Το σκυλί τ' ουρανού... [ο σεσιονίστας Duane Allman]
- Thread starter grio
- Start date
Το σκυλί τ' ουρανού...
«Θυμηθείτε τον Ντουέιν Όλμαν», σκαλισμένο σε μια εκσκαφή δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Interstate 20 το 1973
Το 1970 στο ραδιοφωνικό σταθμό WQMC του κολλεγίου Queens στη Νέα Υόρκη, ο Duane Allman μίλησε για το πώς επέλεξε τη σλάιντ. Ήταν τέλη του 1967 και με το γκρουπ Hourglass: «Άκουσα τον Ry Cooder να παίζει πριν από λίγο καιρό και είπα, φίλε, αυτό είναι για μένα. Πήρα ένα μπουκάλι και κλείστηκα στο σπίτι για περίπου τρεις εβδομάδες και είπα, "Έι φίλε, πρέπει να μάθουμε μερικά τραγούδια... Το λατρεύω αυτό..." Έτσι αρχίσαμε να το κάνουμε και για λίγο καιρό όλοι με κοιτούσαν και σκεφτόντουσαν, "Ωχ όχι! Ετοιμάζεται να το ξανακάνει!" Όλοι χαμήλωσαν τα κεφάλια τους... Αλλά μετά έγινα λίγο καλύτερος σε αυτό και το βελτίωσα...».
Και η βελτίωση ήρθε! Η μανία που θα μπορούσε να εξαπολυθεί ή η γλυκύτητα που θα μπορούσε να απελευθερωθεί, όταν πέρασε ένα Coricidin μπουκάλι από χάπια στον παράμεσο δάκτυλο του δεξιού χεριού του, γλιστρώντας το κατά μήκος της ταστιέρας της κιθάρας του, καθόρισε μια προσέγγιση στο παίξιμο, με αισθητές όμως επιρροές. Από το βασικό "Dust My Broom" και τον τονισμό των Elmore James και Muddy Waters, έως τον Earl Hooker, ήταν τελικά ο Allman που καθιέρωσε την ηλεκτρική σλάιντ σαν μελωδική δύναμη. Ήταν η αίσθησή του στη μελωδία, συνδυασμένη με τις επηρεασμένες από το γουέστερν σουίνγκ, διπλές κιθαριστικές αρμονίες, στηριζόμενες σε μόνταλ τζαζ υπόβαθρο που διέκριναν τους Allman Brothers Band από τα συνηθισμένα μπλουζ μπούγκι σύνολα, των αρχών της δεκαετίας του '70.
Γεννημένος στις 20 Νοεμβρίου του 1946, στο Νάσβιλ του Τενεσί, ο Howard Duane Allman "κόλλησε" στο ρυθμ εντ μπλουζ σε νεαρή ηλικία, ακούγοντας αργά το βράδυ μπλουζ από το σταθμό WLAC. Ο μικρότερος αδελφός του, Gregg είχε αρχίσει να παίζει κιθάρα και, αφού ο Duane πούλησε τα ανταλλακτικά μιας μοτοσικλέτας που είχε διαλύσει, αγόρασε κι αυτός μια. Μετά από μια μετακίνηση στην Ντεϊτόνα Μπιτς της Φλόριντα, τα δύο αδέλφια στην αρχή της εφηβείας τους σχημάτισαν μια μπάντα, τους Y-Teens, με το όνομα από τον τοπικό YMCA. Λίγα χρόνια αργότερα προσχώρησαν στους House Rockers που υποστήριζε ένα σόουλ φωνητικό γκρουπ, τους Untils. Στη συνέχεια, το 1965, σχηματίζουν τους Allman Joys.
Όταν ο Bill McEuen, μάνατζερ των Nitty Gritty Dirt Band, άκουσε το συγκρότημα μετά την κυκλοφορία του σινγκλ "Spoonful" του Willie Dixon στην ετικέτα Dial του Buddy Killen, ενθάρρυνε το γκρουπ να μετεγκατασταθεί στο Λος Άντζελες. Εκεί οι Allman Joys είχαν μικρή επιτυχία και επιστρέφοντας στην πατρίδα τους μετασχηματίστηκαν για λίγο σε Almanac και στη συνέχεια στους Hourglass.
Οι Hourglass ηχογράφησαν δύο ανεπιτυχή άλμπουμ για τη Liberty στην Καλιφόρνια. Δυσαρεστημένοι με τον τρόπο που η Liberty τους επέλεγε υλικό και απογοητευμένοι από την ψευδο-ψυχεδελική εικόνα που πλάσαραν γι' αυτούς, οι Hourglass πήγαν στην Αλαμπάμα, στα στούντιο Fame του Rick Hall στο Muscle Shoals. Εκεί ηχογράφησαν υλικό πλησιέστερο προς αυτούς, όπως ποτ-πουρί από τραγούδια του B.B. King. Αλλά όταν τα ντέμο πήγαν πίσω στη Liberty στο Λος Άντζελες, στη δισκογραφική εταιρεία δεν άρεσε η νέα κατεύθυνση της μπάντας και ο μάνατζέρ τους στη Δυτική Ακτή, χαρακτήρισε το μπλουζ υλικό σαν "φρικτό και άχρηστο". Οι Hourglass είχαν τελειώσει.
Πίσω στην Αλαμπάμα, ωστόσο, ο Rick Hall ήταν τόσο εντυπωσιασμένος με το παίξιμο του Duane κατά τη διάρκεια των ντέμο σέσιον που, κατά την επιστροφή του απογοητευμένου κιθαρίστα, του τηλεφώνησε ο ίδιος και τον προσέλαβε σαν σέσιον μουσικό στα Fame. Ο Wilson Pickett είχε "κλείσει" το στούντιο στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1968. Έτσι ξεκίνησε η καριέρα του Allman σαν στούντιο μουσικός.
Σχεδόν αμέσως, ο μακρυμάλλης ξανθός κιθαρίστας, που έπαιζε πάντα όρθιος, κερδίζει αρκετή φήμη από τις σέσιον δουλειές του. Και καθώς δραστηριοποιούνταν στα Fame, στα στούντιο Criteria στο Μαϊάμι και Atlantic στη Νέα Υόρκη, αφού τον άκουσε ο Jerry Wexler, εκτός από τα στουντιακά του καθήκοντα, συγκρότησε τους Allman Brothers Band.
Μέχρι το τραγικό ατύχημα με τη μοτοσικλέτα, στις 24 Οκτωβρίου του 1971, που του στοίχισε τη ζωή στα εικοσιτέσσερά του χρόνια, ο Duane εμφανίστηκε σε περίπου τρεισήμισι άλμπουμ των Allman Brothers Band. Με κάθε άλμπουμ, ξεκινώντας με το The Allman Brothers Band του 1969, το εξαμελές σύνολο αποκτούσε όλο και περισσότερους υποστηρικτές. Ο θάνατος του Duane ήταν μια από τις πιο πρόωρες ροκ τραγωδίες. Η μπάντα που καθοδηγούσε επεδίωκε να κερδίσει την εθνική προσοχή που της άξιζε, όταν έκανε ελιγμό με τη μηχανή του για να αποφύγει ένα φορτηγό στο Μέικον της Τζόρτζια και σίγησε την σλάιντ του για πάντα. Ο αδελφός του και οι άλλοι έφτασαν τη μεγάλη, αν και ταραχώδη επιτυχία, αλλά η μπάντα δεν ήταν μουσικά ποτέ ξανά η ίδια.
