Photis
Supreme Member
Και η βουλευτική ασυλία έχει το λόγο της ύπαρξής της. Όπως και το άσυλο στα Πανεπιστήμια και στα σπίτια μας. Άσχετα αν τα δύο τελευταία έχουν καταλυθεί πολλάκις τώρα τελευταία.
Το πρόβλημα για εμένα δεν είναι πολιτικό ούτε οικονομικό. Η κρίση που περνάμε είναι πιο βαθιά και είναι κρίση αξιών. Έχουμε χάσει κάποιες αξίες που είχαμε στο παρελθόν. Και τις έχουμε χάσει και εμείς μεταξύ μας, όχι μόνο οι κυβερνώντες. Όταν ακούγονται -για παράδειγμα- κραυγές περι μη παραγωγικού γέροντα συνταξιούχου μέσα από τον κόσμο, πως να μην έρθει μετά ο άλλος να σου επιβάλει δια νόμου την εργασία μέχρι τα βαθιά γεράματα; Και μια σύνταξη που δεν θα πλησιάζει ούτε στα μισά από όσα θα έχεις δώσει όλα τα χρόνια εργασίας σου;
Το πρόβλημα δεν θα λυθεί ουτε με κρεμάλες ούτε με σκοπευτηρια. Το πρόβλημα πρέπει πρώτα από όλα να το λύσουμε εμείς μέσα μας. Να αλλάξουμε σαν άνθρωποι. Να αρχίζουμε να ενδιαφερόμαστε ξανά για το τί συμβαίνει γύρω μας και πως επηρρεάζει τη ζωή μας. Και όταν το κάνουμε αυτό, τότε να αλλάξουμε τα πράγματα με το μοναδικό όπλο που μας έχει απομείνει. Την ψήφο μας. Να γίνει η ψήφος μας, κάτι σαν υπογραφή. Που μαζί με το "άλλο", πάντα θα προσέχουμε που θα την βάζουμε.
Το πρόβλημα για εμένα δεν είναι πολιτικό ούτε οικονομικό. Η κρίση που περνάμε είναι πιο βαθιά και είναι κρίση αξιών. Έχουμε χάσει κάποιες αξίες που είχαμε στο παρελθόν. Και τις έχουμε χάσει και εμείς μεταξύ μας, όχι μόνο οι κυβερνώντες. Όταν ακούγονται -για παράδειγμα- κραυγές περι μη παραγωγικού γέροντα συνταξιούχου μέσα από τον κόσμο, πως να μην έρθει μετά ο άλλος να σου επιβάλει δια νόμου την εργασία μέχρι τα βαθιά γεράματα; Και μια σύνταξη που δεν θα πλησιάζει ούτε στα μισά από όσα θα έχεις δώσει όλα τα χρόνια εργασίας σου;
Το πρόβλημα δεν θα λυθεί ουτε με κρεμάλες ούτε με σκοπευτηρια. Το πρόβλημα πρέπει πρώτα από όλα να το λύσουμε εμείς μέσα μας. Να αλλάξουμε σαν άνθρωποι. Να αρχίζουμε να ενδιαφερόμαστε ξανά για το τί συμβαίνει γύρω μας και πως επηρρεάζει τη ζωή μας. Και όταν το κάνουμε αυτό, τότε να αλλάξουμε τα πράγματα με το μοναδικό όπλο που μας έχει απομείνει. Την ψήφο μας. Να γίνει η ψήφος μας, κάτι σαν υπογραφή. Που μαζί με το "άλλο", πάντα θα προσέχουμε που θα την βάζουμε.