Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την παρούσα ταινία σχετικά πρόσφατα και θα ήθελα να παραθέσω μία ψύχραιμη αποτίμηση μακριά από τις ανέξοδες ειρωνείες που, δυστυχώς, βρίθει το παρόν thread.
Ο σκηνοθέτης, χωρίς περιστροφές και τις συνήθεις ευκολίες που συναντάμε στο σημερινό κινηματογράφο, καταφέρνει να αποτυπώσει στο σελιλόιντ το υπαρξιακό αδιέξοδο του ήρωα που, όντας καθηλωμένος στο "πρωκτικό" στάδιο, αντιπαλεύει ανάμεσα σε ένα αυξημένο "υπερ-εγώ" και σε ένα ασυμβίβαστο "εκείνο". Από τα πρώτα ήδη πλάνα γίνεται σαφές, ότι οι μηχανισμοί άμυνας του κεντρικού ήρωα δεν μπορούν να λειτουργήσουν με αποτέλεσμα οι εσώτερες συγκρούσεις να μην επιλύονται εξορίζοντας το αλλοτριωμένο "εγώ" στο χώρο της ουτοπίας. Η φαινομενικά δρομολογημένη ιστορία πορεύεται κατ´ αυτόν τον τρόπο μέχρι το αποκαλυπτικό φινάλε. Η αδυναμία του μηχανισμού της "άρνησης" του κεντρικού ήρωα έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή της σε "θέση" προεικονίζοντας μια εγελιανή "άρνηση της άρνησης" που απολήγει σε ένα φουκογιαμικό "Τέλος της Ιστορίας".
Το φαινομενικά δύστροπο σενάριο δεν πρέπει να αποθαρρύνει τον επίδοξο θεατή. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει, χωρίς να ακολουθεί την πεπατημένη, να ισορροπεί ιδανικά ανέμεσα στη διαλεκτική σκηνοθεσία και το ιδεολογικό μοντάζ ενός Αϊζενστάιν και στον απόλυτο φορμαλισμό ενός Βερτόφ, κρατώντας ταυτόχρονα ίσες αποστάσεις από τη γαλλική Nouvelle Vague και το βρετανικό free cinema και ωθώντας, κατ' αυτόν τον τρόπο, τα κινηματογραφικά όρια ένα βήμα πιο μπροστά.
Η αρχικά μουδιασμένη κριτική από κοινό και κριτικούς δεν πρέπει να εκπλήσσει. Το παρόν film κομίζει μία νέα κινηματογραφική γλώσσα που μόλις και μετά βίας μπορεί να γίνει αντιληπτή από τα στεγανά της εποχής μας. Οι λίγοι που κατάφεραν να το αποκωδικοποιήσουν, του έδωσαν ήδη και όνομα: μετα-κινηματογράφος! Join us!
:ernaehrung004:
