Περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι πανελλαδικά κατέφυγαν τις φετινές γιορτές σε οργανωμένα συσσίτια που διοργανώνουν η Εκκλησία, οι Δήμοι και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός. Αριθμός που εντυπωσιάζει, καθώς είναι ο μεγαλύτερος, μετά την κατοχή του 1940. Οι ενασχολούμενοι με το αντικείμενο φορείς προβλέπουν ότι, λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν αποκλείεται το νούμερο να παγιωθεί και να αυξηθεί στο μέλλον.
Οι συνάνθρωποί μας αυτοί, που λαμβάνουν συσσίτια είναι κατά κύριο λόγο: άπορες οικογένειες, αναξιοπαθούντες και μοναχικοί πολίτες, περιθωριακοί, οικονομικοί μετανάστες, συνταξιούχοι των 300 ευρώ, που δεν έχουν ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι, τους λογαριασμούς και τα φάρμακά τους.
Στην κατηγορία αυτή τον τελευταίο χρόνο έχουν προστεθεί και οι νεόπτωχοι. Ανθρωποι που έχασαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους λόγω χρεών στις τράπεζες ή ακόμα και στην Εφορία. Οι γυναίκες αρχηγοί μονογονεϊκών οικογενειών (άγαμες μητέρες, χήρες) που έχουν να φροντίσουν τον εαυτό τους, αλλά και τα μέλη της οικογένειάς τους, οι άνεργοι άνω των 40 ετών με φτωχά επαγγελματικά προσόντα, που δυσκολεύονται να βρουν δουλειά ή υποαπασχολούνται, οι νεαρές οικογένειες με παιδιά σε μικρή ηλικία και οι μετανάστριες, που ψάχνουν για πρώτη φορά δουλειά επειδή οι άνδρες τους έμειναν άνεργοι.
«Πολλοί από αυτούς τους αναξιοπαθούντες έχουν πληγωμένη υπερηφάνεια. Είναι άνθρωποι που στο παρελθόν έζησαν κάτω από καλύτερες συνθήκες και τώρα είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν φροντίδα είτε γιατί είναι μόνοι και ανήμποροι είτε γιατί η ζωή τους γκρεμίζεται από ένα τυχαίο γεγονός είτε γιατί "εισέπραξαν" την αδιαφορία των οικογενειών τους», μας λέει η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, Ολγα Στασινοπούλου.
«Είναι γεγονός», προσθέτει, «ότι τα τελευταία χρόνια διαπιστώνουμε την ύπαρξη ενός νέου τύπου φτώχειας, που πλήττει πολλές και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους κατηγορίες ανθρώπων. Απειλεί μορφές νοικοκυριών, που μέχρι σήμερα έμεναν στη σκιά των αναλύσεων και των μέτρων κοινωνικής προστασίας. Στις μεγάλες πόλεις, το πρόβλημα αγγίζει σχεδόν κάθε γειτονιά και εδώ αξιολογείται η ουσιαστική εθελοντική προσφορά της Εκκλησίας μέσω των ενοριών.
Η Αθήνα και ο Πειραιάς έχουν το 45% των αστέγων και απόρων όλης της χώρας. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, έχουμε ένα κράτος, που έχει αφήσει την ανθρωπιστική μέριμνα στο έλεος του θεού»
enet.gr
Οι συνάνθρωποί μας αυτοί, που λαμβάνουν συσσίτια είναι κατά κύριο λόγο: άπορες οικογένειες, αναξιοπαθούντες και μοναχικοί πολίτες, περιθωριακοί, οικονομικοί μετανάστες, συνταξιούχοι των 300 ευρώ, που δεν έχουν ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι, τους λογαριασμούς και τα φάρμακά τους.
Στην κατηγορία αυτή τον τελευταίο χρόνο έχουν προστεθεί και οι νεόπτωχοι. Ανθρωποι που έχασαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους λόγω χρεών στις τράπεζες ή ακόμα και στην Εφορία. Οι γυναίκες αρχηγοί μονογονεϊκών οικογενειών (άγαμες μητέρες, χήρες) που έχουν να φροντίσουν τον εαυτό τους, αλλά και τα μέλη της οικογένειάς τους, οι άνεργοι άνω των 40 ετών με φτωχά επαγγελματικά προσόντα, που δυσκολεύονται να βρουν δουλειά ή υποαπασχολούνται, οι νεαρές οικογένειες με παιδιά σε μικρή ηλικία και οι μετανάστριες, που ψάχνουν για πρώτη φορά δουλειά επειδή οι άνδρες τους έμειναν άνεργοι.
«Πολλοί από αυτούς τους αναξιοπαθούντες έχουν πληγωμένη υπερηφάνεια. Είναι άνθρωποι που στο παρελθόν έζησαν κάτω από καλύτερες συνθήκες και τώρα είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν φροντίδα είτε γιατί είναι μόνοι και ανήμποροι είτε γιατί η ζωή τους γκρεμίζεται από ένα τυχαίο γεγονός είτε γιατί "εισέπραξαν" την αδιαφορία των οικογενειών τους», μας λέει η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, Ολγα Στασινοπούλου.
«Είναι γεγονός», προσθέτει, «ότι τα τελευταία χρόνια διαπιστώνουμε την ύπαρξη ενός νέου τύπου φτώχειας, που πλήττει πολλές και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους κατηγορίες ανθρώπων. Απειλεί μορφές νοικοκυριών, που μέχρι σήμερα έμεναν στη σκιά των αναλύσεων και των μέτρων κοινωνικής προστασίας. Στις μεγάλες πόλεις, το πρόβλημα αγγίζει σχεδόν κάθε γειτονιά και εδώ αξιολογείται η ουσιαστική εθελοντική προσφορά της Εκκλησίας μέσω των ενοριών.
Η Αθήνα και ο Πειραιάς έχουν το 45% των αστέγων και απόρων όλης της χώρας. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, έχουμε ένα κράτος, που έχει αφήσει την ανθρωπιστική μέριμνα στο έλεος του θεού»
enet.gr