Καθ' όλη την περίοδο της ανόδου της δημοτικότητας των Allman Brothers Band και συχνά στα ενδιάμεσα των εξαντλητικών περιοδειών τους, ο Duane διατηρούσε τη σέσιον δουλειά του. Ωστόσο προτιμώντας το ζωντανό, συναυλιακό περιβάλλον, όπου μεγάλο μέρος από το καλύτερο παίξιμό του είχε ακουστεί και δεν ηχογραφήθηκε, άρχισε μετά το 1970 να κουράζεται από τη στείρα στούντιο ασχολία. Από τότε, πια, ήταν σε θέση να επιλέγει τα σέσιον στα οποία εμφανιζόταν. Πολλά από τα ξεχωριστά αυτά κομμάτια περιλήφθηκαν σε δύο σημαντικές διπλές ανθολογίες που κυκλοφόρησαν από την Capricorn στις αρχές της δεκαετίας του '70: An Anthology και An Anthology Volume Two.
O Jerry Wexler (βλέπε, στην επάνω φωτογραφία) περιγράφει τον Duane σαν ένα αριστοτέχνη παίκτη, ο οποίος, όντας από το Νότο, είχε μια φυσική αίσθηση και εκτίμηση για το μπλουζ. Είχε επαινέσει το στυλ του στην μποπ και κάντρι κιθάρα, με επιρροές του Hank Garland και Chet Atkins στην τελευταία. Στο μπλουζ, τόνισε την αγάπη του για καλλιτέχνες όπως οι B.B. King, Albert King, Slim Harpo, T-Bone Walker, Blind Willie Johnson και φυσικά, Robert Johnson. Η κιθάρα του συμβάδιζε με τους καλύτερους από αυτούς.
Στο Μέικον της Τζόρτζια στο παρεκκλήσι, ήταν o Wexler που έκανε το εγκώμιο στην κηδεία του. Οι Dr. John, Delaney Bramlett και οι έκπληκτοι Allman Brothers Band έπαιζαν παραπίσω. Εκατοντάδες άνθρωποι παρακολούθησαν τον Skydog να θάβεται με μια κιθάρα Gibson και ένα μπουκάλι σλάιντ στο δεξί του χέρι...
Η προσωπική φιλοσοφία της ζωής του Duane Allman ήταν πολύ απλή και βασική. Ο ίδιος είπε κάποτε, «Τα πάντα είναι ίδια παντού. Υπάρχουν καλά παιδιά και μ@λ@κες και πρέπει να μάθεις να διακρίνεις μεταξύ των δύο, προκειμένου να τα καταφέρεις. Και αυτός που είναι κόπανος για κάποιον, μπορεί να είναι ωραίος σε κάποιον άλλο, έτσι πρέπει να μάθετε να είστε καλοί με τον καθένα και να δείχνετε σεβασμό σε όλους, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να σας σέβονται οι άνθρωποι. Πρέπει να έχετε αμοιβαίο σεβασμό και αγάπη και μην φοβάστε να μοιράζεστε ό,τι είναι μέσα σας με τους άλλους. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να απελευθερωθείτε και να περνάτε καλά...»
(πηγή: εξώφυλλα, Stuart Winkles/Goldmine, Richard Albero/Guitar Player)
Οι ανθολογίες...
An Anthology (1972, Capricorn)Καλλιτέχνες - Τραγούδια: A1. The Hourglass: BB King Medley, A2. Wilson Pickett: Hey Jude, A3. Clarence Carter: The Road Of Love, A4. Duane Allman: Goin' Down Slow, B1. Aretha Franklin: The Weight, B2. King Curtis: Games People Play, B3. John Hammond: Shake For Me, B4. Boz Scaggs: Loan Me A Dime, B5. Johnny Jenkins: Rollin' Stone, C1. Delaney & Bonnie & Friends: Livin' On The Open Road, C2. Johnny Jenkins: Down Along The Cove, C3. Cowboy: Please Be With Me, C4. Eric Clapton and Duane Allman: Mean Old World, C5. Derek & The Dominos: Layla, D1. The Allman Brothers Band: Statesboro Blues, D2. The Allman Brothers Band: Don't Keep Me Wonderin', D3. The Allman Brothers Band: Stand Back, D4. The Allman Brothers Band: Dreams, D5. The Allman Brothers Band: Little Martha
Ένα σετ δύο δίσκων που καταγράφει την εξέλιξη του στυλ του θρυλικού κιθαρίστα, Duane Allman, πρώτα ως στούντιο-μουσικού και αργότερα ως την πρωταρχική δύναμη σε μπάντες. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τραγούδια των Wilson Pickett, Aretha Franklin, Clarence Carter, John Hammond, Delaney and Bonnie, Boz Scaggs, Cowboy, Johnny Jenkins και Derek and the Dominos. Τέσσερα κομμάτια που εμφανίζονται στο άλμπουμ δεν είχαν κυκλοφορήσει προηγουμένως, και είναι τα "B.B. King Medley" από τους Hour Glass, "Goin' Down Slow" με Duane Allman, Berry Oakley, Johnny Sandlin και Paul Hornsby, "Mean Old World" με Duane Allman και Eric Clapton και μια ζωντανή έκδοση του "Don't Keep Me Wonderin'" των Allman Brothers Band. Στο υπόλοιπο υλικό υπάρχουν ακόμη τέσσερα κομμάτια από τους Allman Brothers Band.
Πλευρά 1: ♪ "B.B. King Medley" – Hour Glass: Μια ζωντανή ηχογράφηση όπου ο Duane δείχνει την αγάπη του για τα μπλουζ του B.B. King. ♪ "Hey Jude" – Wilson Pickett: Ιστορική στιγμή. Ο Duane έπεισε τον Pickett να το πει και το σόλο του στο τέλος θεωρείται ότι έφερε το ροκ εντ ρολ στη σόουλ μουσική. ♪ "The Road of Love" – Clarence Carter: Υποδειγματικό παίξιμο ρυθμικής κιθάρας με σόουλ αισθητική. ♪ "Goin' Down Slow" – Duane Allman: Μια σπάνια στιγμή όπου ο Duane αναλαμβάνει και τα φωνητικά, προσφέροντας μια συγκλονιστική μπλουζ ερμηνεία.
Πλευρά 2: ♪ "The Weight" – Aretha Franklin: Το σλάιντ παίξιμο του Duane δίνει μια κάντρι-γκόσπελ χροιά στην κλασική επιτυχία των The Band. ♪ "Games People Play" – King Curtis: Ένα οργανικό κομμάτι όπου η κιθάρα του Duane "συνομιλεί" με το σαξόφωνο του Curtis. ♪ "Shake for Me" – John Hammond: Καθαρόαιμο Σικάγο μπλουζ με τον Duane να αποδεικνύει την τεχνική του στο σλάιντ. ♪ "Loan Me a Dime" – Boz Scaggs: Το "διαμάντι" του δίσκου με δεκατρία λεπτά σταδιακής κλιμάκωσης που καταλήγουν σε ένα από τα πιο έντονα σόλο στην ιστορία. ♪ "Rollin' Stone" – Johnny Jenkins: Μια ψυχεδελική μπλουζ προσέγγιση στο κομμάτι του Muddy Waters.
Πλευρά 3: ♪ "Livin' on the Open Road" – Delaney & Bonnie: Αντιπροσωπεύει την περίοδο που ο Duane περιόδευε με το γκρουπ, επηρεάζοντας τον ήχο τους. ♪ "Down Along the Cove" – Johnny Jenkins: Άλλη μια συνεργασία με τον Jenkins, με έμφαση στο ρυθμικό σλάιντ. ♪ "Please Be with Me" – Cowboy: Ένα πανέμορφο ακουστικό κομμάτι που αναδεικνύει τη λυρική πλευρά του Allman. ♪ "Mean Old World" – Eric Clapton & Duane Allman: Ένα ακουστικό μπλουζ ντουέτο που καταγράφει τη στιγμή που "δέθηκαν" οι δύο κιθαρίστες. ♪ "Layla" – Derek & the Dominos: Η κορυφαία στιγμή της συνεργασίας του με τον Clapton. Η "κραυγή" της σλάιντ κιθάρας του είναι το σήμα κατατεθέν του τραγουδιού.
