#@george@#
AVClub Addicted Member
- 1 April 2010
- 2,029
Ο ήχος της STAX, και κάποιες από τις σπουδαίες ηχογραφήσεις της
- Thread starter grio
- Start date
-
Αγαπητοί φίλοι
Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλούμε στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του AVClub για το 2026
Την Κυριακή, 1/3/2025 και ώρα 13:30 στο εστιατόριο "Το Ψαρονέφρι" θα πραγματοποιήσουμε την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας μας για το 2026.
Το εστιατόριο βρίσκεται στο Μαρούσι, Πέλικα 64, Τηλ.: 210 2824531
Δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ, θα χαρούμε πολύ να σας δούμε από κοντά.
Χτύπα ξύλο!
Eddie Floyd - Knock On Wood (Ιανουάριος/Φεβρουάριος 1967, Stax)
Τραγούδια: A1 Knock On Wood (Floyd, Cropper) - 2:55, A2 Something You Got (Kenner, Domino) - 2:54, A3 But It's Alright (Jackson, Tubbs) - 2:48, A4 I Stand Accused (Butler, Butler) - 3:17, A5 If You Gotta Make A Fool Of Somebody (Clark) - 2:45, A6 I Don't Want To Cry (Jackson, Dixon) - 2:45, B1 Raise Your Hand (Isbell, Floyd, Cropper) - 2:20, B2 Got To Make A Comeback (Floyd, Shamwell) - 2:35, B3 634-5789 (Floyd, Cropper) - 3:04, B4 I've Just Been Feeling Bad (Floyd, Cropper) - 2:35, B5 High-Heel Sneakers (Higginbotham) - 2:35, B6 Warm And Tender Love (Robinson) - 3:30
Μουσικοί: Eddie Floyd (φωνητικά), Steve Cropper (κιθάρα), Donald "Duck" Dunn (μπάσο), Al Jackson Jr. (ντραμς), Booker T. Jones (όργανο, πιάνο), Isaac Hayes (πιάνο: A1, B2), Wayne Jackson (τρομπέτα), άλλοι άγνωστοι (τρομπέτα)
Παραγωγή: Jim Stewart
Ηχογραφήθηκε τον Ιούλιο του 1966 (A1, B2) και τον Δεκέμβριο του 1966 (όλα τα άλλα) στο Μέμφις του Τενεσί.
Γεννημένος στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα στις 25 Ιουνίου 1935, ο Eddie Floyd/Έντι Φλόιντ μεγάλωσε στο Ντιτρόιτ όπου κατά την εφηβεία του χρόνια ίδρυσε τους Falcons. Το γκρουπ αποτελούμενο από δύο ακόμη μελλοντικούς αστέρες της σόουλ, τον Sir Mack Rice/Μακ Ράις και τον ακατάβλητο Wilson Pickett/Γουίλσον Πίκετ είχε τεράστια επιρροή και σημείωσε επιτυχίες με τα τραγούδια "You're So Fine" και "I Found a Love". Οι Falcons διαλύθηκαν όταν ο Pickett ξεκίνησε σόλο καριέρα, ενώ ο Eddie, ηχογράφησε ορισμένα κομμάτια για τη δισκογραφική Lu-Pine πριν ενταχθεί στη Stax Records στο Μέμφις. Από την αρχή, ο Floyd θα αποδεικνυόταν επιτυχημένος τραγουδοποιός και οι ηχογραφήσεις του για τη Stax αποτελούν ουσιαστικά διαμάντια της αυθεντικής Σάουθερν Σόουλ.
Αφού συνέγραψε, σε μια σταθερή συνεργασία με τον Steve Cropper, επιτυχίες για τους Wilson Pickett, Carla Thomas και άλλους, ο Floyd κράτησε για τον εαυτό του ένα από τα κλασικά όλων των εποχών της σόουλ, το δυναμικό και σαρωτικό, "Knock On Wood". Το κομμάτι προοριζόταν για τον Otis Redding αλλά ο Jim Stewart δεν ενθουσιάστηκε και χρειάστηκε πίεση από τους συνθέτες του για να κυκλοφορήσει την έκδοση του Floyd. Ανεβαίνοντας στη θέση Νο. 1 του R&B τσαρτ, τον καθιέρωσε ως έναν από τους απόλυτους πρεσβευτές της Σάουθερν Σόουλ. Το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ, Knock On Wood, ενίσχυσε το εκτόπισμά του, καθώς δεν υπήρχαν αδύναμα κομμάτια. Η διασκευή του Floyd στο "Something You Got" του Chris Kenner είναι τόσο σκληρή και άγρια όσο το "Knock On Wood", ενώ το δυνατό ρυθμικά "But It's Allright" θα μπορούσε καλύτερα να περιγραφεί ως πρωτο-φάνκ.
Μετά από μια όμορφα εκτελεσμένη διασκευή στο "I Stand Accused" του Jerry Butler/Τζέρι Μπάτλερ ακολουθεί το νοσταλγικό, θρηνητικό "If You Gotta Make a Fool of Somebody", το οποίο μεταφέρεται από αυτό το μεταδοτικό γκόσπελ γκρουβ που ακούγεται επίσης στο "I Never Loved a Man (The Way I Love You)" της Aretha Franklin. Επιβλητικά, στακάτο πνευστά ανοίγουν τη ρετρό R&B μπαλάντα "I Don't Want to Cry", με το δραματικό σαν-μπολερό ιντερμέτζο και με μια από τις καλύτερες δυνατές, ερμηνευτικές στιγμές του Eddie.
Η δεύτερη πλευρά ξεκινά με ακόμα ένα κομμάτι από τις υπογραφές του Eddie: Το δυνατό, εκρηκτικό "Raise Your Hand", με τα τραχιά φωνητικά, το 'καθυστερημένο' μπακ-μπιτ, τα κόρνα που ουρλιάζουν, και τα υπέροχα γεμίσματα κιθάρας από τον Steve Cropper. Ο Έντι ήταν ένας σπουδαίος συνθέτης όμορφα ενορχηστρωμένων και ανάλαφρων μπαλάντων, και αυτό αποδεικνύεται στους δύο συγκινητικούς, στοιχειωμένους, σπαραχτικούς θρήνους που περιλαμβάνονται εδώ: το συγκλονιστικό και απέραντα λυπητερό "Gotta Make a Comeback" (με ακόμη μια παθιασμένη ερμηνεία από τον Floyd) και το εξίσου μελαγχολικό "I've Just Been Feeling Bad".
Το "634-5789" ήταν φυσικά μεγάλη επιτυχία για τον Wilson Pickett, αλλά η βουτηγμένη στο τζαμπ/μπλουζ εκτέλεση του Eddie στη δική του σύνθεση είναι εξίσου καθηλωτική. Τα πνευστά και οι κοφτές κιθάρες επιστρέφουν για να προσφέρουν στον Έντι μια καπνιστή μουσική συνοδεία στα "High Heel Sneakers", με τα χάλκινα στο προσκήνιο. Ο Floyd έκλεισε το ντεμπούτο άλμπουμ του σε απαλούς τόνους με μια ερμηνεία του "Warm and Tender Love" του Percy Sledge/Πέρσι Σλετζ.
Ο Eddie Floyd ήταν ένας από τους πιο συνεπείς και ευέλικτους καλλιτέχνες της Stax. Υπήρξε ένας από τους πιο εγκληματικά υποτιμημένους γίγαντες της σόουλ, και αξίζει σίγουρα μια βαθύτερη ματιά στην κληρονομιά του...
(*****, πηγές: εξώφυλλο, wikipedia.org, discogs.com, staxrecords.com/artist/eddie-floyd/, funkmysoul.gr, Knock! Knock! Knock! On Wood: My Life in Soul, Eddie Floyd, Tony Fletcher, 2020)
Όλοι αγαπούν τον νικητή...
William Bell - The Soul Of A Bell (Ιούλιος/Σεπτέμβριος 1967, Stax)
Τραγούδια: A1 Everybody Loves A Winner (Booker T. Jones, William Bell) - 2:49, A2 You Don't Miss Your Water (William Bell) - 2:40, A3 Do Right Woman--Do Right Man (Chips Moman, Dan Penn) - 3:10, A4 I've Been Loving You Too Long (To Stop Now) (Jerry Butler, Otis Redding) - 3:24, A5 Nothing Takes The Place Of You (Toussaint L. McCall) - 3:25, A6 Then You Can Tell Me Goodbye (John Loudermilk) - 3:36, B1 Eloise (Hang On In There) (Booker T. Jones, William Bell) - 2:40, B2 Any Other Way (William Bell) - 2:42, B3 It's Happening All Over (Isaac Hayes, Joe Shamwell) - 2:33, B4 Never Like This Before (Booker T. Jones, David Porter, Isaac Hayes) - 2:48, B5 You're Such A Sweet Thang (Booker T. Jones, Joe Shamwell, William Bell) - 2:25
Μουσικοί: William Bell (φωνητικά), Booker T. Jones (A1, A2, B1 έως B3, B5) / Isaac Hayes (A1, A2, B1 έως B3, B5) (κίμπορντς), Steve Cropper (κιθάρα: A1, A2, B1 έως B3, B5), Donald "Duck" Dunn (μπάσο: A1, A2, B1 έως B3, B5), Al Jackson Jr. (τύμπανα: A1, A2, B1 έως B3, B5), Joe Arnold (άλτο σαξόφωνο: A1, A2, B1 έως B3, B5), Andrew Love (τενόρο σαξόφωνο: Α1, Α2, Β1 έως Β3, Β5), Wayne Jackson (τρομπέτα: A1, A2, B1 έως B3, B5)
Παραγωγή: Booker T. Jones, Jim Stewart
Τα κομμάτια A1, B3, B5 ηχογραφήθηκαν στις 4 Ιανουαρίου 1967, τα A2, B1, B2 στις 9 Μαΐου 1967, και τα υπόλοιπα πιθανώς την άνοιξη του 1967, στα Stax Studios, Μέμφις, Τενεσί
Το The Soul Of A Bell κυκλοφόρησε από τη Stax Records τον Σεπτέμβριο του 1967, και ήταν το ντεμπούτο LP του καταξιωμένου τραγουδιστή-τραγουδοποιού από το Μέμφις, William Bell/Γουίλιαμ Μπελ. Ξεκίνησε τη δισκογραφική του καριέρα δώδεκα χρόνια νωρίτερα ως μέλος ενός γκρουπ φωνητικής αρμονίας που ονομαζόταν The Del Rios, οι οποίοι ηχογράφησαν ένα μοναδικό σινγκλ για τη δισκογραφική Meteor, αφού κέρδισαν σε έναν τοπικό διαγωνισμό ταλέντων.
Γεννημένος αρχικά ως William Yarborough, ο Bell παρέμεινε στους The Del Rios μέχρι το 1962, όταν τους προσφέρθηκε μια συμφωνία από τη Stax Records, τότε μια ανερχόμενη R&B δισκογραφική εταιρεία με έδρα το Μέμφις, που διηύθυναν τα αδέλφια Jim Stewart και Estelle Axton. Εντυπωσιασμένοι από το ταλέντο του Μπελ, του πρότειναν σόλο συμβόλαιο και, αργότερα την ίδια χρονιά, ο τραγουδιστής έγραψε και ηχογράφησε το ντεμπούτο σινγκλ του για τη Stax, το "You Don't Miss Your Water". Αν και δεν κατάφερε να μπει στα αμερικανικά R&B τσαρτ, αυτή η σπαρακτική, πιανιστική μπαλάντα (που ο Μπελ έγραψε όταν ένιωθε νοσταλγία για την πατρίδα του ενώ εργαζόταν στη Νέα Υόρκη) πούλησε 200.000 αντίτυπα και έφτασε στο Νο. 95 των αμερικανικών ποπ τσαρτ.
Τα επακόλουθα σινγκλ του Bell τους επόμενους δώδεκα μήνες δεν τα πήγαν το ίδιο καλά. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, το 1963, ο Μπελ επιστρατεύτηκε στον αμερικανικό στρατό για μια υποχρεωτική διετή θητεία. Στο μεταξύ, όμως, είχε αρχίσει να αποκτά φήμη ως αξιόλογος τραγουδοποιός και τα τραγούδια του ηχογραφήθηκαν από την Carla Thomas, τον Georgie Fame από το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Otis Redding. Ο τελευταίος, τότε ανερχόμενος άνδρας αστέρας της Stax, ηχογράφησε το "You Don't Miss Your Water" στο κλασικό του LP, Otis Blue του 1965.
Έναν χρόνο μετά την αποχώρησή του από τον στρατό, ο Bell έπρεπε να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο και το κατάφερε κάνοντας το ντεμπούτο του στο αμερικανικό R&B Τοπ 30 κατά τη διάρκεια του 1966 με το "Share What You Got", ακολουθούμενο από το "Never Like This Before" λίγους μήνες αργότερα. Αυτή η επιτυχία ώθησε τη Stax να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ του Bell, το The Soul Of A Bell, το οποίο συνδύαζε προηγούμενες κυκλοφορίες σινγκλ με διασκευές σύγχρονων σόουλ επιτυχιών της εποχής (όπως ήταν η συνήθης πρακτική για τα R&B άλμπουμ εκείνη την περίοδο).
Η πρώτη πλευρά του LP επικεντρώθηκε σε πιο αργό υλικό. Το "Everybody Loves A Winner" — που γράφτηκε από κοινού από τον Bell με τον συμπαραγωγό του, Booker T Jones (των περίφημων Booker T. & The M.G.'s) — είναι μια συγκλονιστική ιστορία για τον χωρισμό και τη μοναξιά. «Όλοι αγαπούν έναν νικητή», σιγοτραγουδά ένας μελαγχολικός Bell, «αλλά όταν χάνεις, χάνεις μόνος σου». Το μήνυμά του είχε απήχηση στο κοινό των ΗΠΑ, το οποίο αγόρασε αρκετά αντίτυπα για να προωθήσει το σινγκλ στο R&B Τοπ 20 τον Απρίλιο του 1967. Το "You Don't Miss Your Water", που ηχογραφήθηκε πέντε χρόνια νωρίτερα, συμπεριλήφθηκε επίσης στο άλμπουμ The Soul Of A Bell, μαζί με τις ερμηνείες του Bell στο "Do Right Woman – Do Right Man" της Aretha Franklin, στο "I've Been Loving You Too Long (To Stop Now)" του Otis Redding, στο "Nothing Takes The Place Of You" του Toussaint McCall και στο "You Can Tell Me Goodbye" του John D Loudermilk.
Αλλά ήταν η ποιότητα του πρωτότυπου υλικού του Μπελ που υπογράμμισε τη μοναδικότητα του ταλέντου του. Το "Eloise (Hang On In There)" είναι ένα χορευτικό κομμάτι με δυνατό ρυθμό, πνευστά και πιασάρικο ρεφρέν, ενώ το "Any Other Way" (κυκλοφόρησε το 1962 ως το επόμενο σινγκλ μετά το "Don't Miss Your Water") είναι μια παθιασμένη δήλωση αγάπης, στην οποία η βραχνή ερμηνεία του Μπελ τονίζεται/υπογραμμίζεται/διακόπτεται από στακάτο κιθαριστικές συγχορδίες και ζωηρές παρεμβολές πνευστών. Το "Never Like This Before", που οδηγείται από την κιθάρα του Steve Cropper, και το "You're Just A Sweet Thing" είναι και τα δύο λαμπερά και ζωντανά, υποδεικνύοντας ότι ο Bell, όπως ο συνοδοιπόρος του στην εταιρεία Otis Redding, ένιωθε άνετα τόσο με υλικό γρήγορου τέμπου, όσο και με ρομαντικές μπαλάντες.
Το άλμπουμ The Soul Of A Bell δεν κατάφερε να μπει στο αμερικανικό R&B τσαρτ, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε με τον τίτλο A Tribute To A King, προερχόμενος από τον Τοπ 20 εγκωμιαστικό ύμνο του Bell το 1968, για τον Otis Redding, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή τον Δεκέμβριο του 1967. Το 1968 ήταν επίσης η χρονιά που ο Bell σημείωσε την πρώτη του επιτυχία στο αμερικάνικο R&B Τοπ 10 με το "I Forgot To Be Your Lover", ενώ παράλληλα ένωσε τις δυνάμεις του με την Judy Clay για το αθάνατο ντουέτο "Private Number". Ο Bell αποχώρησε από τη Stax το 1974 όταν η εταιρεία χρεοκόπησε, αλλά συνέχισε την πορεία του σε διάφορες δισκογραφικές, συμπεριλαμβανομένης της δικής του εταιρείας, Wilbe.
Το 2016, η καριέρα του William Bell έκανε τον κύκλο της όταν υπέγραψε ξανά στην αναγεννημένη δισκογραφική Stax μετά από 42 χρόνια παύσης, και κυκλοφόρησε το αναγνωρισμένο άλμπουμ This Is Where I Live. Αν και έχουν περάσει σχεδόν έξι δεκαετίες από την πρώτη κυκλοφορία του The Soul Of A Bell, παραμένει η καθοριστική μουσική δήλωση του William Bell.
(*****, πηγές: εξώφυλλο, wikipedia.org, discogs.com, williambellmusic.com, udiscovermusic.com, Charles Waring, Soulsville U.S.A.: The Story of Stax Records, Rob Bowman, 1997)
Στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας
Wilson Pickett - In The Midnight Hour (Σεπτέμβριος 1965, Atlantic)
Τραγούδια:
A1 In The Midnight Hour (Steve Cropper, Wilson Pickett) - 2:30, A6 That's A Man's Way (Steve Cropper, Wilson Pickett) - 2:19, B2 Don't Fight It (Steve Cropper, Wilson Pickett) - 2:30, B5 I'm Not Tired (Steve Cropper, Wilson Pickett) - 2:45
-- Ηχογραφήθηκαν στο Μέμφις, 12 Μαΐου 1965
> Τα υπόλοιπα 8 κομμάτια του άλμπουμ [A5 I Found A Love, B3 Take This Love I've Got, B6 Let's Kiss And Make Up, A4 For Better Or Worse, B1 I'm Gonna Cry, A2 Teardrops Will Fall, A3 Take A Little Love, B4 Come Home Baby], ηχογραφήθηκαν στο Ντιτρόιτ, το Σινσινάτι, και τη Νέα Υόρκη μεταξύ 1961 και 1964
Μουσικοί: Wilson Pickett (κύρια φωνητικά), Joe Hall (πιάνο), Steve Cropper (κιθάρα), Donald “Duck” Dunn (μπάσο), Al Jackson (ντραμς), Wayne Jackson (τρομπέτα), Charles "Packy" Axton & Andrew Love (τενόρο σαξόφωνο), Floyd Newman (βαρύτονο σαξόφωνο)
Παραγωγοί: Jim Stewart, Jerry Wexler
Πέντε ημέρες πριν υπογραφεί η νέα συμφωνία διανομής Stax-Atlantic, ο Jerry Wexler έφερε τον Wilson Pickett/Γουίλσον Πίκετ στο Μέμφις. Γεννημένος στο Prattville/Πράτβιλ της Αλαμπάμα το 1941, διέθετε μια από τις πιο σκληρές φωνές στη σόουλ μουσική. Μετακομίζοντας στο Ντιτρόιτ στις αρχές της εφηβείας του, ξεκίνησε τραγουδώντας γκόσπελ με τους Violinaires, οι οποίοι ηχογραφούσαν για την Chess. Όταν έγινε δεκαοκτώ ετών, επέλεξε τον κοσμικό δρόμο και υπέγραψε στους Falcons, στη σύνθεση των οποίων περιλαμβάνονταν οι μελλοντικοί τραγουδοποιοί και τραγουδιστές της Stax, Eddie Floyd και Mack Rice. Με τους Falcons, ο Pickett τραγούδησε κύρια φωνητικά στην επιτυχία "I Found a Love". Με τους εγωισμούς να επικρατούν, έγινε γρήγορα σόλο καλλιτέχνης, υπογράφοντας στη Double L. Μετά από τρία σινγκλ στα τσαρτ, ο Wexler τον προσέλκυσε στην Atlantic. Το πρώτο του σινγκλ στην Atlantic ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη στα στούντιο της εταιρείας, αλλά, όταν κανείς δεν έμεινε ικανοποιημένος με τα αποτελέσματα, ο Wexler είχε την έξυπνη ιδέα να τον πάει στη Stax.
Η ονειρική ποπ δεν ήταν ούτως ή άλλως το στυλ του Wilson, ούτε οι ήχοι της μεγαλούπολης ήταν το αγαπημένο του όχημα. Είχε έρθει η ώρα να επιστρέψει στη σκόνη και στο φανκ. Ήταν καιρός να κάνει ένα ταξίδι κάτω στο Μέμφις. «Δεν μπορούσα να ξεπεράσω [τον τρόπο με τον οποίο ηχογραφούσαν στο Μέμφις]», εξηγεί ο Wexler. «Ο ερχομός μου στη Stax άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή μου. Πήγα τον Wilson Pickett εκεί γιατί η εντροπία [η παρακμή] είχε αρχίσει να κυριεύει τη Νέα Υόρκη... Είχα χάσει το ενδιαφέρον μου για τις ηχογραφήσεις με τους ίδιους ενορχηστρωτές που είχαν ξεμείνει από ιδέες. Οι μουσικοί είχαν ξεμείνει από μουσικές φράσεις [και] οι τραγουδοποιοί δεν είχαν καθόλου τραγούδια. Έφτασε στο σημείο να φοβάμαι να μπω στο στούντιο για να κάνω έναν δίσκο, με την πρόγνωση ότι θα έβγαινε το ίδιο φρικτό σκουπίδι που κάναμε την προηγούμενη φορά, χωρίς καθόλου πάθος, χωρίς πρωτοτυπία και, το χειρότερο απ' όλα, χωρίς καμία προοπτική επιτυχίας. ... Όταν πήγα κάτω στη Stax και είδα πώς έκαναν δίσκους, ήταν πραγματικά εμπνευσμένο. Η ιδέα του να πηγαίνεις σε ένα μέρος [όπως η Stax] όπου τέσσερις τύποι έρχονται στη δουλειά, κρεμάνε τα παλτό τους και αρχίζουν να παίζουν μουσική το πρωί, και μετά οι όμορφα δημιουργημένοι δίσκοι που έβγαιναν από αυτό! Θεέ μου, μπορώ να έχω λίγο από αυτό; Γιατί αυτός είναι ο σωστός τρόπος. Δεν άλλαξα ποτέ από τότε. Αυτό ήταν. Αυτός ήταν ο τρόπος για να κάνεις δίσκους».
Οι Wexler και Pickett πραγματοποίησαν τρία ταξίδια στο Μέμφις τον Μάιο, τον Σεπτέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1965. Συνολικά ηχογραφήθηκαν εννέα τραγούδια, με το πρώτο σέσιον να δίνει το "In the Midnight Hour" και "Don't Fight It", και την τελευταία το "634-5789 (Soulsville U.S.A.)" και "Ninety-Nine and a Half (Won't Do)". Ο Booker έλειπε στο πανεπιστήμιο και στα τρια σέσιον, οπότε ο Joe Hall έπαιξε πιάνο τον Μάιο, και ο Isaac Hayes τον Σεπτέμβριο και τον Δεκέμβριο. Ο Pickett έμεινε τόσο ευχαριστημένος από την επιτυχία του πρώτου σέσιον, που έστειλε προσωπικά ένα μπόνους 100 δολαρίων σε κάθε μέλος στη σπιτική μπάντα της Stax, μια χειρονομία που θεωρήθηκε πρωτοφανής.
Κατά τη διάρκεια των σέσιον του Μαΐου αναπτύχθηκε η ρυθμική σύλληψη της Stax, για έναν ελαφρώς καθυστερημένο ρυθμό στα χτυπήματα δύο και τέσσερα, εμπνευσμένη από τον χορό της νέας μόδας του Βορρά, το Τζερκ. Αυτός ο ρυθμός ακούγεται σε όλες τις επόμενες ηχογραφήσεις με γρήγορο τέμπο της Stax στη δεκαετία του '60, συμπεριλαμβανομένων των "Hold On! I'm Comin", "Respect", "Knock on Wood" και "Soul Man" και παραμένει ένα από τα βασικά καθοριστικά χαρακτηριστικά του ήχου της Stax. Σε κάποιο βαθμό, το ρυθμικό τμήμα της Stax καθυστερούσε πάντα ελαφρώς το ρυθμό, αλλά με το "Midnight Hour" αυτό έγινε πολύ πιο έντονο.
Ακολούθησαν εντατικά συνθετικά σέσιον στο διάσημο Lorraine Motel του Μέμφις από τους Wilson και Steve Cropper, κιθαρίστα των Booker T. & The MG's, με αποτέλεσμα αρκετά τραγούδια που θα άφηναν ανεξίτηλο το στίγμα τους στη σόουλ μουσική. Τέσσερα από αυτά, όλα ηχογραφημένα στις 12 Μαΐου 1965, στα διαβόητα Stax Studios στην East McLemore Avenue, κυκλοφόρησαν στο άλμπουμ In The Midnight Hour (1965). Τα κομμάτια είναι λιτά, δυναμικά και απόλυτα ουσιαστικά, δημιουργημένα από το πιο δεμένο τμήμα πνευστών και ρυθμού του Μέμφις: τον τρομπετίστα Wayne Jackson, τους τενόρους σαξοφωνίστες Andrew Love και Charles "Packy" Axton, τον βαρύτονο σαξοφωνίστα Floyd Newman, τον πιανίστα Joe Hall, τον μπασίστα Donald "Duck" Dunn, τον ντράμερ Al Jackson και τον Cropper στην κιθάρα. Η ψυχή και η ακρίβειά τους ενέτειναν την εστίαση στη φωνή του Wilson, και εκείνος άφησε ένα κομμάτι του εαυτού του για κάθε ένα από τα τραγούδια.
Από την ξέγνοιαστη αίσθηση του "I'm Not Tired" μέχρι την ανδρική δήλωση του μπλουζ "That's A Man's Way", ο ευπαρουσίαστος Wilson κλειδώνει απόλυτα μέσα στον ρυθμό. Τίποτα όμως δεν μπορούσε να συγκριθεί με το "In The Midnight Hour", μια τεράστια επιτυχία που γεννήθηκε από την απόλυτη μείξη φωνής, μπάντας και θεματολογίας. Το σφιχτό μπακ-μπιτ σκάσιμο του Jackson, με την αντήχηση της κιθάρας του Cropper, το στιβαρό κύλισμα του μπάσου και το εμβληματικό κάλεσμα των πνευστών, οδήγησαν τον Pickett με αυθεντικό Νότιο στυλ μέσα σε ένα σπουδαίο ρυθμικά φανκ.
Ήταν, με καθυστέρηση, το πρώτο #1 R&B σινγκλ του Πίκετ, αλλά, τελικά, το πιο άξιο τραγούδι του για αυτήν την ιστορική σύμπτωση, που διατηρεί κάθε ίχνος της ορμητικότητάς του μέχρι σήμερα. Η Atlantic το πλαισίωσε σε σινγκλ με παρόμοιο κομμάτι πρόσκλησης-για-χορό, "Don't Fight It", το οποίο έφτασε στο αξιοσέβαστο #4 στο R&B τσαρτ. Η εταιρεία συσκεύασε αυτά τα πετράδια του Μέμφις μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της προαναφερθείσας μουσικής σε μια συλλογή 12 τραγουδιών.
