με δεδομένη την ταχύτητα του ήχου μια διαφορά της τάξης του 0,00015sec γίνεται αντιληπτή από το ανθρώπινο αυτί?
Αν δεν έχω κάνει λάθος τόση περίπου είναι η διαφορά αν μεταξύ του μεγαφώνου των χαμηλών και των υψηλών συχνοτήτων υπάρχει διαφορά 5 εκ.
Δεν είναι το πρόβλημα αυτό.
Το βασικό θέμα που έχουν τα συνήθη ηχεία των οποίων τα ακουστικά κέντρα δεν συμπίπτουν, είναι η ανομοιόμορφη εκπομπή της ακτινοβολίας και η δημιουργία «λοβών» (lobbing, ελληνιστί) , εξάρσεων δηλαδή των οποίων το πλάτος (και η φάση φυσικά) μεταβάλλεται απότομα γύρω από τον άξονα αναφοράς.
Το φαινόμενο είναι εντονότερο όσο μεγαλύτερο είναι το offset των μονάδων στο οριζόντιο και κατακόρυφο επίπεδο. (Drivers απαλλαγμένα από αυτό το «πρόβλημα» είναι τα ομοαξονικά.)
Όπως αναφέρει ο Dickason , η απόσταση μεταξύ των κέντρων των μεγάφωνων, δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από ένα μήκος κύματος (της συχνότητας κρος). Επίσης, στο πως θα διαμορφωθεί τελικά η πολική απόκριση των μονάδων (αθροιστικά) εξαρτάται και από την σχέση των αποκλίσεων από το οριζόντιο και κάθετο επίπεδο (των αποστάσεων D1 & D2 στο 2ο συνημμένο). Εάν τώρα σε όλα τα παραπάνω συνυπολογίσεις και την ολίσθηση φάσης του κάθε κλάδου του φίλτρου και το γεγονός ότι το οποιοδήποτε μεγάφωνο μπορεί να έχει έντονα σκαμπανεβάσματα στην FR του, αντιλαμβάνεσαι ότι το θέμα γίνεται κάπως πολύπλοκο. Ιδιαίτερα πολύπλοκο, θα έλεγα.
“The exact location of the driver radiating center, or Zero Delay Plane (ZDP) can be somewhat of mystery”, ‛όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο V.D.
Τώρα το κατά πόσο είναι ακουστά όλα αυτά, σε ένα χώρο οικιακών ακροάσεων όπου κυριαρχούν οι ανακλάσεις αλλάζοντας άρδην τα θεωρητικά (και εργαστηριακά/μετρητικά δεδομένα), αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω.
ΥΓ. Το Σχέδιο Α στο 1ο συνημμένο εξηγεί για ποιό λόγο (πιθανόν να ) ακούγεται καλύτερα ένα ηχείο με ελαφρά κλίση προς τα πίσω. (Vance Dickason Loudspeaker Design Cookbook (7th) Page 148)
