"...Ο/Η Κώστας έγραψε: (πριν 3 ημέρες)
Για τον κ. Μάρκο, τον δάσκαλό μου, το πρότυπό μου, τον αγαπημένο μου καθοδηγητή, την πικρή μου απώλεια...
Είναι δύσκολο να μιλάς για ανθρώπους τέτοιου ύψους, σε ανθρώπινο και μουσικό επίπεδο. Πόσο μάλλον να αποκαλείσαι και μαθητής του, κάτι το οποίο εκθέτει την αξία του Μάρκου Αλεξίου, γιατί θα πούνε, καλά από τέτοιο δέντρο βγήκε τέτοιος καρπός; Είναι δύσκολο να φτάσεις έναν άνθρωπο που ως το τέλος της ζωής του μελετούσε σαν να ήταν μαθητής, οκτάωρα το λιγότερο και με το χάρισμα που είχε απ´τον Θεό.
Η αγάπη που του έχουμε όλοι οι μαθητές του- φίλοι του, είναι πάρα πολύ μεγάλη, γι´αυτό και η στεναχώρια μας στο άκουσμα της εξόδου του απ’ αυτή τη ζωή ήταν ανάλογη.
Γι’ αυτούς που ήξεραν τον Μάρκο, τα λόγια είναι περιττά. Γι’ αυτούς που δεν τον γνωρίζουν, θα κάνω μια σύντομη σκιαγράφηση.
Ο Μάρκος Αλεξίου ήταν ένας απ’ τους μεγαλύτερους πιανίστες παγκοσμίως. Το αποδεικνύουν οι έρευνές του, το παίξιμό του και όλος ο μουσικός θησαυρός που είχε δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό δεν είναι απλά μια γνώμη ανθρώπων (δασκαλολατρών) που θέλουμε να δοξολογήσουμε τον δάσκαλό μας, είναι συμπέρασμα συγκρίσεων διδακτικής ύλης μεγάλων σχολών του εξωτερικού (που ήταν χαμηλού επιπέδου σε σχέση με την ύλη του Μάρκου) και από συγκρίσεις παικτών παγκοσμίου φήμης, από αναλύσεις αυτοσχεδιασμών τους και τρόπου σκέψης τους. Αν μπεί κάποιος σε αυτή την διαδικασία, τότε θα καταλάβει ότι ο Μάρκος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ανά τον κόσμο.
Ήταν λάτρης της καλής αρμονίας, που αποτελούσε και τον πυρήνα των ερευνών του. Κάθε εβδομάδα δημιουργούσε κάτι καινούριο, κάτι που ήταν δύσκολο για μας, και πάνω που μπαίναμε στο “ψητό” είχε πάει ακόμα πιό μακρυά. Μεγάλος αγωνιστής!
Σαν άνθρωπος ήταν απλός, ταπεινός, σεμνός και ήπιων τόνων. Δεν έδινε σημασία στην εξωτερική εμφάνιση, στα χρήματα, στην άνεση. Δυένιε μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια, έκανε πολύ γυμναστική και μελετούσε πολύ! Δεν κατέκρινε ποτέ κανέναν. Δεν θα άκουγες ποτέ να λέει κακό για άνθρωπο, ακόμα και να τον κακολογούσε κάποιος (πράγμα απίθανο), θα έλεγε, τι να πω εγώ γι’ αυτόν, εγώ είμαι παλιάνθρωπος! (Μακάρι να γίνουμε κι εμείς τέτοιοι παλιάνθρωποι)... Αγαπούσε πολύ τα ζώα, το σπίτι του στη Λούτσα όταν πήγα για πρώτη φορά εκεί, το κατάλαβα απ’ τα είκοσι περίπου γατιά που είχαν μαζευτεί έξω απ’ την πόρτα του, τα οποία τα τάιζε όχι με αποφάγια, αλλά με αγοραστή τροφή. Αυτή η αγάπη του για τα ζώα τον έκανε πρίν πολλά χρόνια, να κόψει το κρέας, διαβάζοντας ένα βιβλίο που αναφερόταν στην κακοποίηση των ζώων.
