη είναι γιατί πολλά κόμικ ο τρόπος που γράφουν είναι όπως ο Douglas Adams που ανέφερες. Τα βιβλία είναι κάτι διαφορετικό και σε γενικές γραμμές μπορεί να γίνει κάτι αξιοπρεπές εάν δεν είναι βασισμένο σε ιδιωματισμούς της γλώσσας. Όπως και να το κάνουμε αλλιώς είναι να διαβάζω για Elves και άλλο για Ξωτικά.
 
18 June 2006
362
__Συμφωνώ ότι κάποια πράγματα δεν μεταφράζονται ή χάνουν ακόμα και αν έχουμε πιστή μετάφραση. Π.χ. Αλλιώς διαβάζεις το Come and claim it, της Arwen στο Αγγλικό και αλλιώς το ελάτε να το πάρετε... (μπλιάξ). Η μόνη περίπτωση καλύτερης μετάφρασης (τουλάχιστον σε ένα σημείο, χιχι) απ' το Αγγλικό (Αμερικάνικο) στο Ελληνικό, ήταν στους 300. Οπού εκεί το Come and take it, μεταφράστηκε στο ακόμα πιο επικό "Μολών Λαβέ".

__Γενικά όμως, μπορεί να γίνει καλή δουλειά και όταν γίνεται, είναι αυτό "το αμέσως καλύτερο", που δεν είναι ξενερωτικό. Είναι μια λύση... Πάντως, ίσως είναι και θέμα συνήθειας ή καλύτερης κατάρτισης ή και γω δεν ξέρω τι ακριβώς, αλλά φίλε Pontios, έχεις ένα δίκαιο, ακόμα και οι γραμματοσειρές φαίνονται πολύ καλύτερες... Αλλά είπαμε, αν είναι καλή η δουλειά, δε "σε χαλάει" δε σου καταστρέφει την ατμόσφαιρα (ας μη μιλήσω για την μετάφραση της ταινίας The Felloship Of The Ring -κωμωδία το έκαναν... ggrrrr).

__Αλλά ειδικά σε comic όπως ο Mορφέας ή τα άλλα ενήλικα, αν μπορεί κάποιος να αναγνώσει το πρωτότυπο, δεν τίθεται καν θέμα για το πιο αξίζει να διαβάσει αποκτήσει...




Υ.Γ. για το first print του 1ου τεύχους... κυρίως συναισθηματικοί λόγοι... Δεν έχω τίποτα άλλο σε first print -απ' τον μορφέα τουλάχιστον και γενικά αυτά ήταν τα περισσότερα λεφτά που έχω δώσει (τα "δεύτερα" περισσότερα, ήταν για το ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ εξώφυλλο του Wolverine 100 με το καλύτερο έως τότε ολόγραμμα που είχε κυκλοφορήσει, αλλά και πάλι είχα δώσει τα μισά...).

Υ.Γ.2 γιατί το λες αυτό βρε Lepton... τρως πολύ? χιχιχι...
 
Last edited:

Lepton

Supreme Member
19 June 2006
5,346
Γλυφάδα
Βασίλη, δεν τρώω πολύ, γιατί συνήθως τελειώνει το φαγητό (το δικό μου και των άλλων). :p