Αλλη μια απογοητευση μετα απο προσδοκειες...
Ειχα δει την πρωτη ταινια, την οριτζιναλ, και μου ειχε αρεσει πολυ. Την εβρισκα κορυφαια στο ειδος τρομου. Μυστηριου και τρομου ταυτοχρονα.
Επροκειτω για το Silent Hill.
Ηταν βασισμενο σε ενα παιχνιδι εφευρουμενο αρχικα απο Γιαπονεζους, ειχε πρωταθει και σε πλεηστεησον. Αλλα το φιλμ ηταν φιλμ. Με ολους τους κινηματογραφικους κωδικες του ειδους. Εξαιρετικο.
Ετσι περιμενα και το
Επιστροφη στο Silent Hill .Πως και πως, 20 χρονια μετα.
Αλλα πλεον η συγκινηση δεν υπηρχε. Ο ρυθμος σχεδον υπνωτικος. Και το ολο θεμα φαινοταν σαν παγωμενο πιατο.
Το κυριο στοιχειο του για μενα που με απεκοψε απο την γοητεια του μυθου του αρχικου φιλμ.... Το πρωτο ηταν ταινια βασισμενη σε παιχνιδι. Αυτο μου μοιαζει σαν παιχνιδι βασισμενο σε παιχνιδι
Ψυχρο που ακολουθει πιστες με ενα αφηγημα off, για να περασεις σε αλλη σεκανς, μου θυμιζε περισσοτερο πιτς ηλεκτρονικων παιχνιδιων μαι αυτες τις Intro σε καθε κεφαλαιο μεχρι να βρεις την ακρη.
Ετσι καπου δεν ενοιωθα καν την αγωνια για τον πρωταγονιστη ασε που η καταληξη ηταν προβλεψιμη.
Μηπως εγινε και εδω προχειροδουλεια με την ιστορια και την εξελιξη της ; Βεβιασμενο σεναριο για να βγει και καλα ενα νο 2 ;
Δεν ξερω αλλα εγω καπως ετσι το εννοιωσα. Εξ ου και η απογοητευση σε σχεση παντα με το πρωτο.
Αλλη μια φορα εδω σαν το εργο να μην ειχε ψυχη. Εστω και μαυρισμενη. Αυτη η τεχνοκρατεια μοιαζει να τα σαρωνει ολα.
Και η Ιταλικη αφισα της ταινιας που μ'αρεσει περισσοτερο
Στην πρωτη θα εβαζα ενα 9,5. Σ'αυτην αρκετα λιγοτερο.
Εχω ακομα προσδοκειες απο αυτον τον σκηνοθετη.
Ο Κριστοφ Γκανς, Γαλλος απο την Κυανη Ακτη, γεννημενος το 1960 απο μικρος δειχνει το παθος του για την εικονα την εικονογραφια και το σινεμα.
Ηδη απο εφηβος βγαζει Fanzines Αργοτερα βγαζει και περιοδικο (περιορισμενης κυκλοφοριας φαν του genre τρομου και μυστηριου.
Μπαινει στο Ινστιτουτο υψηλων σπουδων κινηματογραφιας. Καταφερνει και μπαινει στην τηλεοπτικη εκπομπη του διασημου Αντουαν Ντε Κονε ( κωμικου ηθοποιου, παρουσιαστη, κινηματογραφιστη και γνωστη του Ροκ). Μια εκπομπη για ψαγμενους μποεμ με τα της κουλτουρας τοτε. Σημαντικο για ενα νεαρο να μπει σε μια τετοια εκπομπη με χρονικα επι του σινεμα.Παλευει εκεινη την εποχη για την αναγνωριση σκηνοθετων οπως ο Καρπεντερ, ο Κρονεμπεργκ, η ο Γου, ολοι αναγνωρισμενοι αργοτερα.
Το 82 με το μικρου μηκους φιλμ του για τον τιτλο των σπουδων του, πραγματοποει ανοικτα ενα αφιερωμα σε αυτους που ονομαζει "τους δασκαλους του": τον Μαριο Μπαβα και τον Αρτζεντο. Ανοιχτη αναφορα στο ζανρ ( genre) του Τζαλο (Giallo).
Tελη 80ς ενας σημαντικος Γαλλος παραγωγος τον εμπιστευεται, ο Σαμουελ Χαντιντα, και τον εισαγει στον επαγγελματικο χωρο σαν σκηνοθετη. Πρωτο του μεγαλου μηκους λοιπον.