Πλευρά 4: ♪ "Statesboro Blues" – The Allman Brothers Band: Η απόλυτη εισαγωγή στο Σάουθερν Ροκ και το στυλ του Duane στο σλάιντ. ♪ "Don't Keep Me Wondering" – The Allman Brothers Band: Ένα λάιβ "σκληρό" μπλουζ κομμάτι με τη φυσαρμόνικα και την κιθάρα σε πρώτο πλάνο. ♪ "Stand Back" – The Allman Brothers Band: Δείχνει την πιο φάνκι και γκρούβι πλευρά της μπάντας. ♪ "Dreams" – The Allman Brothers Band: Ένα ψυχεδελικό ταξίδι όπου το σόλο του Duane θυμίζει περισσότερο τζαζ σαξόφωνο (τύπου Coltrane) παρά κιθάρα. ♪ "Little Martha" – The Allman Brothers Band: Το μοναδικό κομμάτι που έγραψε εξ ολοκλήρου ο ίδιος. Μια ακουστική μελωδία που κλείνει τον δίσκο με γαλήνη.
Το πρωτότυπο περιλαμβάνει ένα φυλλάδιο φωτογραφιών, καθώς και εκτενείς σημειώσεις που διατρέχουν την καριέρα του Duane. Μια συναρπαστική μουσική ιστορία και μαζί ένα αφιέρωμα, που ακούγεται τόσο καλά όσο δείχνει.
An Anthology Volume II (1974, Capricorn)
Καλλιτέχνες - Τραγούδια: A1. Duane Allman: Happily Married Man, A2. Aretha Franklin: It Ain't Fair, A3. King Curtis: The Weight, A4. Otis Rush: You Reap What You Saw, A5. Ronnie Hawkins: Matchbox, A6. Wilson Pickett: Born To Be Wild, B1. Duane Allman: No Money Down, B2. The Hourglass: Been Gone Too Long, B3. Arthur Conley: Stuff You Gotta Watch, B4. Lulu: Dirty Old Man, B5. Herbie Mann: Push Push, C1. Johnny Jenkins: Walk On Gilded Splinters, C2. Boz Scaggs: Waiting For A Train, C3. Ronnie Hawkins: Don't Tell Me Your Troubles, C4. Sam Samudio: Goin' Upstairs, C5. Delaney & Bonnie: Come On In My Kitchen, D1. The Allman Brothers Band: Dimples, D2. The Duck And The Bear: Goin' Up The Country, D3. The Allman Brothers Band: Done Somebody Wrong, D4. The Allman Brothers Band: Leave My Blues At Home, D5. The Allman Brothers Band: Midnight Rider
Στον κόσμο της μουσικής λείπει βαθιά το ταλέντο και το πνεύμα του αείμνηστου Duane Allman, αλλά ο θρύλος του θα μείνει για πάντα ζωντανός, αφού τροφοδοτείται από τις παρακαταθήκες του, όπως αυτή η υπέροχα πραγματοποιημένη και γεμάτη με γούστο ανθολογία δύο δίσκων, που συμπληρώνει τέλεια το Vol. I παρέχοντας διευρυμένη εικόνα στις πρώιμες κατευθύνσεις του κιθαρίστα. Εδώ περιέχονται κομμάτια από τη δουλειά του σε σόουλ σέσιον με τους Aretha Franklin, Wilson Pickett και King Curtis, μπλουζ υλικό με τον Otis Rush, ποπ με τη Lulu, ροκ με τους Ronnie Hawkins και Boz Scaggs και τζαζ με τον Herbie Mann. Επιπλέον, υπάρχουν προηγούμενα ανέκδοτα κομμάτια, δύο με τον ίδιο επικεφαλής, δύο με τους Allman Bros και από ένα με τους Hourglass και Delaney & Bonnie & Friends.
Πλευρά 1: ♪ "Happily Married Man" – Duane Allman: Ένα σπάνιο σόλο κομμάτι με έναν ευχάριστο, γρήγορο μπλουζ ρυθμό και χιουμοριστικούς στίχους, όπου ο Duane τραγουδάει. ♪ "It Ain't Fair" – Aretha Franklin: Ο Duane προσφέρει διακριτικά αλλά ουσιαστικά γεμίσματα που απογειώνουν τη φωνή της Aretha. ♪ "The Weight" – King Curtis: Οργανική εκτέλεση του κλασικού κομματιού, όπου η κιθάρα αντικαθιστά τα φωνητικά μέρη με απίστευτη εκφραστικότητα. ♪ "You Reap What You Sow" – Otis Rush: Καθαρόαιμο μπλουζ. Ο Duane σέβεται τον θρύλο Otis Rush, προσθέτοντας "φωτιά" στο υπόβαθρο. ♪ "Matchbox" – Ronnie Hawkins: Διασκευή του Carl Perkins, όπου ο Duane δείχνει την αγάπη του για το ροκαμπίλι και το πρώιμο ροκ εντ ρολ. ♪ "Born to Be Wild" – Wilson Pickett: Η κιθάρα του Duane μετατρέπει το ύμνο των μηχανόβιων σε ένα σόουλ-ροκ "δυναμίτη".
Πλευρά 2: ♪ "No Money Down" – Duane Allman: Άλλο ένα κομμάτι με φωνητικά από τον Duane, σε στυλ Chuck Berry, όπου η σλάιντ κιθάρα του "κελαηδάει" πάνω στο κλασικό ροκ εντ ρολ ριφ. ♪ "Been Gone Too Long" – Hour Glass: Αναδρομή στις πρώιμες μέρες του με τους Hour Glass, με έντονες δόσεις ψυχεδέλειας. ♪ "Stuff You Gotta Watch" – Arthur Conley: Κλασικό σόουλ κομμάτι όπου ο Duane λειτουργεί ως ο τέλειος ρυθμικός κιθαρίστας, προσφέροντας "κοφτερά" γεμίσματα που ενισχύουν το γκρουβ. ♪ "Dirty Old Man" – Lulu: Μια λιγότερο γνωστή σέσιον δουλειά του Duane με την Βρετανίδα τραγουδίστρια, ηχογραφημένη στα Muscle Shoals. ♪ "Push Push" – Herbie Mann: Μια τζαζ-φανκ συνεργασία με τον φλαουτίστα Herbie Mann, που αποδεικνύει την ευελιξία του Duane σε διαφορετικά είδη.
Πλευρά 3: ♪ "Walk on Gilded Splinters" – Johnny Jenkins: Ένα υπνωτικό, βουντού-μπλουζ κομμάτι, όπου το παίξιμο της κιθάρας του θεωρείται από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του. ♪ "Waiting for a Train" – Boz Scaggs: Κάντρι-μπλουζ διασκευή του Jimmie Rodgers, με τον Duane να προσφέρει άλλη μια εξαιρετική δουλειά στη σλάιντ. ♪ "Don't Tell Me No Lies" – Ronnie Hawkins: Άλλη μια συνεργασία με τον "Rompin' Ronnie", σε πιο κάντρι-ροκ μονοπάτια. ♪ "Goin' Upstairs" – Sam Samudio: Ένα βαρύ, υπνωτικό μπλουζ κομμάτι (διασκευή John Lee Hooker) με έντονη την παρουσία του Duane. ♪ "Come On In My Kitchen" – Delaney & Bonnie: Ακουστική σλάιντ δουλειά σε μια ζωντανή ραδιοφωνική ηχογράφηση (WPLJ). Από τις πιο "γυμνές" και συναισθηματικές στιγμές του.
