Ο τιτλος ειναι επικαιρος οσον αφορα την εποχη: Summer hours ή Στιγμες αγαπης όπως βγηκε εδω περισυ. Πηρε μετριες κριτικες, αλλα την ειδα κυριως για τη Μπινος που πρωταγωνιστει αλλα και για τον Ασαγιας που σκηνοθετει.
Εμεινα αφωνος απο το λυρισμο της μεσα απο ιστοριες καθημερινες που εχουμε ζησει λιγο πολυ ολοι. Είναι η ιστορια τριων αδελφων εκει γυρω στα 40 κατι που με το θανατο της μητερας τους τραβουν ο καθενας το δρομο του μεσα σε ενα "καινουργιο" κοσμο, παγκοσμιοποιημενο που συγκρουεται αναποφευκτα και αδυσωπητα με το παρελθον και τις αξιες του.
Ειναι μια ταινια φτιαγμενη απο "απλα" συστατικα: δεν υπαρχει suspence, μυστηριο, ουτε καν μελοδραματισμοι. Τα παντα εκτυλισσονται απλα λες και οι πρωταγωνιστες κινουνται σε ζωντανο χρονο. Δεν προσφερεται για να τη χαρειτε με τα AV συστηματα σας, αλλα μιλα κατευθειαν στην καρδια γιαυτο ειναι αριστουργηματικη και φυσικα αυτο ειναι που μετραει πανω απο ολα.
Δεν μπορω να εξηγησω γιατι ψιλοθαφτηκε απο τους κριτικους. Μιλωντας προσωπικα παντα, ειναι απο τις καλυτερες, αν οχι η καλυτερη ταινια που ειδα μεχρι στιγμης φετος. Ισως επειδη μου αρεσουν πολυ καποιες ταινιες του Yasujiro Ozu με αντιστοιχη θεματολογια, ισως να ταυτιστηκα σε καποιο βαθμο με ορισμενες καταστασεις
Last edited by a moderator:
