Gnod / Joao Pais Filipe - Faca De Fogo (2020)
Η πρώτη γνωριμία με τους Gnod, ήταν με το επόμενό τους άλμπουμ το La Mort Du Sens.
Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι διαφορετικό.
Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια ακόμη συνεργασία,αλλά με κάτι που μπορούμε να το πούμε χωρίς καμία δόση υπερβολής, τελετουργική σύγκρουση.
Το Faca De Terra είναι τελετουργία και σε αυτό παίζει σημαντικό ρόλο ο Joao Pais Filipe με το drum kit του.
Εδώ δεν έχουμε τραγούδια με αρχή μέση και τέλος αλλά μια ρέουσα ωδή στον αποκρυφισμό των ιθαγενών (πείτε τους και αυτόχθονες) πριν σκάσουν μύτη οι Γιάνκηδες.
Αρχέγονη αισθητική η οποία αναπνέει μέσα από την επανάληψη του βλέμματος σε έναν καπνισμένο ορίζοντα που αναβλύζει παρακμή, έρχεται να σε γραπώσει από τα μηνίγγια και να σε σύρει άβουλο και εξασθενημένο στα πέρατα της διαύγειας μιας παράλληλης στιγμής.
Η μουσική εξασθενεί μέσα από τις μακροσκελείς αφηγήσεις των ανυψωμένων θεμελίων που σιγοντάρουν τις αυτοσχεδιαστικές περιπλανήσεις των υπολοίπων οργάνων τα οποία έλκονται από τη βαρύτητα του rhythm section ,αλλά παράλληλα διαμορφώνουν με χαοτικό τρόπο μια ακατάστατη πορεία που απεχθάνεται τον εντυπωσιασμό και πορεύεται, κυρίως, με τις μηχανικές εμμονές ενός καλοκουρδισμένου γραναζιού.
Δεν υπάρχει τίποτα βίαιο στο όλο concept, μόνο μια (θα έλεγα) Ιώβεια υπομονή που απογυμνώνει τον ήχο από κάθε περιττό στολίδι.
Είναι στιγμές που νιώθεις πως η πόλη καταρρέει και από μέσα της αναδύεται κάτι απόκοσμο το οποίο αποπνέει μια γήινη ιερότητα και εκπέμπει μια ανεξήγητη θαλπωρή.
Προτείνεται για όποιον πλήττει με τραγούδια που τα ακούει για πρώτη φορά και νομίζει ότι τα έχει ξανακούσει.
Η πρώτη γνωριμία με τους Gnod, ήταν με το επόμενό τους άλμπουμ το La Mort Du Sens.
Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι διαφορετικό.
Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια ακόμη συνεργασία,αλλά με κάτι που μπορούμε να το πούμε χωρίς καμία δόση υπερβολής, τελετουργική σύγκρουση.
Το Faca De Terra είναι τελετουργία και σε αυτό παίζει σημαντικό ρόλο ο Joao Pais Filipe με το drum kit του.
Εδώ δεν έχουμε τραγούδια με αρχή μέση και τέλος αλλά μια ρέουσα ωδή στον αποκρυφισμό των ιθαγενών (πείτε τους και αυτόχθονες) πριν σκάσουν μύτη οι Γιάνκηδες.
Αρχέγονη αισθητική η οποία αναπνέει μέσα από την επανάληψη του βλέμματος σε έναν καπνισμένο ορίζοντα που αναβλύζει παρακμή, έρχεται να σε γραπώσει από τα μηνίγγια και να σε σύρει άβουλο και εξασθενημένο στα πέρατα της διαύγειας μιας παράλληλης στιγμής.
Η μουσική εξασθενεί μέσα από τις μακροσκελείς αφηγήσεις των ανυψωμένων θεμελίων που σιγοντάρουν τις αυτοσχεδιαστικές περιπλανήσεις των υπολοίπων οργάνων τα οποία έλκονται από τη βαρύτητα του rhythm section ,αλλά παράλληλα διαμορφώνουν με χαοτικό τρόπο μια ακατάστατη πορεία που απεχθάνεται τον εντυπωσιασμό και πορεύεται, κυρίως, με τις μηχανικές εμμονές ενός καλοκουρδισμένου γραναζιού.
Δεν υπάρχει τίποτα βίαιο στο όλο concept, μόνο μια (θα έλεγα) Ιώβεια υπομονή που απογυμνώνει τον ήχο από κάθε περιττό στολίδι.
Είναι στιγμές που νιώθεις πως η πόλη καταρρέει και από μέσα της αναδύεται κάτι απόκοσμο το οποίο αποπνέει μια γήινη ιερότητα και εκπέμπει μια ανεξήγητη θαλπωρή.
Προτείνεται για όποιον πλήττει με τραγούδια που τα ακούει για πρώτη φορά και νομίζει ότι τα έχει ξανακούσει.
Last edited: