Αυτή τη φράση την άκουσα πολλές φορές εχθές το βράδυ.
Πήγα να πάρω κάποιον φίλο που ερχόταν αργά, από τον νέο σταθμό λεωφορείων ΚΤΕΛ "Μακεδονία".
Με πλησίασαν τουλάχιστον 5 άτομα ναρκομανείς νεαρής ηλικίας 22 - 30 ετών περίπου.
Μου ζητούσαν ευγενικά να τους δώσω 50 λεπτά ή 1 δήθεν για να συμπληρώσουν και να πάρουν εισιτήριο για λεωφορείο,
Μαστουρωμένοι, σε κοιτάνε και δεν σε βλέπουν, κανα δυό δεν μπορούσαν να κρατήσουν την ισορροπία τους και με το ζόρι στέκονταν όρθιοι.
Ο περισσότερος κόσμος απλά τους απέφευγε.
Κατάντησαν ανθρώπινα ερείπια, ρεμάλια και εξευτελίζονταν μπροστά στον κόσμο για 1 .
Ο ένας επέμενε πολύ, απλά διότι δεν τον έδιωξα και του είπα ότι αν του δώσω 1 θα του κάνω ζημιά.
Μου ορκιζόταν κάνοντας στραβά και άτσαλα το σταυρό του, ότι θέλει να πάρει εισιτήριο να φύγει στα Γιαννιτσά.
Ρώτησα κάποιον υπάλληλο του εκδοτηρίου εισιτηρίων και μου είπε "όλη μέρα έχουμε τέτοια άτομα εδώ μέσα"
Η αστυνομία είναι εκεί, αλλά δεν μπορεί να τους κάνει τίποτα. Μόνο αν παραφερθούν.
Τους αντιμετωπίζουν σαν ασθενείς που δεν μπορούν να θεραπεύσουν και όχι σαν παραβάτες.
Και να τους πιάσουν, μετά από λίγο τους αφήνουν.
Τους κοίταζα και έβλεπα μπροστά μου ένα μάτσο μελλοθάνατα παιδιά.
Πιο πέρα είναι η περιοχή του Δενδροπόταμου όπου ζουν κυρίως γύφτοι, πολλοί απ´αυτούς δε, είναι έμποροι ναρκωτικών.
Ξεχωρίζουν από τις μερσεντές και τις BMW.
Και φάτσα απέναντι το καινούργιο ωραίο μέγαρο της γενικής αστυνομικής διεύθυνσης.
Ένα τρίγωνο της συμφοράς. Σαν των Βερμούδων.
Παιδιά χωρίς μέλλον. Κάποιοι γονείς είναι δυστυχισμένοι και μόνο αυτοί ξέρουν τι Γολγοθά περνάνε.
Μα πως στο διάολο πάνε και μπλέκουν με τα ναρκωτικά τόσο εύκολα, τόσοι πολλοί.
Φεύγοντας περνάμε από ένα παλιό εγκατελειμένο εργοστάσιο μετάλλων εκεί δίπλα, όπου τρείς απ´αυτούς έμπαιναν μέσα.
Προφανής ο λόγος της παρουσίας τους εκεί.
Τι να πεις. Κρίμα. Πολύ κρίμα.
Πήγα να πάρω κάποιον φίλο που ερχόταν αργά, από τον νέο σταθμό λεωφορείων ΚΤΕΛ "Μακεδονία".
Με πλησίασαν τουλάχιστον 5 άτομα ναρκομανείς νεαρής ηλικίας 22 - 30 ετών περίπου.
Μου ζητούσαν ευγενικά να τους δώσω 50 λεπτά ή 1 δήθεν για να συμπληρώσουν και να πάρουν εισιτήριο για λεωφορείο,
Μαστουρωμένοι, σε κοιτάνε και δεν σε βλέπουν, κανα δυό δεν μπορούσαν να κρατήσουν την ισορροπία τους και με το ζόρι στέκονταν όρθιοι.
Ο περισσότερος κόσμος απλά τους απέφευγε.
Κατάντησαν ανθρώπινα ερείπια, ρεμάλια και εξευτελίζονταν μπροστά στον κόσμο για 1 .
Ο ένας επέμενε πολύ, απλά διότι δεν τον έδιωξα και του είπα ότι αν του δώσω 1 θα του κάνω ζημιά.
Μου ορκιζόταν κάνοντας στραβά και άτσαλα το σταυρό του, ότι θέλει να πάρει εισιτήριο να φύγει στα Γιαννιτσά.
Ρώτησα κάποιον υπάλληλο του εκδοτηρίου εισιτηρίων και μου είπε "όλη μέρα έχουμε τέτοια άτομα εδώ μέσα"
Η αστυνομία είναι εκεί, αλλά δεν μπορεί να τους κάνει τίποτα. Μόνο αν παραφερθούν.
Τους αντιμετωπίζουν σαν ασθενείς που δεν μπορούν να θεραπεύσουν και όχι σαν παραβάτες.
Και να τους πιάσουν, μετά από λίγο τους αφήνουν.
Τους κοίταζα και έβλεπα μπροστά μου ένα μάτσο μελλοθάνατα παιδιά.
Πιο πέρα είναι η περιοχή του Δενδροπόταμου όπου ζουν κυρίως γύφτοι, πολλοί απ´αυτούς δε, είναι έμποροι ναρκωτικών.
Ξεχωρίζουν από τις μερσεντές και τις BMW.
Και φάτσα απέναντι το καινούργιο ωραίο μέγαρο της γενικής αστυνομικής διεύθυνσης.
Ένα τρίγωνο της συμφοράς. Σαν των Βερμούδων.
Παιδιά χωρίς μέλλον. Κάποιοι γονείς είναι δυστυχισμένοι και μόνο αυτοί ξέρουν τι Γολγοθά περνάνε.
Μα πως στο διάολο πάνε και μπλέκουν με τα ναρκωτικά τόσο εύκολα, τόσοι πολλοί.
Φεύγοντας περνάμε από ένα παλιό εγκατελειμένο εργοστάσιο μετάλλων εκεί δίπλα, όπου τρείς απ´αυτούς έμπαιναν μέσα.
Προφανής ο λόγος της παρουσίας τους εκεί.
Τι να πεις. Κρίμα. Πολύ κρίμα.
