Για να δούμε λοιπόν...
Οι περισσότεροι από εμάς (αν όχι όλοι) με το που θα πάρουμε στα χεράκια μας ένα καινούργιο μηχάνημα ή ακόμη και αν συναντήσουμε κάποιο σε έναν φίλο, έχουμε αγκαλιά κάποια CD για να δούμε "τι χαβά βαράει".
Φτιάχνουμε τη φραπεδιά μας, κάνουμε μικρομετρικές ρυθμίσεις στα ηχεία "ΓΥΝΑΙΚΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! ΠΑΛΙ ΤΑ ΚΟΥΝΗΣΕΣ ΜΩΡΗ? ΘΑ ΣΟΥ ΤΑ ΚΑΡΦΩΣΩ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!!!", ανάβουμε τσιγάρο και την αράζουμε στον καναπέ.
Συνήθως παρατηρούμε ότι τα ρελέ θέλουν πολύ ώρα για να πέσουν και οι λάμπες πάρα πολύ ώρα για να ζεσταθούν. Για να μη μιλήσω για την αιωνιότητα που θέλει το CD να διαβάσει το δισκάκι!
Αυτές τις στιγμές λοιπόν, ποιά δισκάκια παίρνετε αγκαλιά; Και για ποιό λόγο; Ποιό είναι το Optimum στοιχείο που σας προσφέρει το κάθε δισκάκι για να δοκιμάσετε το οποιοδηποτε σετ;
Προσωπικά ξεκινάω με:
Dead Can Dance - Into the labyrinth
The wind that shakes the barley - Άψογο για να ρυθμίσεις τη θέση των ηχείων και να δείς κατά πόσο "εξαφανίζονται" από μπροστά σου. Ωραία φωνή.
Yulunga - Πολύ φυσικό τουμπερλέκι. ξεκρεμάω και το δικό μου και παίζω αν κάποιος μου πεί ότι παίζει καλά και εγώ έχω άλλη ιδέα. Επείσης πολύ ωραία φυσικά κρουστά και στερεοφωνική εικόνα.
Σπανουδάκης - Αλέξανδρος
Πολύ καλή παραγωγή, πολλά φυσικά όργανα και αρκετά καλό Stage.
Omegavibes - Renaisance
Για να δούμε πως τα πάμε σε μία μίξη ηλεκτρονικής μουσικής με φυσικά όργανα... Beatάτο κλαρίνο από τον Σαλέα.
Metallica - And Justice for all :drummer:
One - Τα δύσκολα. Θολώνει ο κόσμος όλος, τα ηχεία που δεν έχουν τη διπλομποτιά φαίνονται αμέσως, αυτά που έχουν θυσιάσει την ταχύτητα για να εντυπωσιάσουν με το μπάσο τους χάνουν τη μπάλα και βουίζουν. Αν το ηχείο δεν έχει έκταση χαμηλά η διπλομποτιά ακούγεται σαν να κάνει "τιπιτιπιτιπ"!
King Diamond - Puppet Master
Ατμοσφαιρικότητα, καθαρή παραγωγή, σχεδόν βλέπεις τον Andy La Roque στη σκηνή να ορίεται με την κιθάρα του και τον King Diamond να τραγουδάει σε όλο το χώρο. Η παραμόρφωση της κιθάρας και του μπάσου σε συνάρτηση με τις διπλομποτιές και τα χαμηλά κατεβάσματα του King Diamond στέλνουν αργά ηχεία στη μαμά τους ενώ τα σόλο του Andy με τα ψηλά ανεβάσματα του King Diamond να παίζουν μέχρι το super tweeter στέλνουν τον ιδιοκτήτη για ψυχοφάρμακα.
Εσείς; :BDGBGDB55:
Οι περισσότεροι από εμάς (αν όχι όλοι) με το που θα πάρουμε στα χεράκια μας ένα καινούργιο μηχάνημα ή ακόμη και αν συναντήσουμε κάποιο σε έναν φίλο, έχουμε αγκαλιά κάποια CD για να δούμε "τι χαβά βαράει".
Φτιάχνουμε τη φραπεδιά μας, κάνουμε μικρομετρικές ρυθμίσεις στα ηχεία "ΓΥΝΑΙΚΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! ΠΑΛΙ ΤΑ ΚΟΥΝΗΣΕΣ ΜΩΡΗ? ΘΑ ΣΟΥ ΤΑ ΚΑΡΦΩΣΩ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!!!", ανάβουμε τσιγάρο και την αράζουμε στον καναπέ.
Συνήθως παρατηρούμε ότι τα ρελέ θέλουν πολύ ώρα για να πέσουν και οι λάμπες πάρα πολύ ώρα για να ζεσταθούν. Για να μη μιλήσω για την αιωνιότητα που θέλει το CD να διαβάσει το δισκάκι!
Αυτές τις στιγμές λοιπόν, ποιά δισκάκια παίρνετε αγκαλιά; Και για ποιό λόγο; Ποιό είναι το Optimum στοιχείο που σας προσφέρει το κάθε δισκάκι για να δοκιμάσετε το οποιοδηποτε σετ;
Προσωπικά ξεκινάω με:
Dead Can Dance - Into the labyrinth
The wind that shakes the barley - Άψογο για να ρυθμίσεις τη θέση των ηχείων και να δείς κατά πόσο "εξαφανίζονται" από μπροστά σου. Ωραία φωνή.
Yulunga - Πολύ φυσικό τουμπερλέκι. ξεκρεμάω και το δικό μου και παίζω αν κάποιος μου πεί ότι παίζει καλά και εγώ έχω άλλη ιδέα. Επείσης πολύ ωραία φυσικά κρουστά και στερεοφωνική εικόνα.
Σπανουδάκης - Αλέξανδρος
Πολύ καλή παραγωγή, πολλά φυσικά όργανα και αρκετά καλό Stage.
Omegavibes - Renaisance
Για να δούμε πως τα πάμε σε μία μίξη ηλεκτρονικής μουσικής με φυσικά όργανα... Beatάτο κλαρίνο από τον Σαλέα.
Metallica - And Justice for all :drummer:
One - Τα δύσκολα. Θολώνει ο κόσμος όλος, τα ηχεία που δεν έχουν τη διπλομποτιά φαίνονται αμέσως, αυτά που έχουν θυσιάσει την ταχύτητα για να εντυπωσιάσουν με το μπάσο τους χάνουν τη μπάλα και βουίζουν. Αν το ηχείο δεν έχει έκταση χαμηλά η διπλομποτιά ακούγεται σαν να κάνει "τιπιτιπιτιπ"!
King Diamond - Puppet Master
Ατμοσφαιρικότητα, καθαρή παραγωγή, σχεδόν βλέπεις τον Andy La Roque στη σκηνή να ορίεται με την κιθάρα του και τον King Diamond να τραγουδάει σε όλο το χώρο. Η παραμόρφωση της κιθάρας και του μπάσου σε συνάρτηση με τις διπλομποτιές και τα χαμηλά κατεβάσματα του King Diamond στέλνουν αργά ηχεία στη μαμά τους ενώ τα σόλο του Andy με τα ψηλά ανεβάσματα του King Diamond να παίζουν μέχρι το super tweeter στέλνουν τον ιδιοκτήτη για ψυχοφάρμακα.
Εσείς; :BDGBGDB55:
