Μια βδομάδα στην Σικελία

Άφιξη απόγευμα στην Catania – Κατάνη, όπου παραδόξως το πάρκινγκ του αυτοκινήτου (ποτέ δεν νοικιάζουμε αυτοκίνητο χωρίς να έχουμε προβλέψει γι’ αυτό), βρίσκεται μέσα στο ιστορικό κτίριο που θα μείνουμε, με κάπως στενάχωρη είσοδο:





…αλλά μια ματιά προς τα πάνω μας αποζημιώνει:





…μια πρώτη βόλτα περνώντας από τον κήπο Bellini (του οποίου το όνομα έχει γίνει κατάχρηση στην πόλη):





…και βγαίνουμε στην κεντρική via Etnea, την Αιτνεία οδό που διασχίζει την πόλη με κατεύθυνση από την Αίτνα προς το λιμάνι:





…Πάνω στην οποία βρίσκονται το 80% των σημείων ενδιαφέροντος - τα υπόλοιπα απέχουν ελάχιστα με εξαίρεση το ηφαίστειο, για το οποίο ανοίγουμε παρένθεση: είναι το ψηλότερο στην Ευρώπη, με ύψος 3.350 και πολύ ενεργό, ενώ συνήθως οι κορυφές του είναι καλυμμένες με χιόνι όλο τον χρόνο. Υπάρχουν οργανωμένες εκδρομές, με αναχώρηση πολύ πρωί, και ανεβαίνεις συνήθως με πούλμαν, τελεφερίκ, 4Χ4 και… πόδια. Δεν το έκανα λόγω ετέρου ημίσεος και έλλειψης χρόνου…

…Συνέχεια λίγο πιο κάτω και φτάνουμε στην piazza Stesicoro (Στησιχόρου – οι πρόγονοι που λέγαμε), αριστερά το άγαλμα του «συνήθους υπόπτου» Vicenzo Bellini:




…ενώ δεξιά το Anfiteatro Romano και στο βάθος ο San Biagio in Sant'Agata alla Fornace:




...Πρώτες εντυπώσεις επιβεβαιώνουν τα καλά λόγια προηγούμενων επισκεπτών: πολύ ζωντανή πόλη (όπως όλες στην Ν.Ιταλία), ασφαλής και πολύ καθαρή. Βολτάρουμε για κάποια ψιλοψώνια και μετά φαϊ με το κλασσικό ποτήρι bianchino - λευκό ελαφρύ κρασί που σερβίρεται σε όλη την χώρα, οικονομικό και 99% καλό.

Την επομένη πρωϊνό Cappuccio με pastine, και πάμε μια από (σχεδόν) τα ίδια αλλά με το φως της μέρας. Μπαίνουμε στο πάρκο από την πάνω είσοδο και βγαίνουμε στο largo Bellini προς το κέντρο:




…πιάνουμε πάλι την οδό Αίτνας, προσπερνάμε το Ρωμαϊκό αμφιθέατρο, και φθάνουμε στην Piazza dell'Università. Αριστερά μας στην πλατεία το ένα από τα κύρια κτίρια του Πανεπιστημίου:





…η είσοδος προς γραμματεία κ.λπ.:




…η εσωτερική αυλή με τις διπλές σκάλες:





…ενώ βγαίνοντας, απέναντι βλέπουμε την άλλη πτέρυγα:





…Μπαίνουμε κατευθείαν στο αίθριο με το μωσαϊκό από ηφαιστειακή πέτρα:





… ένα γρήγορο πέρασμα από το Museo dei Saperi e delle Mirabilia Siciliane «μουσείο γνώσης και θαυμάτων Σικελίας»:








…και έξοδος περνώντας πάλι από το αίθριο:

Συνεχίζουμε στην piazza Duomo, με την Basilica Cattedrale di Sant'Agata αριστερά μας:





…την κρήνη του Ελέφαντα με τον οβελίσκο δεξιά μας:





…και το σιντριβάνι Amenano στην γωνία που ξεκινάει η ψαραγορά:




…περπατάμε μετά προς την εκκλησία della Badia di Sant'Agata, κάτι σαν το «παρεκκλήσι της αγίας Αγάθης» δίπλα στον καθεδρικό :





…Γιατί εκεί μπορούμε να ανέβουμε στα ψηλά:





…και ξεκινάμε να αγναντεύουμε γύρω μας, κάποιος άγιος -α αριστερά μας, με τον τρούλο και το καμπαναριό της αγίας Αγάθης κέντρο:





…η piazza Duomo και ο αστικός ιστός:





…ο τρούλος της Badia πάνω μας:





…και η πίσω όψη του S. Francesco d'Assisi:

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να τα προλάβουμε όλα σε μια βδομάδα... ...Και στην Κατάνια τα μισά είδαμε (που λέει ο λόγος).

Υ.Σ. Γενικώς τα αρχαιοελληνικά τα βαριέμαι λιγάκι, όταν έχεις δει Παρθενώνα 50 φορές, Σούνιο, Αφαία Αθηνά στην Αίγινα, Ολυμπία, Δελφούς, Επίδαυρο, Μυκήνες, Τυρινθα, Κνωσό, Ακρωτήρι κ.λπ. θα πρέπει να είναι κάτι εξαιρετικό για να με τραβήξει - όπως η Πομπηϊα ας πούμε.

Υ.Σ. 2 με το αλκοόλ δεν έχω (πλέον) ιδιαίτερη σχέση - τα ήπια όλα (μα όλα) μικρός...

Συνεχίζοντας το αφ' υψηλού χάζι, οβελίσκος με την κρήνη του ελέφαντα Fontana dell'Elefante (uʻ Liotru) από ψηλά:




…κατεβαίνουμε πλατεία και πέφτουμε σε “masterchef” κατάσταση:




…οπότε διάλειμμα για φαΐ - μετά έχει νυχτώσει, και επιστρέφουμε βλέποντας φωτισμένα διάφορα.

…Τα δυο κτίρια του πανεπιστημίου εκατέρωθεν της πλατείας:








… Η Basilica della Collegiata:




…Το Ρωμαϊκό αμφιθέατρο:




…Η είσοδος του κεντρικού ταχυδρομείου:





…και πλησιάζοντας στο "σπίτι μας" το σιντριβάνι και το ρολόϊ στο πάρκο Bellini:




...Εδώ τελειώνει το tour, ελπίζω να σας άρεσε. Επιφυλάσσομαι να εμπλουτίσω το νήμα ή/και άλλα με κάποιες ακόμα.

Γενικά μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι δέκα το βράδυ σερβίρισμα τέλος, άντε να σου δίναν κανά amaro για την χώνεψη. Έντεκα παρά, αρχίζαν να συμμαζεύουν ευγενικά, τύπου "αν θέλετε, πρέπει να πάμε για νάνι" - πάει χάλασαν κι αυτοί...

Πέραν της πλάκας, η Ιταλία είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα με την οποία κάνουμε δίδυμο σε αυτές που το πραγματικό εισόδημα μειώθηκε σε σχέση με πριν ~10 χρόνια. Όχι τόσο χάλια όσο εμείς, αλλά κοντά - ειδικά στα νότια. Σε κουβέντες με διάφορους ντόπιους, όλοι είχαν τα ίδια παράπονα: δουλεύουμε 10-12 ώρες την ημέρα και ΔΕΝ ζούμε - επιζούμε... Οπότε που όρεξη και κουράγιο για ξενύχτια?