Πλευρά 4: ♪ "Dimples" – The Allman Brothers Band: Ζωντανή ηχογράφηση από το Ludlow Garage (1970). Ο Duane στα φωνητικά και στην κιθάρα σε ένα δυνατό μπλουζ τζαμ. ♪ "Goin' Up The Country" – The Duck And The Bear: Ένα σπάνιο σινγκλ της Atlantic (1969) όπου ο Duane παίζει σλάιντ δίπλα στον Eddie Hinton. ♪ "Done Somebody Wrong" – The Allman Brothers Band: Ζωντανό από το Fillmore East (1971), με το κλασικό του σλάιντ παίξιμο να καθορίζει τον ήχο της μπάντας. ♪ "Leave My Blues at Home": Ένα στούντιο κομμάτι με έντονα πνευστά και φανκ στοιχεία από το άλμπουμ Idlewild South. ♪ "Midnight Rider" – The Allman Brothers Band: Μια ακυκλοφόρητη, μέχρι τότε, ζωντανή εκτέλεση από το Fillmore East (Ιούνιος 1971), λίγους μήνες πριν τον θάνατό του.
Σ' αυτό το σετ διαπιστώνεται ακόμη μια φορά, η απίστευτη ευελιξία του Duane, με τη μαγεία του για πάντα παρούσα, να γεμίζει τις καρδιές μας...
(*****, και για τα δύο)
- An Anthology - | - An Anthology Vol. II - |
ΥΓ. Για την ιστορία των Allman Brothers Band, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Δάνεισέ μου μια δεκάρα!
| Αχ αυτό το κομμάτι, με στοιχειώνει και με λυτρώνει, όσο κανένα άλλο, η φωνή του Μποζ ξεκινά: Κάποιος να μου δανείσει μια δεκάρα (δέκα σεντς), Πρέπει να τηλεφωνήσω, εκεί που συνήθιζα παλιά Κάποιος να μου δανείσει μια δεκάρα, Oooo, το κοριτσάκι μου έχει φύγει τόσο καιρό, Ξέρεις με ανησυχεί Έι, είναι ανησυχητικό, μ' ανησυχεί... και η κιθάρα του Ντουέιν απογειώνει το κομμάτι μαζί με τη ψυχή μας... | - Loan Me A Dime - |
Boz Scaggs - Boz Scaggs (Αύγουστος 1969, Atlantic)
Τραγούδια: A1 I'm Easy (W.R. Scaggs, B. Beckett) - 3:08, A2 I'll Be Long Gone (W.R. Scaggs), A3 Another Day (Another Letter) (W.R. Scaggs) - 3:11, A4 Now You're Gone (W.R. Scaggs) - 3:48, A5 Finding Her (W.R. Scaggs) - 4:09, A6 Look What I Got (C. Chalmers, D. Rhodes) - 4:12, B1 Waiting For A Train (Jimmie Rodgers) - 2:40, B2 Loan Me A Dime (Fenton Robinson, διασκευή W.R. Scaggs) - 12:48, B3 Sweet Release (W.R. Scaggs, B. Beckett) - 6:17
Μουσικοί: Boz Scaggs (κιθάρα, φωνητικά), Duane "Skydog" Allman (ντόμπρο, σλάιντ κιθάρα), Eddie Hinton, Jimmy Johnson (κιθάρα), Barry Beckett (πλήκτρα), David Hood (μπάσο), Roger Hawkins (τύμπανα), Al Lester (βιολί), Charles Chalmers: A1, Joe Arnold: εκτός A1 (τενόρο σαξόφωνο), Floyd Newman: A1, James Mitchell: εκτός A1 (βαρύτονο σαξόφωνο), Ben Cauley (τρομπέτα: A1), Gene "Bowlegs" Miller (τρομπέτα & τρομπόνι: εκτός A1), Jeannie Greene, Donna Thatcher & Mary Holiday (υποστηρικτικά φωνητικά: εκτός A4), Tracy Nelson, Irma Routen & Joyce Dunn (υποστηρικτικά φωνητικά: A2, A4)
Παραγωγή / Μηχανικός: Boz Scaggs, Jann Wenner, Marlin Greene / Marlin Greene
Η ηχογράφηση έγινε στα Muscle Shoals Sound Recorders, 3614 Jackson Highway, Μασκλ Σόουλς, Αλαμπάμα
5-10 Μαΐου 1969: o Duane στο σέσιον ηχογράφησης για τον Boz Scaggs
στα Muscle Shoals Sound Studios
Για να εξασφαλίσει κάποια χρήματα ενόσω περίμενε τους Wexler (παράγωγος της Atlantic Records) και Walden (μάνατζερ) να οριστικοποιήσουν τις συμφωνίες τους με τον Rick Hall και μεταξύ τους, ο Duane δεν είχε άλλη επιλογή από το να συνεχίσει να παίζει σε ηχογραφήσεις (σέσιον) με κάθε ευκαιρία. Στις αρχές Μαΐου του 1969 — την ίδια εβδομάδα που η Atlantic αγόρασε τελικά το συμβόλαιο του Duane από τον Rick Hall — οι τύποι στο Muscle Shoals Sound δούλευαν με το τελευταίο απόκτημα της Atlantic, τον Boz Scaggs. Ο Scaggs είχε κάνει ήδη ένα ταξίδι στο Shoals, προσποιούμενος τον ρεπόρτερ για το Rolling Stone. «Άραξε για λίγο και μετά έφυγε», λέει ο David Hood (μπασίστας, ιδρυτικό μέλος της Muscle Shoals Rhythm Section). «Αμέσως μόλις αγοράσαμε το στούντιο, η Atlantic έστειλε αυτούς τους καλλιτέχνες, και ο Boz ήταν ο δεύτερος. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μάθαμε ότι ήταν καλλιτέχνης ηχογραφήσεων». Το ρυθμικό τμήμα των Muscle Shoals Sound, απομονωμένο στον δικό του μουσικό κόσμο, δεν γνώριζε ότι ο Scaggs ήταν ιδρυτικό μέλος των Steve Miller Band, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα στα δύο πρώτα άλμπουμ του Miller πριν ξεκινήσει σόλο καριέρα.
«Είχα υπογράψει τον Boz [για μανατζάρισμα], λέει ο Alan Walden. «Ο Duane έφευγε από το Macon για να πάει στο Muscle Shoals να παίξει στο πρώτο άλμπουμ του Boz για την Atlantic. Πέρασε από το γραφείο μου και δεν μπόρεσε να μην μου αφήσει μια σκέψη. Λέει: "Λοιπόν, πάω εκεί στο Muscle Shoals να παίξω στο άλμπουμ του Boz". Είπα, "Ω, αυτό είναι υπέροχο. Χαίρομαι πολύ για σένα". Λέει: "Ναι, θέλω να του δείξω ότι δεν πρέπει να πιάνει την καταραμένη θήκη της κιθάρας του όταν είμαι εγώ γύρω". Ήταν μια μικρή "μπηχτή", αλλά πήγε εκεί και έκανε το άλμπουμ του Boz αυτό που ήταν. Το Loan Me a Dime ήταν εξωπραγματικό».
Το άλμπουμ ήταν σε παραγωγή του Scaggs, του Marlin Greene και του εκδότη του Rolling Stone, Jann Wenner, και η δουλειά του Duane στην κιθάρα ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Το παίξιμο του Allman στην ηλεκτρική σλάιντ κιθάρα κοσμεί τόσο το "Now You're Gone" όσο και το "Finding Her" — με το τελευταίο να είναι η πρώτη ηχογράφηση που αποτυπώνει τα μοναδικά "birdcalls" (κελαηδίσματα) του Duane στη σλάιντ κιθάρα. Επίσης, παίζει ντόμπρο στα "Look What I Got" και "Waiting for a Train". Όμως, οι κορυφαίες του στιγμές βρίσκονται στο μπλουζ μοιρολόι των 6/8, "Loan Me a Dime", το οποίο γράφτηκε από τον Fenton Robinson, αν και στο οπισθόφυλλο του αρχικού άλμπουμ αποδόθηκε στον "W. R. Scaggs".