Ο συναρπαστικός Wilson Pickett
Wilson Pickett - The Exciting Wilson Pickett (Αύγουστος 1966, Atlantic)
Τραγούδια:
B1 In The Midnight Hour (Cropper, Pickett) - 2:29
-- Ηχογραφήθηκε στο Μέμφις, 12 Μαΐου 1965
B3 Danger Zone (Cropper, Pickett) - 2:06, B5 It's All Over (Cropper, Pickett) - 2:17
-- Ηχογραφήθηκαν στο Μέμφις, 16 Σεπτεμβρίου 1965
A3 634-5789 (Floyd, Cropper) - 2:52, B2 Ninety-Nine And A Half (Won't Do) (Floyd, Cropper, Pickett) - 2:35, B4 I'm Drifting (Banks, Porter, Pickett) - 2:49
-- Ηχογραφήθηκαν στο Μέμφις, 20 Δεκεμβρίου 1965
> Τα υπόλοιπα 6 κομμάτια του άλμπουμ [A1 Land Of 1000 Dances, A2 Something You Got, A4 Barefootin', A5 Mercy, Mercy, A6 You're So Fine, B6 She's So Good To Me], ηχογραφήθηκαν στο Μασλ Σόουλς, Αλαμπάμα, το 1966
Μουσικοί: Wilson Pickett (φωνητικά), Joe Hall: B1 & Isaac Hayes: A3, B2-B5 (πιάνο), Steve Cropper (κιθάρα), Donald "Duck" Dunn (μπάσο), Al Jackson Jr. (ντραμς), Wayne Jackson & Gene "Bowlegs" Miller: B3, B5 (τρομπέτα), Charles "Packy" Axton: B1 & Andrew Love (τενόρο σαξόφωνο), Floyd Newman (βαρύτονο σαξόφωνο)
Παραγωγή / Μηχανικοί: Jerry Wexler, Steve Cropper, Jim Stewart / Jim Stewart
Η Atlantic επανέκδωσε ξανά το "In The Midnight Hour" στο επόμενο άλμπουμ, The Exciting Wilson Pickett (1966), μετά την εκπληκτική του πορεία είκοσι τριών εβδομάδων στα R&B τσαρτ, από τον Ιούνιο του 1965 έως τον Ιανουάριο του 1966. Πολλά έχουν γραφτεί για τη φωνή του Wilson Pickett και την ικανότητά του να ξεσηκώνει το κοινό σε μια κατάσταση ευδαιμονίας, αλλά ήταν επίσης ένας έξυπνος στιχουργός. «Προσπαθώ να γράφω την αλήθεια», ομολόγησε στο οπισθόφυλλο της αρχική έκδοσης του άλμπουμ. Από τη σέξι, πιασάρικη επιτυχία "Midnight Hour" και το ευχάριστο, ρυθμικό "I'm Drifting" μέχρι το εξομολογητικό "It's All Over", αποδείχθηκε ότι ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας καλλιτέχνης της μίας επιτυχίας.
Όλες τις Stax ηχογραφήσεις στο Μέμφις του The Exciting Wilson Pickett συνέγραψε ο Pickett με τους Cropper, Eddie Floyd και David Porter. Αυτά θα ήταν τα τελευταία τραγούδια που ο ιδιοκτήτης της Stax Records, Jim Stewart, θα επέτρεπε να ηχογραφηθούν για εξωτερικές δισκογραφικές εταιρείες στο στούντιό του, μια απόφαση που αποδόθηκε εν μέρει στη 'δύσκολη' προσωπικότητα του Pickett και πιθανώς στη δυσαρέσκεια του Stewart για την εκμετάλλευση της Stax συνταγής από την Atlantic. Σε μια ειρωνική τροπή της μοίρας, ο Pickett κατέληξε να κάνει ένα προσκύνημα επιστροφής στην Αλαμπάμα, αλλά όχι πριν αυτός και η κορυφαία ομάδα των Steve Cropper στην κιθάρα, Isaac Hayes στο πιάνο, Al Jackson στα ντραμς, Donald "Duck" Dunn στο μπάσο, Andrew Love στο τενόρο σαξόφωνο, Floyd Newman στο βαρύτονο σαξόφωνο και του τρομπετίστα Wayne Jackson, εξορύξουν πέντε ογκώδη ψήγματα χρυσού από τη φλέβα της Stax.
Η επιδεξιότητα στη γραφή του αποδεικνύεται καλύτερα σε αυτό το άλμπουμ στο κομμάτι "Danger Zone", ένα προειδοποιητικό οδηγό για τα καταστροφικά πάθη του έρωτα. Στον δεύτερο στίχο, υπαινίσσεται με δεξιοτεχνία περισσότερα από όσα πραγματικά γράφει: «Μπορείς να κάνεις μια μικρή βόλτα στο πάρκο/Να κλέψεις ένα φιλάκι, μωρό μου, μέσα στο σκοτάδι (αλλά άκου)/Όμως μην αφήσεις τα μαλλιά σου να βραχούν με τη μεταμεσονύχτια δροσιά/Στην επικίνδυνη ζώνη». Στον τρίτο στίχο, περνά από τα υποθετικά σενάρια σε μια λαϊκή παροιμία, όταν γράφει:, «Είναι εντάξει να έχεις έναν έρωτα που τον νιώθεις όλη την ώρα/Αλλά μην αφήνεις τα συναισθήματά σου να σου αναστατώνουν το μυαλό!» Από το ίδιο σέσιον (16 Σεπτεμβρίου 1965), προέρχεται και το "It's All Over", που μεταφέρει το πάθος του γκόσπελ στον πυρήνα μιας μπλουζ μπαλάντας. «Παραμένω ένας γκόσπελ τραγουδιστής που τραγουδά μπλουζ υλικό», εξομολογείται ο Πίκετ στις πρωτότυπες σημειώσεις του Bob Rolontz για αυτό το δίσκο.
Από την τελευταία ηχογράφηση του Pickett για τη Stax στις 20 Δεκεμβρίου 1965, ο δίσκος περιλάμβανε τις χαρακτηριστικές, τεράστιες επιτυχίες του "634-5789" και "Ninety-Nine And A Half (Won't Do)", και το "I'm Drifting", ένα αυθεντικό, συναισθηματικό κομμάτι της νότιας σόουλ. «Αν χρειάζεσαι λίγη αγάπη/κάλεσέ με, ω ναι/Αν θέλεις μερικά φιλιά/φώναξέ με μωρό μου, αυτό μόνο πρέπει να κάνεις/Ω, θα είμαι ακριβώς εδώ στο σπίτι/Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σηκώσεις το τηλέφωνό σου/και να σχηματίσεις τον αριθμό τώρα/634-5789 Αυτός είναι ο αριθμός μου...» Το έξυπνο εύρημα με τον τηλεφωνικό αριθμό "634-5789", είχε τόσο μεγάλη απήχηση που το διατήρησε στην πρώτη θέση των R&B τσαρτ για επτά εβδομάδες το 1966. Γράφτηκε από τον Cropper με τον τραγουδιστή Eddie Floyd, έναν άλλο πρώην μέλος των Falcons, ο οποίος αργότερα την ίδια χρονιά θα είχε το δικό του νούμερο 1 με το "Knock On Wood". Ο χαλαρός μπακ-μπιτ ρυθμός, που θυμίζει το "How Sweet It Is (To Be Loved By You)" του Marvin Gaye, και η ερμηνεία του Pickett στο γεμάτο αυτοπεποίθηση, καυτό κάλεσμα των στίχων, αιχμαλώτισαν τη φαντασία των ντιτζέι και των θαυμαστών.
Όσο αθώα ελκυστικό κι αν ήταν το "634-5789", το επόμενο σινγκλ παραμένει το πιο 'πονηρό' από όλα. Το "Ninety-Nine And A Half (Won't Do)" έκανε το ντεμπούτο του τον Ιούνιο φτάνοντας στο #13 του R&B τσάρτ. Οι Cropper, Dunn και Jackson βάζουν κρυφά το γκρουβ, με μια διαβολική παραμόρφωση στην κιθάρα, μια μπασογραμμή που ανατριχιάζει και έναν συνδυασμό ταμπούρου και ντεφιού σε ένα απόκοσμο κροτάλισμα. Ο Pickett γλιστρώντας μέσα σε αυτό, λέει βραχνά «Πρέπει να έχω όλη σου την αγάπη και νύχτα και μέρα».
Με αυτές τις επιτυχίες στο ενεργητικό του, ο Wilson Pickett ξεκίνησε μια ακαταμάχητη σόουλ επιθεώρηση στις ΗΠΑ και την Αγγλία. Είχε φτάσει ψηλά και η επιτυχία είχε καλή γεύση μετά από όλα τα χρόνια που αγωνιζόταν.
«[σ.σ. Όταν ήμουν παιδί...] Νωρίς ένα πρωί έτρεξα έξω και ούρλιαξα. Η φωνή μου αντηχούσε στους βάλτους και σκέφτηκα, "Ω-ω. Αυτό είναι".» — Wilson Pickett
«Κάπου στο δρόμο, ένας μαύρος πρίγκιπας μπήκε σε ένα καμαρίνι, σκούπισε τον ιδρώτα από το λείο πρόσωπό του, άφησε ένα ουρλιαχτό και μετά έλαμψε ένα μαργαριταρένιο χαμόγελο.
Οι βάλτοι δεν είχαν πει ψέματα.» — A. Scott Galloway, μουσικός συντάκτης
(***** και για τα δύο, πηγές: εξώφυλλα, wikipedia.org, discogs.com, σημειώσεις επανεκδόσεων, A. Scott Galloway, thatdevilmusic.com, Soulsville U.S.A.: The Story of Stax Records, Rob Bowman, 1997)
- Wilson Pickett · In the Midnight Hour [λίστα αναπαραγωγής] - | - Wilson Pickett · The Exciting Wilson Pickett [λίστα αναπαραγωγής] - |