...υψίστη σημασία έχει η ποιότητα του πρωτογενούς υλικού. Βεβαίως και η γήρανσή του έχει τη σημασία της από τη στιγμή που το υλικό είναι μαγνητικό. Η ψηφιακή τεχνολογία έρχεται να δώσει λύση στη διασφάλιση αντιγράφων (backup) των μουσικών αρχείων, αλλά όπως είπαμε, το αποτέλεσμα εξαρτάται από τη ποιότητα της ηχογράφησης και τη κατάσταση του υλικού που αυτή είναι αποθηκευμένη.
Το καλό remastering δεν μπορεί να υπερβεί το υλικό που επεξεργάζεται, στη καλύτερη των περιπτώσεων να αναδείξει κάποια θαμμένη λεπτομέρεια και στη χειρότερη που είναι και το συνηθέστερο τα τελευταία χρόνια είναι να τη "φορτώσει" συμπίεση για να ακούγεται καλά από τα mp3φωνα.
Άκουγα τις προάλλες την Anita O'Day σε κάποια εγγραφή της Verve και μου έπεσαν τα σαγόνια. Το ίδιο και με τις εγγραφές του DuNann στη Contemporary του '60. Φίλος γνώστης, που ακούγαμε μαζί, μου είπε ότι τα στούντιο της τότε εποχής δεν υπάρχουν σήμερα. Με φυσικά μεγάλους χώρους, χωρίς κατάχρηση του τεχνητού Reverberation, λαμπάτα μικρόφωνα μεγάλης κάψας και ελάχιστες παρεμβάσεις κατά τη μίξη. Το αποτέλεσμα, φυσικότητα στις χροιές, μεγάλα σώματα και ζεστό ηχόχρωμα. Το είχαμε σχολιάσει και στη κριτική του νέου δίσκου του Donald Fagen, πως είναι δυνατόν με όλη αυτή τη τεχνολογία, το ηχητικό αποτέλεσμα να είναι τόσο μέτριο. Δηλαδή αν το ακούσουμε σε hd θα αλλάζαμε γνώμη; Κάποια ελάχιστη βελτίωση ίσως, αλλά ανατροπή στη συνολική εκτίμηση, εκτιμώ πως όχι...