Η ταινια ειναι μικρου προυπολογισμου και μικρων δυνατοτητων για το ειδος. Αλλα η επιλογη του θεματος δειχνει οτι "ο νεος" σκηνοθετης δεν φοβαται τις προκλησεις. Γιατι θελει τολμη για να σκηνοθετησεις ενα φιλμ που λεγεται "Νεκρονομικον" και εξελισσεται σε σκετς. Βγηκε κατ'ευθειαν σε βιντεο χωρις να περασει απο αιθουσες. Το ειχα αγορασει θυμαμαι αλλα επισης με ειχε απογοητευσει περιμενα πολυ περισσοτερα με ενα τετοιο τιτλο. Μπι μουβι και κατω, λιγο τσαπατσουλια κατα τη γνωμη μου, αλλα εδειχνε οτι ο Γκανζ βιαζοταν και ηθελε να δειξει κατι. Την ικανοτητα του τουλαχιστον για την δημιουργια ατμοσφαιρας και εικονας.
Ετσι το ενδιαφερον των παραγωγων ακολουθησε και καποιες πολυ καλες ταινιες.
Crying Freeman, Le Pacte des Loups ( το συμφωνο των Λυκων). Οπου και εγκαθισταται πλεον η φημη του σαν καποιον που κατεχει το ειδος και την τεχνη να φερνει στην οθονη απογνωρους κοσμους(δικος μου νεολογισμος).
Στον κινηματογραφικο χωρο προτινεται να μεταφερει στην οθονη τις περιπετειες του Μπομπ Μοραν και του Ραχαν. Αλλα το σχεδιο πεφτει στο κενο λογω απαιτησεων μεγαλου προυπολογισμου για τετοια εργα απο Γαλλικες παραγωγες.
Κατοπιν ο Γκανς, σιγουρος για τον εαυτον του και παιρνοντας το κουραγιο του παραμασχαλα παει Αμερικη. Ζηταει και παιρνει τα δικαιωματα του Σαϊλαντ Χιλλ.
Και το σωτηριο ετος 2006 βγαινει η Ταινια. Δημιουργει φανς (εκ των οποιων και γω) που επι 20 χρονια αναρωτιουνται και καρτερουν ποτε θα βγει ενα δευτερο κεφαλαιο, για να δουμε μια ταινια τρομου της προκοπης. Εν διαμεση βγαζει το καταπληκτικο La Belle et la Bête ( Η Πενταμορφη και το Τερας κατα τα δικα μας) με αναφορες στον Κοκτω, στον Μιγιαζακι, οσο και στα Mικρα Kλασσικα Eικονογραφημενα με μαγευτικη αισθητικη.
Κατοπιν αυτου γινονται σκεψεις στο Χολλυγουντ για δυο πολυ φιλοδοξα σχεδια. Ενα 20 000 Λευγες υπο την Θαλασσα και ενα Κορτο Μαλτεζε.
Τελικα "πεφτουν στο νερο" Αποφασιζεται τα χρηματα (πολλα) να πανε αλλου. Σε πιο σιγουρα προτζεκτς.
Φανταστειτε να ειχαμε στην ταινιοθηκη μας και να βλεπαμε Κορτο Μαλτεζε & ενα 20.000 Λευγες διπλα στο εξαιρετικο προηγουμενο, αντι τις νιοστες σαχλαμαρες Ντι Σι Κομικς και Μαρβελ .
Οποτε φτασαμε στην επιστροφη του Σαϊλαντ Χιλλ, το οποιο αποστραφηκε απο το ιδιο του το κοινο, τους οπαδους του "ειδους" και του Γκανς. Ισως ενα σημαδι τυ κινηματογραφου γενικοτερα ;
Αν και δεν ασχολουμαι ποτε με αριθμους εισητηριων, (για μενα ειναι μετρο της ανωριμοτητας του κοινου) εδω ειναι καπως ενδεικτικο γιατι προκειται για ειδικο κοινο. To πρωτο στην Γαλλια εκοψε κοντα στα 900.000 εισητηρια.
Το δευτερο μολις 175.000
Ισως και ο Γκανς βαρεθηκε το σινεμα. Αn ναι, ας ξαναγυρισει στα κομικς και τα ηλεκτρονικα παιχνιδια
πασπαλισμένες με κάποιες σπλατεριές.
www.motionpictures.org
