Re: To σφυριγμα της Ρουμανιας
Πάρε και μία αποθεωτική κριτική από το Δανίκα που σε (μας) δικαιώνει:
Ρουμάνος Μάρλον Μπράντο
Χωρίς συζήτηση. Ταινία της εβδομάδας και μέσα στις καλύτερες της χρονιάς είναι μια λιτή παραγωγή από τη Ρουμανία με τον παραπλανητικό και μακροσκελές τίτλο «Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω» (Eu cand vreau sa fluier, fluier). Του νεαρού και πρωτοεμφανιζόμενου Φλόριν Σεμπάν!
Οπως περίπου με το αριστουργηματικό «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες» του Κριστιάν Μονγκίου που το 2007 έφυγε από τις Κάννες με τον Χρυσό Φοίνικα. Αγαπητοί Νεοέλληνες των βιτρινών, των πρωινάδικων και των πλαστικών χάμπουργκερ, από αυτήν την πάμπτωχη οικονομoία της Ρουμανίας προκύπτει μια κινηματογραφική σχολή από τις πρώτες της σημερινής πρωτοπορίας. Αψογη τεχνική. Αψογη απομίμηση της ρεαλιστικής γραφής. Αψογη κατάδυση στα κοινωνικά προβλήματα. Αψογες ερμηνείες. Πώς αυτό; Από το παρελθόν. Μάλιστα. Ο δικτάτωρ Τσαουσέσκου στο πλαίσιο ενός στρεβλού «υπαρκτού σοσιαλισμού» φρόντισε για τις πολιτιστικές και καλλιτεχνικές υποδομές της χώρας. Μπορεί να καταναλώνανε με τα κουπόνια μισή μερίδα κρέας την εβδομάδα αλλά φτιάξανε Παιδεία. Εμείς με τα καφενεία. Οι Ρουμάνοι, όπως οι Πολωνοί, οι Τσέχοι και οι Ρώσοι, με τα σχολεία. Τα πράγματα δεν είναι ούτε άσπρα ούτε μαύρα. Περίπου γκρίζα.
Ενα ανυπότακτο, ακαλλιέργητο, μπρούτο θεριόηλικίας δεκαοκτώ χρονών, εγκλωβισμένος σε κάποιες αγροτικές, αναμορφωτικές φυλακές για κάποιο παράπτωμα που εμείς δεν ξέρουμε (ας πούμε μικροκλοπές), αρνείται να συμβιβαστεί μετο ρεύμα της εποχής και σαν μαινόμενος ταύρος πάει κόντρα στην παρακμή. Ρισκάροντας ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Αυτή είναι η γραμμή του σεναρίου. Αυτήν την πορεία παρακολουθεί, αργά και κλιμακωτά, ο θεατής. Ενα ανήμερο θηρίο στο κλουβί. Περιμένοντας ακόμα επτά ημέρες για να αποφυλακιστεί. Οταν μαθαίνει όμως ότι ο μικρός του αδελφός πρόκειται τις επόμενες ώρες να φύγει μαζί με τη μητέρα τους για την Ιταλία, τα παίρνει στο κρανίο και αρνείται να συμβιβαστεί. Γιατί _ όπως ακούμε στη συνέχεια _ η μητέρα αγοράζει με το κορμί της την ελευθερία της. Γιατί αυτού του είδους η «εργασία» κατέστρεψε τη μάνα, διέφθειρε τα παιδιά, διέλυσε την οικογένεια. Γιατί στο βάθος η αναγωγή καταλήγει στη Ρουμανία τη σημερινή. Μετανάστευση στη ∆ύση. Εκπόρνευση και έγκλημα. ∆ιαφθορά. Ενα δεκαοκτάχρονο ασυγκράτητο παλικάρι με λερωμένο ποινικό μητρώο αλλά πεντακάθαρη ψυχή. Κι όμως φυλακισμένος, όπως «φυλακισμένη» είναι και η Ρουμανία.
Ετσι μέσα στην τρέλα του και παρορμητικός όπως είναι από τη φύση του, αποφασίζει να αποτελειώσει την ήδη καταστρεμμένη οικογένειά του με την προσωπική του καταστροφή. Απίστευτο. Ετσι συλλαμβάνει όμηρο ένα κορίτσι που έχει ερωτευτεί, αποφασισμένος να «σφάξει» το κορίτσι στη στιγμή αν η μητέρα του δεν ορκιστεί ότι δεν θα πάρει μαζί της τον μικρό της γιο. Ο Σίλβιου, αυτό είναι το όνομά του, μέσα στην απελπισία του και με τις καλύτερες προθέσεις καταλήγει σε δύναμη καταστροφής. Και της οικογένειάς του και του έρωτά του και της ίδιας του της ζωής. Η απελπισία πορεύεται με μια προσωπική επανάσταση εντελώς τυφλή! Καταλάβατε; ∆είτε το γιατί φοβούμαι πως συντόμως το ίδιο περιστατικό ή ανάλογο με αυτό θα συμβεί και εδώ.
Α, ξέχασα. Πρώτον, την εξαιρετικά οργανωμένη σκηνοθεσία. Ρεαλισμός σαρκικός. Με υπόγειες δονήσεις που προμηνύουν τυφώνα επιπέδου Κατρίνα. Και το δεύτερο, ο πρωτοεμφανιζόμενος πρωταγωνιστής Γκεόργκε Πιστερεάνου. Κοντά είκοσι χρονών. Να παίζει με τα κύτταρα, την πλάτη, τα μπράτσα, τον σβέρκο, το σώμα.
Οπως το 1951 ο 27χρονος Μάρλον Μπράντο στο «Λεωφορείον ο Πόθος» του Ηλία Καζάν. Αν αυτό το παλικάρι ήταν αμερικανός υπήκοος και έπαιζε στην ίδια ιστορία, αλλά σε αμερικανική φυλακή, το όνομά του θα βρισκόταν στην πεντάδα για το Οσκαρ. Ο πιο αυθεντικός, νέος, σαρωτικός ηθοποιός που με κάρφωσε στην καρέκλα μου τα τελευταία πέντε χρόνια!
«Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω»
Οργανωμένος πεντακάθαρος ρεαλισμός Μέσα στις top της χρονιάς
Αποκάλυψη ο νεαρός πρωταγωνιστής
Βαθμοί= 8
(must)
