Με αφορμή την χθεσινή μου αυθόρμητη παρουσίαση του δίσκου Fly or Die της Jaimie Branch και μιας και ήταν συμπτωματικά και η παγκόσμια μέρα jazz, σκεφτόμουν όλη ημέρα σήμερα (και μιας και τελειωσα τις αξιολογήσεις) να γράψω δυο λόγια για δυο αγαπημένους μου σύγχρονους καλλιτέχνες μέσα στο ΣΚ.
Ο ενας εξ αυτών ειναι ο Makaya McCraven (drummer, bandleader, producer), ο οποίος είναι αυτό που λέμε «δεν έτυχε, πέτυχε». Γεννημένος στο Παρύσι και μεγαλωμένος στο Chicago, είναι παιδί δύο μουσικών: της folk τραγουδίστριας Agnes Zsigmondi και του ντράμερ της jazz Stephen McCraven. Από νωρίς έζησε τον κόσμο της μουσικής, των περιοδειών και της συναναστροφής με μουσικούς από όλο τον κόσμο.
Πρέπει να αναφέρω οτι συνδετικός κρίκος με το προηγούμενο νήμα αποτελεί το Chicago, η έντονη παρουσία των drums, η χρήση εγχόρδων όπως τσέλο και βιολί, και –για να το πούμε κι αυτό– το γεγονός ότι κι αυτόν μου τον πρότεινε το Spotify.
Ο δίσκος του, το Universal Beings, που κυκλοφόρησε το 2018 από την International Anthem Recording Company και θεωρείτε από πολύ κόσμο δίσκος αναφοράς της συγχρονης jazz, δεν είναι ένας δίσκος που γράφτηκε σε ένα στούντιο με μια μπάντα. Είναι αποτέλεσμα ζωντανών ηχογραφήσεων σε τέσσερις πόλεις — Chicago, New York City, Los Angeles και London — με διαφορετικούς μουσικούς κάθε φορά αλλά και καποια studio recordings στις αντιστοιχες πολεις. Από ό,τι κατάλαβα διαβάζωντας για τη διαδικασία των live recordings, ο McCraven ηχογραφεί μεγάλα sessions αυτοσχεδιασμού και στη συνέχεια αποσύρεται στο στούντιο, όπου δουλεύει το υλικό σαν παραγωγός hip-hop: κόβει φράσεις, κρατά στιγμές, δημιουργεί loops, ξαναδένει τα πάντα. Ο αυτοσχεδιασμός δεν παρουσιάζεται “ανέγγιχτος” ως γεγονός που συμβαίνει μπροστά σου, αλλά χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για το τελικό αποτέλεσμα. Και όμως, αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό· μόνο όταν διαβάσεις για τον δίσκο αρχίζεις να πιάνεις σε κάποια σημεία ότι αυτό που ακούς ίσως έχει “πειραχτεί”.
Τα κομμάτια του Chicago έχουν μια ένταση σχεδόν ωμή όπως και της Jaimie Branch. Το “Inner Flight” και το “Prosperity’s Fear” ξεχειλίζουν ενέργεια, έχουν κάτι από raw υλικό, που σε ξεσηκώνει Είναι groove, είναι παλμός, είναι αυτή η αίσθηση ότι κάτι συμβαίνει τώρα.
Στη Νέα Υόρκη το πράγμα γίνεται πιο πυκνό, πιο “γεμάτο” πληροφορία. Το “Tall Tales” για μένα ξεχωρίζει με το τσέλο να ξεφεύγει, να γίνεται κάτι άλλο, σχεδόν οργανικό.
Από το Los Angeles η αίσθηση αλλάζει. Υπάρχει περισσότερος χώρος, περισσότερος κοσμοπολίτικός αέρας και κομμάτια όπως το “Universal Beings” έχουν μια πιο ανοιχτή, φωτεινή διάθεση.
Στην πλευρά του Λονδίνου το κλίμα γίνεται πιο εσωτερικό. Λίγο πιο σκοτεινό, λίγο πιο “βροχερό”, με ένταση που δεν ξεσπά αλλά μένει από κάτω. Το “Atlantic Black” είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ατμόσφαιρας.
Παρά τις διαφορετικές πηγές, ο δίσκος δεν ακούγεται αποσπασματικός. Αντίθετα, έχει μια συνοχή που προκύπτει από τη λογική του McCraven: τη μετατροπή του πολλαπλού σε ενιαίο.
Όποιος ακούει jazz και έχει αρχίσει να ψάχνει κάτι πιο σύγχρονο, πιο ανοιχτό και λιγότερο “κλασικό”, αξίζει να δώσει χρόνο σε αυτόν τον δίσκο. Δεν είναι εύκολος με την πρώτη, αλλά αν κουμπώσει, δύσκολα τον αφήνεις.
Εδώ ο ιδιος μέσα από το home studio του μιλά για το πως δουλευει
Ο ενας εξ αυτών ειναι ο Makaya McCraven (drummer, bandleader, producer), ο οποίος είναι αυτό που λέμε «δεν έτυχε, πέτυχε». Γεννημένος στο Παρύσι και μεγαλωμένος στο Chicago, είναι παιδί δύο μουσικών: της folk τραγουδίστριας Agnes Zsigmondi και του ντράμερ της jazz Stephen McCraven. Από νωρίς έζησε τον κόσμο της μουσικής, των περιοδειών και της συναναστροφής με μουσικούς από όλο τον κόσμο.
Πρέπει να αναφέρω οτι συνδετικός κρίκος με το προηγούμενο νήμα αποτελεί το Chicago, η έντονη παρουσία των drums, η χρήση εγχόρδων όπως τσέλο και βιολί, και –για να το πούμε κι αυτό– το γεγονός ότι κι αυτόν μου τον πρότεινε το Spotify.
Ο δίσκος του, το Universal Beings, που κυκλοφόρησε το 2018 από την International Anthem Recording Company και θεωρείτε από πολύ κόσμο δίσκος αναφοράς της συγχρονης jazz, δεν είναι ένας δίσκος που γράφτηκε σε ένα στούντιο με μια μπάντα. Είναι αποτέλεσμα ζωντανών ηχογραφήσεων σε τέσσερις πόλεις — Chicago, New York City, Los Angeles και London — με διαφορετικούς μουσικούς κάθε φορά αλλά και καποια studio recordings στις αντιστοιχες πολεις. Από ό,τι κατάλαβα διαβάζωντας για τη διαδικασία των live recordings, ο McCraven ηχογραφεί μεγάλα sessions αυτοσχεδιασμού και στη συνέχεια αποσύρεται στο στούντιο, όπου δουλεύει το υλικό σαν παραγωγός hip-hop: κόβει φράσεις, κρατά στιγμές, δημιουργεί loops, ξαναδένει τα πάντα. Ο αυτοσχεδιασμός δεν παρουσιάζεται “ανέγγιχτος” ως γεγονός που συμβαίνει μπροστά σου, αλλά χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για το τελικό αποτέλεσμα. Και όμως, αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό· μόνο όταν διαβάσεις για τον δίσκο αρχίζεις να πιάνεις σε κάποια σημεία ότι αυτό που ακούς ίσως έχει “πειραχτεί”.
Τα κομμάτια του Chicago έχουν μια ένταση σχεδόν ωμή όπως και της Jaimie Branch. Το “Inner Flight” και το “Prosperity’s Fear” ξεχειλίζουν ενέργεια, έχουν κάτι από raw υλικό, που σε ξεσηκώνει Είναι groove, είναι παλμός, είναι αυτή η αίσθηση ότι κάτι συμβαίνει τώρα.
Στη Νέα Υόρκη το πράγμα γίνεται πιο πυκνό, πιο “γεμάτο” πληροφορία. Το “Tall Tales” για μένα ξεχωρίζει με το τσέλο να ξεφεύγει, να γίνεται κάτι άλλο, σχεδόν οργανικό.
Από το Los Angeles η αίσθηση αλλάζει. Υπάρχει περισσότερος χώρος, περισσότερος κοσμοπολίτικός αέρας και κομμάτια όπως το “Universal Beings” έχουν μια πιο ανοιχτή, φωτεινή διάθεση.
Στην πλευρά του Λονδίνου το κλίμα γίνεται πιο εσωτερικό. Λίγο πιο σκοτεινό, λίγο πιο “βροχερό”, με ένταση που δεν ξεσπά αλλά μένει από κάτω. Το “Atlantic Black” είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ατμόσφαιρας.
Παρά τις διαφορετικές πηγές, ο δίσκος δεν ακούγεται αποσπασματικός. Αντίθετα, έχει μια συνοχή που προκύπτει από τη λογική του McCraven: τη μετατροπή του πολλαπλού σε ενιαίο.
Όποιος ακούει jazz και έχει αρχίσει να ψάχνει κάτι πιο σύγχρονο, πιο ανοιχτό και λιγότερο “κλασικό”, αξίζει να δώσει χρόνο σε αυτόν τον δίσκο. Δεν είναι εύκολος με την πρώτη, αλλά αν κουμπώσει, δύσκολα τον αφήνεις.
Εδώ ο ιδιος μέσα από το home studio του μιλά για το πως δουλευει