Το κομμάτι ξεκινά με ένα θρηνητικό σόλο οργάνου από τον Barry Beckett. Σύντομα, το υπόλοιπο ρυθμ σέξιον ακολουθεί για 12 μέτρα σε μια από τις πιο αργές μπλουζ διαδοχές που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ. Στο σημείο 1:20, ξεκινά το πρώτο σόλο του Duane. Μέχρι τη στιγμή που ο Scaggs αρχίζει επιτέλους να τραγουδά το πρώτο κουπλέ, πάνω από ένα λεπτό αργότερα, το μέσο σινγκλ του 1969 θα είχε ήδη αρχίσει να σβήνει. Ο Duane επιστρέφει για ένα ακόμα σόλο μετά το δεύτερο κουπλέ. Σε αυτό το 12μετρο διάστημα κινείται σε ύφος B.B. King και στη συνέχεια ξεκινά το γνώριμο παίξιμο "call-and-response" (κάλεσμα και απόκριση) ανάμεσα στις φωνητικές γραμμές του Boz, καθ' όλη τη διάρκεια του τρίτου και τέταρτου κουπλέ. Όταν ο Scaggs ολοκληρώνει το τελευταίο κουπλέ, το "Loan Me a Dime" έχει ήδη ξεπεράσει το όριο των επτάμισι λεπτών. Από εκείνο το σημείο και μετά, η παράσταση ανήκει εξ ολοκλήρου στον Duane. Τα πνευστά ηχούν δυνατά καθώς ο Allman και το ρυθμ σέξιον ανεβάζουν ταχύτητα. Για τα επόμενα πέντε λεπτά, ο Duane παίζει σαν δαιμονισμένος, ενώ ο ρυθμός γίνεται όλο και πιο έντονος. Είναι η πιο εντυπωσιακή δουλειά του μέχρι εκείνη τη στιγμή — και θα παραμείνει ουσιαστικά άγνωστη όσο εκείνος βρισκόταν εν ζωή.
Κανείς δεν φάνηκε να νοιάζεται για το πρώτο LP του Scaggs. Η αρχική του κυκλοφορία το 1969 πούλησε ακόμη λιγότερα αντίτυπα από το άλμπουμ της Cher στο Muscle Shoals. Αν και ο Boz θα έκανε αργότερα μια σειρά από επιτυχίες για την Columbia Records, ωθώντας την Atlantic να κάνει ριμίξ και να επανεκδώσει το ντεμπούτο άλμπουμ του το 1978, ο Scaggs ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του με μια εμπορική αποτυχία — "δεύτερο χτύπημα" για το Muscle Shoals Sound. Έχοντας παίξει σε μια σειρά εντυπωσιακών ηχογραφήσεων ως μουσικός υποστήριξης στο Muscle Shoals, αν και έτυχε μικρής προσωπικής αναγνώρισης, ο Allman (πιστωμένος ως Duane “Skydog” Allman) πήρε την πρώτη θέση στη μακρά λίστα των μουσικών στο οπισθόφυλλο του Boz Scaggs.
(*****, πηγές: εξώφυλλο, wikipedia.org, discogs.com, Skydog: The Duane Allman Story, Randy Poe, Backbeat Books, 2006)
Ο Scaggs (αριστερά) και ο Jann Wenner παραγωγός (και συνιδρυτής του περιοδικού Rolling Stone) κάνουν ένα διάλειμμα από την ηχογράφηση
του ομώνυμου άλμπουμ του Scaggs (1969) στο Muscle Shoals Sound Studio (φωτό Michael Ochs Archives)
FragoulisNaval
Supreme Member
Ο David Fricke του Rolling Stone, στο αφιέρωμα για τους 100 σπουδαιότερους κιθαρίστες, αναφέρει σε μια περίληψη όλη την ουσία για τον Duane. Πάντα θα με συναρπάζουν, αυτοί που με τόσο λίγα, λένε τόσο πολλά...
«Αν ο Duane Allman δεν είχε κάνει τίποτα πέρα από τη στουντιακή δουλειά, θα εξακολουθούσε να είναι από τους σπουδαιότερους. Η συμβολή του στη ληντ και σλάιντ κιθάρα σε δεκάδες δίσκους, τόσο τέλεια όσο και διαφορετική, από τη διασκευή "Hey Jude" το '69 του Wilson Pickett στο αριστούργημα του 1970, Layla and Other Assorted Love Songs, του Eric Clapton με τους Derek and the Dominos, συνιστά ένα καταπληκτικό έργο. Αλλά ο Allman επίσης μετασχημάτισε τη ποίηση του τζαμαρίσματος με τους Allman Brothers Band, του γκρουπ που ίδρυσε το 1969 με τον μικρότερο αδελφό του, τραγουδιστή-οργανίστα, Gregg. Ο Duane εφάρμοσε την ίδια μαύρη ψυχή και αντάρτικη φλόγα, που επέδειξε σαν σεσιονάς, στις εκτεταμένες διασκευές των Muddy Waters και Blind Willie McTell με τους Allman και στις ψυχεδελικές-τζαζ αλληλεπιδράσεις του με τον δεύτερο κιθαρίστα, Dickey Betts, στις ζωντανές εμφανίσεις όπως στο "Whipping Post". Αν και οι Duane και Gregg είχαν παίξει σε μπάντες μαζί από το 1960, ο Duane έμαθε να παίζει σλάιντ μέχρι λίγο πριν από την έναρξη των Allman. Στη μοναδική συνέντευξή του στο Rolling Stone, στις αρχές του '71, ο Duane είπε ότι το πρώτο τραγούδι που προσπάθησε να "κατακτήσει" ήταν το "Statesboro Blues" του McTell. Οι φράσεις που εκτόξευσε στο τρίτο άλμπουμ της μπάντας του, At Fillmore East, δείχνουν πόσο μακριά και γρήγορα είχε πάει - και μας αφήνουν να αναρωτιόμαστε πόσο μακρύτερα θα μπορούσε να φτάσει. Τον Οκτώβριο του 1971, οκτώ μήνες μετά τις συναυλίες στο Fillmore East, πέθανε σε ένα ατύχημα με μοτοσικλέτα στην έδρα της μπάντας του στο Μέικον, Τζόρτζια.»
«Αν ο Duane Allman δεν είχε κάνει τίποτα πέρα από τη στουντιακή δουλειά, θα εξακολουθούσε να είναι από τους σπουδαιότερους. Η συμβολή του στη ληντ και σλάιντ κιθάρα σε δεκάδες δίσκους, τόσο τέλεια όσο και διαφορετική, από τη διασκευή "Hey Jude" το '69 του Wilson Pickett στο αριστούργημα του 1970, Layla and Other Assorted Love Songs, του Eric Clapton με τους Derek and the Dominos, συνιστά ένα καταπληκτικό έργο. Αλλά ο Allman επίσης μετασχημάτισε τη ποίηση του τζαμαρίσματος με τους Allman Brothers Band, του γκρουπ που ίδρυσε το 1969 με τον μικρότερο αδελφό του, τραγουδιστή-οργανίστα, Gregg. Ο Duane εφάρμοσε την ίδια μαύρη ψυχή και αντάρτικη φλόγα, που επέδειξε σαν σεσιονάς, στις εκτεταμένες διασκευές των Muddy Waters και Blind Willie McTell με τους Allman και στις ψυχεδελικές-τζαζ αλληλεπιδράσεις του με τον δεύτερο κιθαρίστα, Dickey Betts, στις ζωντανές εμφανίσεις όπως στο "Whipping Post". Αν και οι Duane και Gregg είχαν παίξει σε μπάντες μαζί από το 1960, ο Duane έμαθε να παίζει σλάιντ μέχρι λίγο πριν από την έναρξη των Allman. Στη μοναδική συνέντευξή του στο Rolling Stone, στις αρχές του '71, ο Duane είπε ότι το πρώτο τραγούδι που προσπάθησε να "κατακτήσει" ήταν το "Statesboro Blues" του McTell. Οι φράσεις που εκτόξευσε στο τρίτο άλμπουμ της μπάντας του, At Fillmore East, δείχνουν πόσο μακριά και γρήγορα είχε πάει - και μας αφήνουν να αναρωτιόμαστε πόσο μακρύτερα θα μπορούσε να φτάσει. Τον Οκτώβριο του 1971, οκτώ μήνες μετά τις συναυλίες στο Fillmore East, πέθανε σε ένα ατύχημα με μοτοσικλέτα στην έδρα της μπάντας του στο Μέικον, Τζόρτζια.»
Το ανολοκλήρωτο σόλο άλμπουμ
Οι Hornsby και Sandlin δέχτηκαν με χαρά να στηρίξουν το σόλο πρότζεκτ του πρώην αρχηγού του γκρουπ τους, Hour Glass. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1969, ξεκίνησαν τα σέσιον του Allman. Τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν με τον Duane στα φωνητικά και την κιθάρα, τον Paul Hornsby στα πλήκτρα, τον Berry Oakley στο μπάσο και τον Johnny Sandlin στα τύμπανα. Ο Rick Hall ανέλαβε την παραγωγή και την ηχοληψία, με τον Jaimoe να παρακολουθεί μερικές φορές από τον πάγκο. Ηχογράφησαν οκτώ τραγούδια: "Down Along the Cove", "Neighbor, Neighbor", "Bad News", "Steal Away", "No Money Down", "Goin' Down Slow", "Dimples", και μια πρωτότυπη σύνθεση του Duane με τίτλο "Happily Married Man".
| Ο Duane ένιωθε ανασφάλεια για τη φωνή του, ωστόσο, ανάμεσα στις ηχογραφήσεις, υπήρχαν τρία κομμάτια με τα φωνητικά του να μοιάζουν με εκείνα του μικρότερου αδελφού του. Στην πραγματικότητα, ο Gregg βρισκόταν συνεχώς στο μυαλό του. «Μιλούσε για τον αδελφό του όλη την ώρα», λέει ο Rick Hall. «Αγαπούσε τον αδελφό του και ανησυχούσε για την ευημερία του και για το τι του συνέβαινε. Έλεγε: "Αν είχα τον αδελφό μου εδώ, θα είχαμε την καλύτερη μπάντα στον κόσμο". Αλλά δεν τα παρατούσε». Ο Duane μπορεί να μην τα παρατούσε, αλλά σίγουρα δεν φαινόταν και να βιάζεται. Οι ηχογραφήσεις τραβούσαν σε μάκρος, με έναν ρυθμό άγνωστο για τον Hall, ο οποίος γινόταν όλο και πιο ανήσυχος. Έτσι, μετά από εβδομάδες που ο Duane «χαζολογούσε στο στούντιο», ο Rick Hall αποφάσισε να αποσυρθεί σιγά-σιγά από το εγχείρημα. «Τους έλεγα: "Ας μπούμε μέσα να γράψουμε έναν δίσκο ή πηγαίνετε σπίτια σας". Απλώς δεν είχα υπομονή, οπότε τελικά είπα: "Έι, Duane, μπορείτε να το τελειώσετε. Εγώ αποσύρομαι"». Στην πραγματικότητα, ούτε ο Duane ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένος με την πορεία του εγχειρήματος. Όπως είπε ο Phil Walden στον συγγραφέα Dave Kyle: «Πραγματικά δεν λειτουργούσε και ο ενθουσιασμός του Duane εξανεμιζόταν μέρα με τη μέρα. Μου είπε: "Ξέρεις, θέλω να αποστασιοποιηθώ λίγο από αυτό το πράγμα". Με έπαιρνε τηλέφωνο στο Macon κατά διαστήματα και μου έλεγε ότι προσπαθούσε να οραματιστεί αυτό που ήθελε να κάνει. Ήξερε ότι είχε κάτι στο μυαλό του, αλλά δεν είχε βρει ακόμα τους κατάλληλους μουσικούς». |  |
Στις δύο προαναφερθείσες συλλογές, Anthology και Anthology Vol. II, κυκλοφόρησαν επίσημα τα τρία τραγούδια από το ημιτελές πρότζεκτ του. Όπως σημειώνει ο Hall, ο Duane δεν ήταν σπουδαίος τραγουδιστής. Ωστόσο, υπήρχε ένα κομμάτι που ξεχώριζε: το "Goin’ Down Slow". Ο πιανίστας Champion Jack Dupree είχε ερμηνεύσει το τραγούδι στο άλμπουμ του, Blues from the Gutter το 1958, κάνοντας βαθιά εντύπωση στον Allman. Το παίξιμο του Duane στο "Goin’ Down Slow" περιλαμβάνει δύο σπουδαία σόλο κιθάρας, ενώ καθηλώνει με την εκφραστική, μελαγχολική μπλουζ χροιά των φωνητικών του. Αξιόλογα ήταν και τα άλλα δύο κομμάτια, καθώς στο "No Money Down" τραγουδά με μια ακατέργαστη αυτοπεποίθηση, που ταιριάζει απόλυτα στο παιχνιδιάρικο ύφος των στίχων του Chuck Berry, ενώ στο "Happily Married Man" έχουμε τη μοναδική ευκαιρία να ακούσουμε την τραχιά, ανεπιτήδευτη φωνή του.
Παρόλο που η ερμηνεία του ήταν αξιοπρεπέστατη και γεμάτη συναίσθημα, ο ίδιος δεν ένιωθε ποτέ άνετα στον ρόλο του τραγουδιστή. Όπως έλεγε, η πραγματική του φωνή ήταν η κιθάρα του. Αυτός ήταν και ένας από τους κύριους λόγους που "κυνήγησε" τον αδερφό του, Gregg Allman, να επιστρέψει από την Καλιφόρνια για να αναλάβει τα φωνητικά στους Allman Brothers Band.
Η αναζήτηση του Duane Allman για τον ήχο που οραματιζόταν έφτασε στο τέλος της τον Μάρτιο του 1969. Ενώ βρισκόταν στο Τζάκσονβιλ, έχοντας ήδη συγκεντρώσει γύρω του τους Dickey Betts, Berry Oakley, Butch Trucks και Jaimoe, συνειδητοποίησε ότι το παζλ παρέμενε ημιτελές. Παρά τις φιλότιμες δικές του προσπάθειες στα φωνητικά, ήξερε πως μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να δώσει τη σωστή ψυχή στα μπλουζ που ήθελε να παίξει.
Έτσι, κάλεσε τον αδελφό του, Gregg, ο οποίος βρισκόταν ακόμα στην Καλιφόρνια, εγκλωβισμένος σε ένα συμβόλαιο που τον δυσαρεστούσε. Η εντολή του Duane ήταν σύντομη και περιεκτική, σαν ένα επείγον τηλεγράφημα: «Έχουμε στήσει κάτι σπουδαίο εδώ. Το μόνο που λείπει είσαι εσύ». Όπως θυμάται ο Gregg, ο Duane του εξήγησε πως είχε βρει μια μπάντα με δύο ντράμερ και δύο κιθαρίστες που «έπαιζαν τόσο όμορφα όσο δεν φαντάζεσαι», αλλά δεν είχαν κανέναν να τραγουδήσει ή να γράψει στίχους.
Ο Gregg επέστρεψε στη Φλόριντα στις 26 Μαρτίου 1969. Με την άφιξή του και το πρώτο τζαμάρισμα στο "Trouble No More", η μπάντα απέκτησε τη φωνή της. Οι Allman Brothers Band ήταν πλέον γεγονός, και ο Duane μπορούσε επιτέλους να αφήσει το μικρόφωνο και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην κιθάρα του — τη μοναδική φωνή που δεν τον πρόδωσε ποτέ.
- Goin' Down Slow - | - No Money Down - |
Haagenti
AVClub Fanatic
Γιώργος Κουν.
Supreme Member
Απάντηση: Το σκυλί τ'ουρανού...
Την εποχή που ανακάλυψα τους Allman, οι συζητήσεις στις εφηβικές παρέες "έδιναν και έπαιρναν" ακόμα, στο αγαπημένο θέμα, για το ποιός είναι ο καλύτερος κιθαρίστας: Hendrix, Clapton, Page, Blackmore, Gilmour και πάει λέγοντας. Να πω την αλήθεια, δεν τραβούσα και κανένα ιδιαίτερο ζόρι να υποστηρίξω τη μιά ή τις... άλλες πλευρές, καθώς θεωρούσα ανούσια μια τέτοια συζήτηση και με απασχολούσε περισσότερο το group ως σύνολο, παρά ο πρωταγωνιστής του. Υπο αυτήν την έννοια, ενώ εκτιμούσα όλους τους προαναφερθέντες, πίστευα πως ποτέ δεν θα μπω στον πειρασμό του να πώ "να, αυτός είναι...!"
Τη μέρα που έβαλα για πρώτη φορά στο πικάπ το "Live at Fillmore East" των Allman Brothers, ήξερα πως τίποτα πια δεν θάταν το ίδιο. Είχα βρει κι εγώ πλέον τον δικό μου guitar hero στο πρόσωπο του Duane. Ετσι απλά. Δεν είχα ακούσει ξανά ως τότε, κιθαριστικό παίξιμο να με αγγίξει τόσο βαθειά. Τόσο βαθειά εκφραστικό, λυρικό, μελωδικό, παραπονιάρικο και λυτρωτικό. Τη μια στιγμή να λέει γλυκόλογα και την άλλη να οργίζεται. Να προκαλεί ρίγη. Το ποιό σπουδαίο: Να νιώθεις ότι σας ενώνει ένα αόρατο νήμα, σύρμα, κάτι... Οτι "πατάει κουμπιά". Οποιαδήποτε διάθεση του κιθαρίστα να μεταδίδεται αυτόματα σε σένα. Ηταν φορές που "λαχάνιαζα" στο να τον ακολουθώ τα στρυφογυριστά μονοπάτια που με οδηγούσε ξέφρενα. Να υπομένω όλες τις εκφάνσεις των συναισθημάτων που δημιουργούσε, να ξαποσταίνω αποκαμωμένος σχεδόν μετά απο κάθε ακρόαση. Και όπως έχω γράψει παλιότερα, για έναν περίεργο λόγο, τον είχα συνδυάσει με το φώς.
Πέρα απο το ότι αναζήτησα αμέσως, όπως ήταν φυσικό, όποιο album των Allman Bros Band μπορούσα να βρώ, πλανιόταν και μια φήμη για κάποια "ανθολογία" όπου έπαιζε κομμάτια για δίσκους άλλων. Όπως για παράδειγμα "ο Clapton με το Layla".
Σε ένα βραχύβιο δισκάδικο - "τρύπα" ξεστοκατζήδικο, κάπου στην πλατεία Βάθης, πέτυχα το Vol ΙΙ. To πρώτο, το βρήκα μετά απο χρόνια στο Μοναστηράκι.
Αυτές οι εποχές του tabula rasa, οι εποχές της λιγοστής ή ανύπαρκτης πληροφόρησης, που κάθε γνώση είχε αντίτιμο τέτοιο που ξεπερνούσε ίσως τη δυνατότητα του μέσου πιτσιρικά, ήταν τελικά η απόλυτη ηδονή. Το να ανακαλύπτεις πράγματα απο το πουθενά και να μην ξέρεις που να ρωτήσεις για να μάθεις περισσότερα, που να τα αρχειοθετήσεις και πως να τα κατατάξεις. Σα να έχεις μπεί στην αίθουσα στη μέση της προβολής ενός έργου τόσο εθιστικά αλλόκοτου, γεμάτου αλληγορίες και μεταφορές και να ψάχνεις με αγωνία να βγάλεις νόημα. Ετσι και αυτός ο δίσκος ήταν λοιπόν ένα πανηγύρι με αγνωστους (ή σχεδόν) πρωταγωνιστές:
Για κάποιo καιρό πχ, πίστευα ακράδαντα(!) πως οι Delaney and Bonnie ήταν μαύροι. Πως η Aretha Franklin προφανώς άξιξε μεγαλύτερης αναγνώρισης (!) καθότι δεν την είχα ακουστά, αλλά η φωνή της ήταν το κάτι άλλο. :smile:
Αμ το άλλο...
Τι είναι αυτό ρε;
Herbie Mann!
Δηλαδή;
Ό,τι ξέρεις, ξέρω!
Εβαζα το το Push push κάθε βράδυ, ένα χειμώνα ολόκληρο, για κάποιον που ερχόταν να το ακούσει πίνοντας μια μπύρα και να φύγει. Δεν ήταν ότι είχα λαλήσει μόνο εγώ
Ο Duane θάναι πάντα φίλος. Και χαίρομαι διπλά που είναι και φίλος φίλων μου :worshippy:
Την εποχή που ανακάλυψα τους Allman, οι συζητήσεις στις εφηβικές παρέες "έδιναν και έπαιρναν" ακόμα, στο αγαπημένο θέμα, για το ποιός είναι ο καλύτερος κιθαρίστας: Hendrix, Clapton, Page, Blackmore, Gilmour και πάει λέγοντας. Να πω την αλήθεια, δεν τραβούσα και κανένα ιδιαίτερο ζόρι να υποστηρίξω τη μιά ή τις... άλλες πλευρές, καθώς θεωρούσα ανούσια μια τέτοια συζήτηση και με απασχολούσε περισσότερο το group ως σύνολο, παρά ο πρωταγωνιστής του. Υπο αυτήν την έννοια, ενώ εκτιμούσα όλους τους προαναφερθέντες, πίστευα πως ποτέ δεν θα μπω στον πειρασμό του να πώ "να, αυτός είναι...!"
Τη μέρα που έβαλα για πρώτη φορά στο πικάπ το "Live at Fillmore East" των Allman Brothers, ήξερα πως τίποτα πια δεν θάταν το ίδιο. Είχα βρει κι εγώ πλέον τον δικό μου guitar hero στο πρόσωπο του Duane. Ετσι απλά. Δεν είχα ακούσει ξανά ως τότε, κιθαριστικό παίξιμο να με αγγίξει τόσο βαθειά. Τόσο βαθειά εκφραστικό, λυρικό, μελωδικό, παραπονιάρικο και λυτρωτικό. Τη μια στιγμή να λέει γλυκόλογα και την άλλη να οργίζεται. Να προκαλεί ρίγη. Το ποιό σπουδαίο: Να νιώθεις ότι σας ενώνει ένα αόρατο νήμα, σύρμα, κάτι... Οτι "πατάει κουμπιά". Οποιαδήποτε διάθεση του κιθαρίστα να μεταδίδεται αυτόματα σε σένα. Ηταν φορές που "λαχάνιαζα" στο να τον ακολουθώ τα στρυφογυριστά μονοπάτια που με οδηγούσε ξέφρενα. Να υπομένω όλες τις εκφάνσεις των συναισθημάτων που δημιουργούσε, να ξαποσταίνω αποκαμωμένος σχεδόν μετά απο κάθε ακρόαση. Και όπως έχω γράψει παλιότερα, για έναν περίεργο λόγο, τον είχα συνδυάσει με το φώς.
Πέρα απο το ότι αναζήτησα αμέσως, όπως ήταν φυσικό, όποιο album των Allman Bros Band μπορούσα να βρώ, πλανιόταν και μια φήμη για κάποια "ανθολογία" όπου έπαιζε κομμάτια για δίσκους άλλων. Όπως για παράδειγμα "ο Clapton με το Layla".
Σε ένα βραχύβιο δισκάδικο - "τρύπα" ξεστοκατζήδικο, κάπου στην πλατεία Βάθης, πέτυχα το Vol ΙΙ. To πρώτο, το βρήκα μετά απο χρόνια στο Μοναστηράκι.
Αυτές οι εποχές του tabula rasa, οι εποχές της λιγοστής ή ανύπαρκτης πληροφόρησης, που κάθε γνώση είχε αντίτιμο τέτοιο που ξεπερνούσε ίσως τη δυνατότητα του μέσου πιτσιρικά, ήταν τελικά η απόλυτη ηδονή. Το να ανακαλύπτεις πράγματα απο το πουθενά και να μην ξέρεις που να ρωτήσεις για να μάθεις περισσότερα, που να τα αρχειοθετήσεις και πως να τα κατατάξεις. Σα να έχεις μπεί στην αίθουσα στη μέση της προβολής ενός έργου τόσο εθιστικά αλλόκοτου, γεμάτου αλληγορίες και μεταφορές και να ψάχνεις με αγωνία να βγάλεις νόημα. Ετσι και αυτός ο δίσκος ήταν λοιπόν ένα πανηγύρι με αγνωστους (ή σχεδόν) πρωταγωνιστές:
Για κάποιo καιρό πχ, πίστευα ακράδαντα(!) πως οι Delaney and Bonnie ήταν μαύροι. Πως η Aretha Franklin προφανώς άξιξε μεγαλύτερης αναγνώρισης (!) καθότι δεν την είχα ακουστά, αλλά η φωνή της ήταν το κάτι άλλο. :smile:
Αμ το άλλο...
Τι είναι αυτό ρε;
Herbie Mann!
Δηλαδή;
Ό,τι ξέρεις, ξέρω!
Εβαζα το το Push push κάθε βράδυ, ένα χειμώνα ολόκληρο, για κάποιον που ερχόταν να το ακούσει πίνοντας μια μπύρα και να φύγει. Δεν ήταν ότι είχα λαλήσει μόνο εγώ
Ο Duane θάναι πάντα φίλος. Και χαίρομαι διπλά που είναι και φίλος φίλων μου :worshippy:
Γιώργη, είπες την αλήθεια...
...Tell the Truth, ήταν και το πρώτο κομμάτι του The Guitar Album που είχε κυκλοφορήσει η Polydor στην Ελλάδα, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '70. Το εφοδιάστηκα, βέβαια, αφού πρώτα το δανείστηκα και από εκεί ξεκίνησα την γνωριμία με τους μετέπειτα ήρωές μου. Στο κομμάτι, λοιπόν αυτό, δίπλα από το όνομα του ήδη γνωστού μου Eric Clapton υπήρχε το όνομα του μυστηριώδους, τότε, Duane Allman. Διάβασα το βιογραφικό του, που υπήρχε μέσα στο διπλό εξώφυλλο και συνειδητοποίησα ότι η κλαίουσα κιθάρα με ήχο φυσαρμόνικας ήταν δικιά του και όχι του Eric.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και η αναζήτηση των ηχογραφήσεών του. Όντως, το An Anthology Vol. II ανήκε και αυτό στις τρέχουσες κυκλοφορίες της εποχής και αποκτήθηκε αμέσως (το An Anthology κανονικά πρέπει να κυκλοφόρησε κάνα δύο χρόνια πιο πριν, γι' αυτό το ανακαλύψαμε αργότερα). Το πρώτο μέλημά μου, ήταν να φτιαχτεί κασέτα (το θυμάμαι ακόμα, ήταν μια Scotch), με τα After Hours (Roy Buchanan), Marriage Madness (Mick Taylor), Unanswered Questions (Harvey Mandel), Shuggie's Chittlin Blues (Shuggie Otis) από το The Guitar Album και την 2η ανθολογία του Duane. H κασετούλα συνόδευε κάθε έξοδό μου, με αμάξι ή στα σπίτια φίλων, αναπόσπαστο "αξεσουάρ", σε σημείο να με πειράζουν όλοι με αυτή μου τη συνήθεια...
Φίλοι μου, σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας στο νήμα
- Derek & The Dominos · Tell The Truth -
...Tell the Truth, ήταν και το πρώτο κομμάτι του The Guitar Album που είχε κυκλοφορήσει η Polydor στην Ελλάδα, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '70. Το εφοδιάστηκα, βέβαια, αφού πρώτα το δανείστηκα και από εκεί ξεκίνησα την γνωριμία με τους μετέπειτα ήρωές μου. Στο κομμάτι, λοιπόν αυτό, δίπλα από το όνομα του ήδη γνωστού μου Eric Clapton υπήρχε το όνομα του μυστηριώδους, τότε, Duane Allman. Διάβασα το βιογραφικό του, που υπήρχε μέσα στο διπλό εξώφυλλο και συνειδητοποίησα ότι η κλαίουσα κιθάρα με ήχο φυσαρμόνικας ήταν δικιά του και όχι του Eric.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και η αναζήτηση των ηχογραφήσεών του. Όντως, το An Anthology Vol. II ανήκε και αυτό στις τρέχουσες κυκλοφορίες της εποχής και αποκτήθηκε αμέσως (το An Anthology κανονικά πρέπει να κυκλοφόρησε κάνα δύο χρόνια πιο πριν, γι' αυτό το ανακαλύψαμε αργότερα). Το πρώτο μέλημά μου, ήταν να φτιαχτεί κασέτα (το θυμάμαι ακόμα, ήταν μια Scotch), με τα After Hours (Roy Buchanan), Marriage Madness (Mick Taylor), Unanswered Questions (Harvey Mandel), Shuggie's Chittlin Blues (Shuggie Otis) από το The Guitar Album και την 2η ανθολογία του Duane. H κασετούλα συνόδευε κάθε έξοδό μου, με αμάξι ή στα σπίτια φίλων, αναπόσπαστο "αξεσουάρ", σε σημείο να με πειράζουν όλοι με αυτή μου τη συνήθεια...
Φίλοι μου, σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας στο νήμα
Απάντηση: Re: Το σκυλί τ'ουρανού...
Πανω σ'αυτο που ειπε ο Γιωργης περι tabula rasa...
Σκεψου οτι στη δικια μου τη γενια η επικρατουσα αποψη ηταν οτι οι Αllmans ηταν κατι σαν υπο-Skynyrd.Aυτοι,στη χωρα μας τουλαχιστον,ηταν η γκρουπαρα και οι Allmans ακολουθουσαν στη σκια τους.
Οταν αρχισαμε να ξυνουμε την επιφανεια και να προσεχουμε τους Αllmans (και τον Duane εννοειται) καταλαβαμε οτι ισχυε σαφως το αντιθετο...
Ενας πραγματικος καλλιτεχνης...
Πανω σ'αυτο που ειπε ο Γιωργης περι tabula rasa...
Σκεψου οτι στη δικια μου τη γενια η επικρατουσα αποψη ηταν οτι οι Αllmans ηταν κατι σαν υπο-Skynyrd.Aυτοι,στη χωρα μας τουλαχιστον,ηταν η γκρουπαρα και οι Allmans ακολουθουσαν στη σκια τους.
Οταν αρχισαμε να ξυνουμε την επιφανεια και να προσεχουμε τους Αllmans (και τον Duane εννοειται) καταλαβαμε οτι ισχυε σαφως το αντιθετο...
Ενας πραγματικος καλλιτεχνης...
Re: Το σκυλί τ'ουρανού...
στη μνήμη του Duane Allman είναι αφιερωμένο και το πρώτο άλμπουμ των Captain Beyond
(που πρόσφατα ανακάλυψα)
στη μνήμη του Duane Allman είναι αφιερωμένο και το πρώτο άλμπουμ των Captain Beyond
(που πρόσφατα ανακάλυψα)