Το καλοκαίρι αγόρασα γνωστό περιοδικό του χώρου και το χάζεψα. Η ύλη του διαμορφώνεται ως εξής:
CD PLAYER AMR CD 77: 7.400€
AYON CD PLAYER: 4.600€
ΜΕΤΑΤΡΟΠΕΑΣ D/ΑΤΗΣ KONDO: 25.000€ (δεν είναι τυπογραφικό λάθος)
ΠΡΟΕΝΙΣΧΥΤΗΣ AESTHETIX CALYPSO: 4.000€
ΤΕΛΙΚΟΣ AESTHETIX ATLAS: 7.000€
ΠΡΟΕΝΙΣΧΥΤΗΣ HEGEL: 5.300€
ΤΕΛΙΚΟΣ HEGEL: 2.950€
ΠΡΟΕΝΙΣΧΥΤΗΣ UNISON RESEARCH:3.150€
ΔΥΟ ΤΕΛΙΚΟΙ UNISON: 7.100€
ΤΕΛΙΚΟΙ THORENS: 17.350€
Υπάρχουν ακόμα τράνσπορτ και μετατροπέας της ADVANCE στα 2000, ηχεία βάσης PROAC: 2500 και ένα μόνιτορ ηχείο ραφιού στα 1200. Αυτά.
Νομίζω ότι ξεφύλλισα το περιοδικό και το εγκατέλειψα αδιάβαστο. Το ξαναπιάνω σήμερα καταλαβαίνοντας ότι το βασικό μου συναίσθημα ήταν και παραμένει ο θυμός. Κατ’ αρχάς δεν νομίζω να υπάρχουν πολλά περιοδικά στον κόσμο με τόσο ετεροβαρή παρουσίαση μηχανημάτων. Ενδέχεται να βρεις ένα-δυο εξωτικά αντικείμενα αλλά η ύλη κυριαρχείται από συγκριτικά τεστ στη μπάτζετ κατηγορία, ανθρώπινους ενισχυτές στις χίλιες λίρες, ανάλογα πλέιερ. Υπάρχουν κείμενα για συνδυασμούς μηχανημάτων, για λογικά καλώδια, για λογικές αγγελίες μεταχειρισμένων, μια τέλος πάντων εικόνα της αγοράς όπως διαμορφώνεται κάθε στιγμή από τους καταναλωτές.
Δεν έχω ιδέα ποια εικόνα, ποιας ελληνικής πραγματικότητας περιγράφει η πιο πάνω λίστα και εν τέλει τι κοινό μπορεί να έχω σαν χομπίστας με κάποιον ο οποίος υποτίθεται ότι εκταμιεύει 25.000 για μετατροπέα. Είναι φανερό πως δεν μιλάμε για High Fidelity αλλά για Ηigh Society, η οποία φοβάμαι πως- αν υπάρχει, δεν είμαι βέβαιος- δεν συμβουλεύεται αυτό το περιοδικό για αγορές τέτοιου ύψους..
Η στόχευσή μου λοιπόν δεν είναι οι άνθρωποι που έχουν την άνεση να ξοδέψουν όπως θέλουν τα χρήματά τους- κάθε άλλο. Το γεγονός όμως ότι σε μια εποχή βαθύτατης οικονομικής κρίσης παγκοσμίως, με ταχύτατα αναπτυσσόμενη την πάμφθηνη αγορά στο ίντερνετ, ένα ελληνικό περιοδικό σολάρει σε μια κατηγορία τιμής «ανύπαρκτη» για τον κοινό θνητό μου προξενεί τουλάχιστον έκπληξη και εκνευρισμό. Ιδίως όταν ξέρω ότι ακριβώς εγώ και χιλιάδες άλλοι βαρεμένοι φτωχοί σαν εμένα, με τα ταπεινά μας έξι ευρώ δίνουμε ζωή σε ένα τέτοιο περιοδικό. Σαν τακτικός αναγνώστης του λοιπόν από τα πρώτα τεύχη, νομίζω πως έχω δικαίωμα να πω κι εγώ μια φορά ένα λαϊκίστικο «ΜΑ ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ».