Στην διδασκαλία του είχε ένα τρόπο που σε καθήλωνε. Συμμετείχε μαζί με το μυαλό και η ψυχή (ήξερε να την αγγίζει). Το σημαντικότερο μάθημα όμως, το έκανε με τον βίο του. Δεν χρειαζόταν να πεί πολλά, σε δίδασκε με την στάση του, αλλά και κει που χρειαζόταν να μιλήσει, έλεγε λίγα με μεγάλο όμως νόημα.
Η ζωή του μπορεί να χαρακτηρισθεί οσιακή. Το κομποσχοίνι δεν έλειπε ποτέ απ’ το χέρι του και οι εικόνεις αγίων και της Παναγίας ήταν κάτι μόνιμο στο αναλόγιο του πιάνου του. Σωστός Χριστιανός, με την ουσία της πίστεως, που μόνο τον ευτό έβλεπε λάθος και όλους τους άλλους αγίους. Ο μάρκος ήταν μια ανοιχτή αγκαλιά και παρηγοριά για όλους. Όλους τους ανέπαυε και τους παρηγορούσε και έφευγαν άλλοι άνθρωποι.
Το 1993 που γνώρισα τον κ.Μάρκο μου έκανε εντύπωση, που στην ερώτησή μου πόσο θα μου στοιχίσει το μάθημα, μου είπε ένα ποσό μικρό για την αξία που θα ‛πρεπε να πάρει και μου λέει, άμα δεν μπορείς, δεν πειράζει, δεν θέλω χρήματα. Μετά τη θητεία μου στο στρατό, είχε καταλάβει ότι δεν ήμουν καλά οικονομικά, και όταν πήγα να ξεκινήσω πάλι δεν δέχτηκε ποτέ ξανά χρήματα, λέγοντας, δεν θέλω να παίρνω χρήματα, το μάθημα είναι ιερό πράγμα, αισθάνομαι άσχημα, δεν είναι σωστό. Και τις φορές όμως που έδινα, η αποστροφή προς τα χρήματα ήταν έκδηλη. Η αποστροφή αυτή προς τα χρήματα, ήταν και ο λόγος που έφυγε από μεγάλο Ωδείο της Αθήνας. Το Ωδείο τον πίεζε να κάνει εξετάσεις στους μαθητές του, κάτι το οποίο στην φύση του μαθήματός του (σεμινάριο) αποσκοπούσε μόνο στο κέρδος του Ωδείου. Έλεγε δεν είναι σωστό να κάνεις εξετάσεις για τα φράγκα. Στην πίεση λοιπόν του Ωδείου, αναγκάστηκε να φύγει, για να μην εκμεταλλευτεί τους μαθητές του, που εκείνη την περίοδο αριθμούσε πεντακόσιους.
Σημαντικό επίσης είναι ότι με την μουσική αξία που είχε, μπορούσε κάλλιστα να κάνει τεράστια καριέρα στο εξωτερικό, αλλά έμεινε εδώ για να βελτιώσει όσο μπορούσε, το μουσικό επίπεδο της χώρας του, εδώ που είχαμε ανάγκη...
Η ταπεινότητά του ήταν το μεγαλύτερο χάρισμα που είχε. Αν του έλεγες, τι ωραίο είναι αυτό που παίξατε, έλεγε, ο Θεός τα στέλνει, κάνω προσευχή κι Εκείνος στέλνει. Όταν έκανε μια συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής, έφερε την ηχογράφηση στο σπίτι να την ακούσουμε. Ήταν το κάτι άλλο! Δεν είχε προσχεδιάσει τίποτα, έπαιξε αυθόρμητα (πάντα έτσι έπαιζε). Τον ρωτούσα κάθε λίγο,τι βάλατε εκεί ή εκεί κτλ. και μου λέει, δεν θυμάμαι τι έπαιξα, ούτε είχα σχεδιάσει κάτι πέρα απ’ το τι κομμάτια θα παίξω. Πριν βγώ έκανα το σταυρό μου και παρακάλεσα τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ (τον ευλαβείτο πολύ) και ανέβηκα."
σχολιο στην ενετ
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=415122
