Κινητά, που πάμε;

[takeda]

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=745816&lngDtrID=252

μήπως να ανυσηχώ;
δεν με ενδιαφέρουν καθόλου όλα αυτά τα ηλεκτρονικά, αν και με τους υπολογιστές τα πάω καλά (δηλαδή γράφω κώδικα είμαι linuxas κλπ - όμως ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για φανταχτερά προγράμματα κλπ - πχ μου φάνηκε βαρετό να κάτσει να κάποιος divx και να φτιάχνει υπότιτλους για μια ταινία που την έχει ήδη δει) όλα αυτά τα γκάτζετς μου την δίνουν στα νεύρα :damnyou:


νοιώθω ότι θα καταλήξω σαν τον πατέρα μου που δεν μπορεί να ανοίξει το excel και όταν βλέπει cancel ή ok με παίρνει τηλέφωνο

μήπως με όλα αυτά τα συστήματα με μόνο σκοπό: "θέλω να αποθηκεύω τα πάντα" χάσουμε την καθημερινότητα μας;

πχ βλέπω σε ένα netcafe 200 ανθρώπους μπροστά απο μια οθόνη να μην ανταλάσουν καλημέρα και σε ένα καφενείο 30 μεσήλικες να συζητάνε και πραγματικά προτιμώ τους δεύτερους

μήπως γερνάω αν και 23 ?

 

[ΜΗΤΣ]

Tα ηλεκτρονικά καλούδια σίγουρα προσφέρουν πολλά αλλά απορροφούν και πολύ κόσμο. Θέλει προσοχή στην αναλογία χρησιμότητα-ανάγκη που έχει ο καθένας. Δυστυχώς αυτό που αναφέρεις για τα netcafe είναι αλήθεια και γνωρίζω και χειρότερη περίπτωση, πχ να έρχεται κάποιος για μια μέρα στην Aθήνα και να μην κλείνει ξενοδοχείο για το βράδυ αφού θα το περάσει στο netcafe!!! Tραγικές καταστάσεις που σίγουρα θέλουν προσοχή. H ευχρηστία που έχουν πολλά από τα gadgets βέβαια δεν μπορούν να πάνε ανεκμετάλλευτα.

 

[corfu]

egw pantos gia kinito panw apo 300 euro den ehw dosei pote .... ena kinito pou na pernei tilefono theloume

 

[Γιώργος Κυριακαράκος]

Η τεχνολογία είναι "ντόπα". Όταν μπεις μέσα θες όλο και περισσότερο. Όμως κάποια στιγμή όταν τα βάλεις κάτω λες "για κάτσε λίγο". Με τους υπολογιστές 10 χρόνια πριν ήμουν και εγώ τρελός. Καθόμασταν και υπερχρονίζαμε τους Pentium 200 στα 225 και χαιρόμασταν γιατί είχαμε ότι πιο γρήγορο υπήρχε. Μετά μάθαμε ότι μπορούμε να κάνουμε και multimedia στον υπολογιστή. Έτσι ακόμα θυμάμαι τους υπερχρονισμένους celeron 300-->450 και 366-->550. Και είχε νόημα όλη αυτή η διαδικασία...βλέπαμε dvd και είχαμε 5.1 ήχο με κόστος τρελά χαμηλότερο από ότι consumer. Τότε ότι λεφτά είχα πήγαιναν στον υπολογιστή. Μέχρι που κατάλαβα κάποια στιγμή πριν 2-3 χρόνια ότι ο υπολογιστής μου κάνει όλα αυτά που ήθελα (ενώ πιο πριν δεν τα έκανε και προσπαθούσα να τα κάνει). Το μόνο που άλλαζε ήταν η ταχύτητα που και αυτή όταν μιλάμε για μικρούς χρόνους είτε 5 είτε 10 δευτερόλεπτα είναι το ίδιο, όπως το ίδιο μου φαίνεται αν αντί για 45 λεπτά μου ζητάει 35. Έτσι χωρίς να έχω πάψει να ενημερώνομαι, έχω πάψει να δίνω πολλά λεφτά. Μια φορά στα 2-2.5 χρόνια πια, εκτός και αν χαλάσει κάτι.
Ας έρθουμε στα κινητά τώρα. Η πορεία μου είναι παράλληλη και νομίζω ότι σύντομα θα έρθει στο τέλος της.
Ξεκίνησα με ένα Ericsson Τ18...δεν είχε αναφορά στα sms ούτε ελληνικά αν θυμάμαι καλά. Μετά πήγα στο Ericsson T39i το οποίο είχε τα πάντα από υπέρυθρες/Bluetooth μέχρι μπαταρία που κράταγε 15-18 ημέρες (τρομερό ρεκόρ και ότι πρέπει όταν πηγαίνει για καμπιγκ). Μέχρι και Mp3 Player είχα για αυτό το κινητό και φωτογραφική. Όμως δεν μπορούσες να δεις τις εικόνες που τράβαγε η φωτογραφική και ο χώρος αποθήκευσης ήταν ελάχιστος. Έτσι πήρα το Ericsson Τ68 που προσέφερε έγχρωμη οθόνη, MMS, συγχρονισμό με το Outlook (o οποίος έπρεπε να βγει το SP2 των winxp για να δουλέψει καλά με υπέρυθρες), μικρό βάρος και μέγεθος και αναμονή κάπου 5 μέρες. Εκεί ένιωσα πως δεν ήθελα κάτι παραπάνω από ένα κινητό ώσπου έπαιξα με το πρώτο windows smartphone. Ο βασικός λόγος που πήρα το πρώτο (motorola mpx200) ήταν ότι είχε κάρτα μνήμης και έτσι με μια καρτούλα 1 GB έγινε ένα πανίσχυρο mp3 player που σε διαδρομές με το ΚΤΕΛ μέχρι και ταινία έβλεπα. Όμως με τα Ελληνικά είχε πρόβλημα. Έτρεχε windows 2002. Μόλις βγήκαν τα 2003 του τα φόρτωσα αλλά δεν πήγαιναν και τόσο καλά (προφανώς δεν ήταν επίσημη έκδοση, προβλήματα πολλά με τα MMS και τα Ελληνικά). Έτσι μετά ήρθε το Qtek 8080. Windows 2003, mms και πλήρη υποστήριξη Ελληνικών όμως κουμούτσα μεγάλη και με μικρή αυτονομία. Έτσι μετά από 10 μήνες μαζί του το είχα αλλάξει με ένα Qtek 8020. Ήταν ένα υπέροχο κινητό. Όχι πολύ μεγάλο για smartphone, έκανε τα πάντα καλά, του είχα φορτώσει προγράμματα που χρησιμοποιούσα (ναι ο pdf reader είναι χρήσιμος, το χάρτη της Αθήνας τον χρησιμοποιούσα 2-3 φορές το μήνα, είχα μετατροπέα μονάδων και επιστημονικό κομπιουτεράκι που τα χρησιμοποιούσα 3-4 φορές το μήνα και φυσικά συνέχιζε να είναι το mp3 player μου που δεν έμενε ποτέ από μπαταρία γιατί το κινητό είναι η μοναδική συσκευή που δεν ξεχνάω να φορτίσω).
Όλα καλά ως εδώ και είχα βολευτεί πραγματικά. Δεν ήθελα κάτι παραπάνω από το κινητό μου. Μέχρι που το καλοκαίρι σε μια παραλία πήρε υγρασία και η επισκευή του κρίθηκε ασύμφορη. Από τον Άυγουστο είμαι με το παλιό μου Ericsson t68i και σαν τηλέφωνο δεν έχω κανένα παράπονο. Κάνει ότι του ζητήσω χωρίς κιχ. Όμως τα smartphone με είχαν κακομάθει.
Έτσι ήρθε το σημερινό δίλημα. Από τη μία μπορώ να πάρω το Qtek 8310 που είναι το αμέσως επόμενο μοντέλο από αυτό που είχα που με καλύπτει πραγματικά, όμως υπάρχει και εναλλακτική. Μικρό κινητό σαν το HTC TyTN με πληκτρολόγιο QWERTY. Θα μου πείτε ότι υπήρχαν και άλλα πιο πριν από την Qtek. Όμως αυτό είναι το πρώτο με επεξεργαστή στα 400 ΜΗΖ και όχι στα 200. Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη σε αυτές τις ταχύτητες επεξεργασίας. Με αυτό τον επεξεργαστή και το πληκτρολόγιο μπορεί να κάνει δουλειές Η/Υ. Και λες στον εαυτό σου ότι με αυτό θα γλυτώσεις το κουβάλημα του λαπτοπ για αρκετές επαγγελματικές σου ανάγκες, ενώ ακόμα και στην προσωπική σου ζωή θα έχεις ένα κειμενογράφο μαζί σου πάντα κλπ. Και επειδή έχω παίξει μαζί του μπορείς να γράψεις αρκετά γρήγορα, είναι καλό το πληκτρολόγιό του. Σε λίγο καιρό όμως όλα τα smartphone θα είναι έτσι. Θα είναι ένα πολύ καλό και μικρό pda και τηλέφωνο και όλα τα άλλα μαζί. Αυτό εγώ το τοποθετώ το πολύ σε 1 χρόνο από τώρα βάζοντας άλλον 1 για να πέσουν στα 200 ευρώ.
Όταν η συσκευή μας θα κάνει όλα όσα θέλουμε και αρκετά γρήγορα θα πάψουμε να έχουμε την ανάγκη να τα αλλάζουμε συχνά. Πάντως ξέρω αρκετούς γνωστούς μου που γυρνάνε σε παλιά κλασσικά κινητά που κάνουν καλά αυτό για το οποίο φτιάχτηκαν.
Οριοθέτηση των αναγκών μας, αυτό είναι το σημαντικότερο από όλα...