Μαγικές ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια που αγαπήσαμε

  • Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

    Σας προσκαλούμε να γιορτάσουμε μαζί τα 20α γενέθλια του AVclub.

    Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, από τις 18:00 θα πραγματοποιήσουμε το πάρτι των γενεθλίων του φόρουμ μας στο Peñarrubia Lounge.

    Δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ, θα χαρούμε πολύ να σας δούμε από κοντά.

Simos.I

Μέλος Δ.Σ.
Staff member
17 June 2006
34,135
Land of Dystopia
Καλημέρα φίλοι της μουσικής και όχι μόνο.

Έχετε άραγε αναρωτηθεί ποτέ πόσο «δικό μας» είναι τελικά ένα τραγούδι;

Όταν ακούμε ένα κομμάτι, τείνουμε να το ντύνουμε με τις δικές μας αναμνήσεις, τους δικούς μας έρωτες ή τις προσωπικές μας απογοητεύσεις.

Οι στίχοι του, άνετα κάποια στιγμή γίνονται το soundtrack της δικής μας ζωής.

Τι συμβαίνει όμως όταν ξεκλειδώσουμε αυτό το στρώμα και φτάσουμε στον πυρήνα του;

Πίσω σχεδόν από τις μεγαλύτερες μουσικές επιτυχίες —είτε μιλάμε για την παγκόσμια rock και pop σκηνή, είτε για το ελληνικό λαϊκό και έντεχνο τραγούδι— κρύβεται σχεδόν πάντα μια άλλη, «κρυφή» ζωή.

Μια ζωή γεμάτη από τις εμμονές των δημιουργών, ανεκπλήρωτους έρωτες, κοινωνικά θέματα, πολιτικές διώξεις, στιγμιαίες εκλάμψεις στο χαρτί μιας ταβέρνας ή ακόμα και τραγικά, βίαια γεγονότα, τα οποία "στιγμάτισαν" τον δημιουργό ή τους δημιουργούς, με αποτέλεσμα να δώσουν αυτό το κάτι που έμελε, να αφήσει ένα ξεχωριστό αποτύπωμα στο χώρο της μουσικής.

Συχνά, η αλήθεια πίσω από ένα κομμάτι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που νιώθουμε εμείς όταν το ακούμε.

Ένα τραγούδι που εμείς θεωρούμε άκρως ερωτικό, μπορεί να γράφτηκε για μια αρρωστημένη παρακολούθηση. Ένας ρυθμός που μας ξεσηκώνει να χορέψουμε, μπορεί να γεννήθηκε μέσα από ένα βαθύ ψυχολογικό τραύμα.

Ήθελα, λοιπόν, να ανοίξω αυτή την νέα ανάρτηση, ώστε για να εξερευνήσουμε μαζί την «αθέατη πλευρά του δίσκου».

Να μοιραστούμε όλες εκείνες τις ιστορίες που, μόλις τις μάθατε, ίσως και να άλλαζαν για πάντα τον τρόπο που ακούτε το συγκεκριμένο τραγούδι.

Τι λέτε να ξεκινήσουμε;
 
  • Like
Reactions: Θρησκος
Χθες λοιπόν στα γενέθλια είχα την τιμή αλλά και την ευκαιρία να συζητήσω την σκέψη μου, για την ανάρτηση που μόλις ξεκίνησα με 2 εξαιρετικά μέλη πήρα το θάρρος να ξεκινήσω πρώτος, έχοντας κάποιες σκόρπιες πληροφορίες και κάνοντας ασφαλώς μια περισσότερο ενδελεχή ενδοσκόπηση στο θέμα.

Νίκος Παπάζογλου – «Αύγουστος» (Το χρονικό ενός ανεκπλήρωτου έρωτα)
Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουνίου του 1978. Η Θεσσαλονίκη συγκλονίζεται από έναν φονικό, μεγάλο σεισμό. Το σπίτι του Νίκου Παπάζογλου παθαίνει σοβαρές ζημιές. Φοβούμενος για την ασφάλεια της οικογένειάς του, προτρέπει τη σύζυγό του, Βαρβάρα, να πάρει τη νεογέννητη κόρη τους (μόλις λίγων ημερών) και να καταφύγουν σε συγγενείς στην Αμερική μέχρι να περάσει ο κίνδυνος και να επισκευαστεί το σπίτι. Ο Παπάζογλου μένει πίσω μόνος, μέσα στα συντρίμμια και την ερήμωση της πόλης

Βλέποντάς τον σε αυτή την κατάσταση, ο στενός του φίλος, Διονύσης Σαββόπουλος, τον προσκαλεί να πάει να μείνει για λίγο στο σπίτι του στο Πήλιο για να ηρεμήσει. Εκεί, μέσα στο ειδυλλιακό, καταπράσινο τοπίο, ο Παπάζογλου συναντά μια γυναίκα, μια πραγματική καλλονή, η οποία τον μαγεύει ακαριαία.

Ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος, σφοδρός και αμοιβαίος. Όμως, την ίδια στιγμή που το πάθος φουντώνει, ο Παπάζογλου έρχεται αντιμέτωπος με έναν τεράστιο εσωτερικό δαίμονα: τις τύψεις. Στο μυαλό του τρέχουν συνεχώς οι εικόνες της γυναίκας του και του μωρού τους που βρίσκονται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Μη αντέχοντας το μαρτύριο αυτού του απαγορευμένου έρωτα και θέλοντας να παραμείνει πιστός στην οικογένειά του, ο Παπάζογλου παίρνει μια σπαρακτική απόφαση: να δραπετεύσει. Μπαίνει στο αυτοκίνητό του και παίρνει τον δρόμο της επιστροφής για τη Θεσσαλονίκη.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής, με τη μελαγχολία να χτυπάει κόκκινο, ο «Αύγουστος» γεννιέται μέσα στο κεφάλι του.
Χρειάστηκαν μόλις 20 λεπτά οδήγησης για να συνθέσει ολόκληρο το τραγούδι —στίχους και μουσική— χωρίς να γράψει ούτε μια λέξη σε χαρτί.
Το αποτύπωσε στη μνήμη του, αυτολεξεί, σαν έναν ζωντανό οργανισμό!

Αν μπούμε λίγο σε μια περαιτέρω διαδικασία, να αποκωδικοποιήσουμε τους στίχους, το τραγούδι αποκτά μια συγκλονιστική διάσταση:

«Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι τόσο λυπητερό...» – Η εισαγωγή προδίδει αμέσως τη θλίψη της θυσίας
«σ' αγαπάω μα δεν σε θέλω» – Η απόλυτη αποτύπωση του εσωτερικού του διχασμού. Η αγάπη και η έλξη είναι εκεί, αλλά η συνειδητή επιλογή («δεν σε θέλω») βάζει το φρένο.
«...σε μια άτιμη φυλακή» – Όπως εξομολογήθηκε χρόνια μετά ο ίδιος ο Παπάζογλου, η «φυλακή» αυτή ήταν οι κοινωνικές συμβάσεις, οι ηθικές δεσμεύσεις και η ανάγκη μας να είμαστε «νομιμόφρονες» απέναντι στους ανθρώπους που μας αγαπούν, οι οποίες τελικά τον ανάγκασαν να φύγει.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε τελικά το 1984 στον εμβληματικό δίσκο «Χαράτσι»
Για τις ανάγκες του δίσκου και των ζωντανών εμφανίσεων, ο Παπάζογλου έστησε μια μόνιμη, πανίσχυρη μπάντα, την οποία ονόμασε «Ταχεία Θεσσαλονίκης»

Οι μουσικοί που έπαιξαν και έδωσαν τον χαρακτηριστικό, γεμάτο ενέργεια ήχο στο «Χαράτσι» (συνδυάζοντας το ηλεκτρικό ροκ με το παραδοσιακό και λαϊκό στοιχείο) ήταν:

  • Γιώργος Γράλιστας: Μπάσο
  • Στέλιος Κοψαχείλης: Κιθάρα
  • Γιάννης Τσαμπάζης: Ενορχήστρωση
  • Στέλιος Γαργάλας: Βιόλα και Βιολί
  • Σουλτάνα Άλτη: Βιολί
  • Γιώργος Μανώλας: Τσέλο
  • Γιάννης Αγγελάκης: Διεύθυνση / Conductor


Ο ήχος του δίσκου ήταν τόσο επαναστατικός για το 1986, επειδή κατάφερε να «παντρέψει» τα κλασικά έγχορδα με την ηλεκτρική κιθάρα, δημιουργώντας αυτό που αργότερα ονομάστηκε «Σχολή της Θεσσαλονίκης».

Ίσως η πιο εμβληματική, καθηλωτική και καλύτερα αποτυπωμένη ζωντανή εκτέλεση του «Αυγούστου» σε βίντεο είναι η Live εμφάνιση του Νίκου Παπάζογλου στο Θέατρο του Λυκαβηττού το 1991.

Ήταν Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 1991, εννιά μήνες από τότε που κυκλοφόρησαν τα «Σύνεργα», όταν ο Νίκος Παπάζογλου ανέβηκε στο θέατρο του Λυκαβηττού, για μια συναυλία - αναδρομή της μέχρι τότε πορείας του στο ελληνικό τραγούδι.
Στην συγκεκριμένη εκτέλεση μαζί του ήταν οι μουσικοί:

Σωκράτης Μάλαμας (ακουστική κιθάρα), Παναγιώτης Κουτσούρας (μπουζούκι), Στέργιος Γαργάλας (βιολί), Πέτρος Δραγούμης (μπάσο), Ερρίκος Ταουκτσής (κόνγκας), Μιχάλης Καπηλίδης (ντραμς), Κώστας Μπραβάκης (ηλεκτρική κιθάρα), Αναστασία Φλωρά (ζίλια), Κώστας Τσούγκρας (keyboards), Αλέξης Μπουλγουρτζής (νταρμπούκα).
To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.