CD PLAYER AMR CD 77: 7.400€
AYON CD PLAYER: 4.600€
ΜΕΤΑΤΡΟΠΕΑΣ D/ΑΤΗΣ KONDO: 25.000€ (δεν είναι τυπογραφικό λάθος)
ΠΡΟΕΝΙΣΧΥΤΗΣ AESTHETIX CALYPSO: 4.000€
ΤΕΛΙΚΟΣ AESTHETIX ATLAS: 7.000€
ΠΡΟΕΝΙΣΧΥΤΗΣ HEGEL: 5.300€
ΤΕΛΙΚΟΣ HEGEL: 2.950€
ΠΡΟΕΝΙΣΧΥΤΗΣ UNISON RESEARCH:3.150€
ΔΥΟ ΤΕΛΙΚΟΙ UNISON: 7.100€
ΤΕΛΙΚΟΙ THORENS: 17.350€
Υπάρχουν ακόμα τράνσπορτ και μετατροπέας της ADVANCE στα 2000, ηχεία βάσης PROAC: 2500 και ένα μόνιτορ ηχείο ραφιού στα 1200. Αυτά.
Νομίζω ότι ξεφύλλισα το περιοδικό και το εγκατέλειψα αδιάβαστο. Το ξαναπιάνω σήμερα καταλαβαίνοντας ότι το βασικό μου συναίσθημα ήταν και παραμένει ο θυμός. Κατ’ αρχάς δεν νομίζω να υπάρχουν πολλά περιοδικά στον κόσμο με τόσο ετεροβαρή παρουσίαση μηχανημάτων. Ενδέχεται να βρεις ένα-δυο εξωτικά αντικείμενα αλλά η ύλη κυριαρχείται από συγκριτικά τεστ στη μπάτζετ κατηγορία, ανθρώπινους ενισχυτές στις χίλιες λίρες, ανάλογα πλέιερ. Υπάρχουν κείμενα για συνδυασμούς μηχανημάτων, για λογικά καλώδια, για λογικές αγγελίες μεταχειρισμένων, μια τέλος πάντων εικόνα της αγοράς όπως διαμορφώνεται κάθε στιγμή από τους καταναλωτές.
Δεν έχω ιδέα ποια εικόνα, ποιας ελληνικής πραγματικότητας περιγράφει η πιο πάνω λίστα και εν τέλει τι κοινό μπορεί να έχω σαν χομπίστας με κάποιον ο οποίος υποτίθεται ότι εκταμιεύει 25.000 για μετατροπέα. Είναι φανερό πως δεν μιλάμε για High Fidelity αλλά για Ηigh Society, η οποία φοβάμαι πως- αν υπάρχει, δεν είμαι βέβαιος- δεν συμβουλεύεται αυτό το περιοδικό για αγορές τέτοιου ύψους..
Η στόχευσή μου λοιπόν δεν είναι οι άνθρωποι που έχουν την άνεση να ξοδέψουν όπως θέλουν τα χρήματά τους- κάθε άλλο. Το γεγονός όμως ότι σε μια εποχή βαθύτατης οικονομικής κρίσης παγκοσμίως, με ταχύτατα αναπτυσσόμενη την πάμφθηνη αγορά στο ίντερνετ, ένα ελληνικό περιοδικό σολάρει σε μια κατηγορία τιμής «ανύπαρκτη» για τον κοινό θνητό μου προξενεί τουλάχιστον έκπληξη και εκνευρισμό. Ιδίως όταν ξέρω ότι ακριβώς εγώ και χιλιάδες άλλοι βαρεμένοι φτωχοί σαν εμένα, με τα ταπεινά μας έξι ευρώ δίνουμε ζωή σε ένα τέτοιο περιοδικό. Σαν τακτικός αναγνώστης του λοιπόν από τα πρώτα τεύχη, νομίζω πως έχω δικαίωμα να πω κι εγώ μια φορά ένα λαϊκίστικο «ΜΑ ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ».