Αγαπώ τους αποτυχημένους

17 June 2006
14,352
A0074779.jpg


O Runt, σε γενικές γραμμές, ήταν ένας ήσσων συνθέτης. Ηταν όμως σπουδαίος παραγωγός και “καβαλημένο καλάμι”: ένιωθε, περίπου, σαν ο Μότσαρτ της εποχής του. Πάνω απ όλα, ήταν ένας εκλεκτικός πειραματιστής που μισούσε την πεπατημένη. Τα άλμπουμ του κινούνται σ ένα ευρύτατο φάσμα: από μπαλάντες μέχρι hard rock κι από περίχαρη, θριαμβευτική ποπ μέχρι garage και τον πλουσιοπάροχο ήχο της Philadelphia Soul.
To A Wizard/A True Star έρχεται από το 1973 και είναι ένας τυπικός δίσκος του Todd Rundgren: ασυνήθιστος, εκκεντρικός, δύσκολος, απίστευτα έντεχνος έως εξεζητημένος. Είναι ένας δίσκος εξαιρετικά άνισος και παραφορτωμένος που, με κάποιο απίθανο τρόπο, καταφέρνει ώρες ώρες και ακούγεται υπέροχος. Είναι post-psychedelic, post-progressive, post-glam, όλα μαζί. O Runt δήλωσε πως φιλοδοξούσε να αναπαράγει ηχητικά ένα ολόκληρο ψυχεδελικό ταξίδι και το παράκανε με το remix.
Το εξώφυλλο μοιάζει σαν να το ζωγράφισε ο Νταλί, αφού πρώτα μάσησε φύλλα πεγιότλ και έκανε τον εγκέφαλό του πουρέ. Ο δίσκος είναι ένας κυκεώνας, στη διάρκεια του οποίου, συχνά, χάνεται η μπάλα. Η μουσική κυριολεκτικά σου μιλάει, μιά απίστευτη ποικιλία από ήχους, funky ψυχεδέλεια με δυνατά ντράμς, σιτάρς και συνθεσάϊζερς – μουσικές βινιέτες άλλοτε φανταχτερές κι άλλοτε πένθιμες, σαν acid trip σε αργή κίνηση. Και στη μέση όλων αυτών ο Runt, παθιασμένος και φλεγόμενος στο “I’m So Proud” του Curtis Mayfield, στο “Ooh Baby Baby” του Smokey Robinson και στο δικό του “Sometimes I Don’t Know What To Feel”, σκέτη υπερβατική ευδαιμονία.
Η αποτυχία, έχει κι αυτή τις διαβαθμίσεις της. Εγώ αγαπώ αυτούς που αποτυγχάνουν εκστατικοί, γιατί τους δέρνει άμετρη φιλοδοξία κι έβαλαν τον πήχη πολύ ψηλά: αγαπώ αυτούς που αποτυγχάνουν σαν Ικαροι και Φαέθωνες.


11residentsrenaldoqi2.jpg


Οι δίσκοι τους έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται, ακόμα κι από τα ειδικευμένα καταστήματα: πλήρη δισκογραφία τους, είναι πιά αδύνατον να βρείς. Οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται να τους επανεκδόσουν και φαίνεται ότι αποτραβιούνται, σιγά σιγά, από κάθε είδους καλλιτεχνική δραστηριότητα και απο το εμπόριο. Σύντομα τα άλμπουμ των Residents θα κυκλοφορούν μόνο χέρι με χέρι, σαν ανατρεπτικές μπροσούρες ανάμεσα στους “μυημένους”. Η πραγματικότητα τους ξέρασε και είναι οριστικό. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, τους αρέσει που τα πράγματα έγιναν έτσι: είναι τιμή τους και καμάρι τους που ποτέ τους δεν έγιναν cool. 30 χρόνια στο κουρμπέτι...δεν είναι και λίγα. Ειδικά όταν είσαι ανυποχώρητος και παίζεις με τους όρους σου.
Καθετί σχετικά με τους Residents ανήκει στη σφαίρα του μύθου.
Λέγεται ότι είναι τέκνα του Shreveport, μιάς μικρής πολής της Λουιζιάνα που δεν τη ...χωράει ο χάρτης, εκεί που κυμάτισε για τελευταία φορά, περήφανη, η σημαία της Ομοσπονδίας του Νότου στον εμφύλιο. Μέσα προς τέλη των 60ς, “την έκαναν” για το Σαν Φρανσίσκο να βρούν την τύχη τους και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Σάν Ματέο. Αρχισαν να φτιάχνουν μουσική, “με πεταμένα όργανα που είχαν μαζέψει δεξιά κι αριστερά, μαγνητόφωνα και samples”, όπως έλεγαν οι ίδιοι, ένα δικό τους υβρίδιο. Πρώϊμες μουσικές επιρροές το R&B, ο James Brown (Live at the Apollo), ο Captain Beefheart, ο Frank Zappa, ο Sun Ra, ο Harry Partch. Οχι ότι σκάμπαζαν ιδιαίτερα πως να παίζουν τα όργανα ή ότι ήξεραν να συνθέτουν. Ισα ίσα: η αδεξιότητά τους έδινε στη μουσική τους ένα DIY χρώμα, τους έκανε να ηχούν λίγο σαν παιδιά που παίζουν με τα όργανα των μεγάλων. Αλλά σε αντίβαρο διέθεταν άφθονο πνεύμα και είχαν μιά αχαλίνωτη φαντασία. Στα χρόνια που ακολούθησαν αρνήθηκαν πεισματικά να εξελίξουν την τεχνική τους. Ηταν τυπικοί αβαν-γκαρντίστες που κοίταζαν πάντα μπροστά και πειραματίζονταν με τα πάντα: είχαν κόλλημα με κάθε λογής νέες τεχνολογίες που τις ενσωμάτωναν στις ηχογραφήσεις και στα live. Είναι από τους πρώτους που έφτιαξαν ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία για να διακινούν τους δίσκους τους και από τους πρώτους που αγκάλιασαν την έλευση του CD.
Η επίσημη παρουσία τους στη δισκογραφία αρχίζει την Πρωταπριλιά (!) του 1974 με το Meet The Residents. To 1978 κυκλοφορούν το Νot Available, 4o στη σειρά αλλά το Press Department του γκρούπ λέει ότι το ηχογράφησαν 2ο και το άφησαν να σιτέψει καθώς “συμφώνησαν να το κυκλοφορήσουν μόνο αφού είχαν ξεχάσει την υπαρξή του”. Τι θα ήταν η ζωή χωρίς παραμυθίες; Οι Residents φαίνονταν να γνωρίζουν τη δύναμη της μυθοπλασίας.
“Το Not Available είναι μιά mini-Οπερα σε 4 μέρη, με επίκεντρο μιά γυναίκα, την Edweena, και τον αντίχτυπο που έχει πάνω στις ζωές των ανδρών, γύρω της”. Στην ουσία είναι μιά σειρά από παράξενα, εκκεντρικά τραγούδια που δεν έμοιαζαν με τίποτε άλλο σύγχρονο ή προγενέστερό τους. Σαν ματιά πάνω στη μουσική αλλά και στη ζωή, είναι μοναδικό. Σαν άκουσμα παραπέμπει στον κόσμο του David Lynch, όπου τίποτα δεν είναι αυτό που δείχνει. Ενας λαβύρινθος με καθρέφτες, ένα μωσαϊκό από αλλόκοσμους ήχους και φωνές που έρχονται και φεύγουν, ένας κόσμος τρελλός, όπου δεν ξεχωρίζεις το καλό απ το κακό, την παιδική χαρά απ τον εφιάλτη. Η ατμόσφαιρα του άλμπουμ κινείται από το μαύρο χιούμορ στην απόλυτη μελαγχολία χαρτογραφώντας καθετί ενδιάμεσο. Αυτή η σκορδόπιστη Edweena μοιάζει πανταχού παρούσα, ακόμα κι όταν λείπει. Δεν καταλαβαίνεις Τι ακριβώς κάνει στους άνδρες γύρω της, υποψιάζεσαι τα καλύτερα και τα χειρότερα, φωνές βγαίνουν απ το πουθενά, άλλοτε ψυχρές κι άλλοτε θυμωμένες, τρελλές... άλλοτε αναγγέλουν, άλλοτε, σαν σε αρχαίο δράμα, υποδύονται το Χορό, λένε διάφορα “κουφά” – τα πιστεύεις Ολα. Ο δίσκος ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου σαν παραμύθι για ενήλικους, τρομαχτικό και υπέροχο.
Ενα διαμάντι του avant-rock.
 
17 June 2006
14,352
030901-cale_john-fear.jpg


Εven Cowgirls Get The Blues

Δεν είναι τυχαίο που οι πάνκς τον αγαπούσαν και τον θεωρούσαν περίπου θείο τους: αυτός και ο Eno έδοσαν σχήμα, ηχητικά, στη δεκαετία του 70. Δεν είναι μόνο οι προσωπικοί του δίσκοι. Είναι κι οι παραγωγές που έκανε σε δίσκους άλλων, μερικά εξαίσια άλμπουμ μεταξύ των οποίων το πρώτο Stooges, το Πρώτο Modern Lovers, το πρώτο Patti Smith και τα δύο καλύτερα της Nico – The Marble Index και Desertshore.
Οταν σκέφτομαι τον John Cale, σχεδόν ηλεκτρικά, μου έρχεται στο νού το μέρος του μπάσου στο Waiting For The Man. Μετά, η τριλογία στην Island με πρώτο και καλύτερο το Fear. Η διασκευή του Streets of Laredo και το Wilson Joliet από το “Honi Soit”. Το The Soul of Carmen Miranda από το –μέτριο-“Words for the Dying”. Η Hedda Gabler και το Rose Garden Funeral of Shores. Τόσα και τόσα άλλα.
Το Even Cowgirls Get The Blues είναι ηχογραφημένο ζωντανό στη Ν. Υόρκη, 1978 και 1979 στο θρυλικό CBGB, με μέλη από το γκρούπ της Patti Smith. Είχε πρωτοκυκλόφορήσει σε κασέτα από τη ROIR, ηχογράφηση αισχρή, σαν να τους έγραφαν από το parking του κέντρου. Κρίμα γιατί το γκρούπ είναι πολύ δεμένο και ξερνάει φωτιά.
Οποιος θέλει καλύτερη ηχογράφηση πάει για το Sabotage/Live από την ίδια περίοδο.
Εμένα, τέτοιες μικρολεπτομέρειες, με αφήνουν παντελώς αδιάφορο.
 

Δημήτρης Ιωάννου

Moderator
Staff member
18 June 2006
14,852
Αθήνα-Κέντρο
Αντε βρε Κώστα και μας έλειψαν τα δικά σου !

Ασυγκράτητος όπως πάντα,μας έδωσες ερεθίσματα πολλαπλά,μικρά χαστούκια για τους "κρυμμένους" της μουσικής.

Please stay tuned:2thumb22sup:
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,053
Λίγα λόγια και καλά, ή αλλιώς κάλλιο πέντε και στο χέρι.
Ο Κώστας έρχεται νύχτα,
while the city sleeps...
όταν η Ελλάδα στα γήπεδα αναστενάζει
ή στα καφενεία μπιλιάρδο καλαμπούρι και χαρτί,
χτυπάει και φεύγει.


Μόνο το wizard αρκεί γιά να μου φτιάξει τη μέρα.
 
Οι δίσκοι τους έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται, ακόμα κι από τα ειδικευμένα καταστήματα: πλήρη δισκογραφία τους, είναι πιά αδύνατον να βρείς.
Ετσι ακριβως, αν και το να βρεις πληρη δισκογραφια τους οποτεδηποτε ηταν κατι σαν την αναζητηση για το Αγιο Δισκοποτηρο. Ξεχασες τα silk screened εξωφυλλα σ'εξαιρετικα περιορισμενα αντιτυπα της Ralph, τα κακεκτυπα Santa Dog, τις διαφορες εκδοσεις Eskimo σε αλλο χρωμα βινυλιο καθε φορα - to name but a few? Για να μην πουμε για καποιες εξαιρετικες δουλειες τους μονο σε singles που ποτε δε βγηκαν σε CD.

Για τους bloody buddies βεβαια το πραγμα μπορουσε να φτασει ακομα παρα περα οπως σε Καλιφορνεζικα fanzines οπου οι Rez πρωταγωνιστουσαν σε σκιτσα στο κυνηγι των κακων ως αλλοι Fab Four σουπερηρωες, σε λογης λογης γκατζεταρια, κλπ. Ειμαι πεπεισμενος οτι καποια μερα οι μασκες τους θα ειναι αντικειμενο εκθεσης στο ΜοΜΑ - με αιωνια επικυρηξη για τη μια που εχει κλαπει.

Μετα απο μια περιπετειωδη πορεια και καταλογο που αλλαζει απο Ralph σε Torso σε ESD σε Bomba, σε, σε... τελικα σημερα η Mute εχει τα δικαιωματα μονο καποιων εκ των ηχογραφησεων τους (το Not Available οχι μεσα σ'αυτες). Ακομα και ο Jurgen της αποθηκης τους στη Γερμανια εχει δυο-τρια πραγματα, κυριως απο τελευταιες δουλειες, ετσι για δειγμα.

Ασε και βλαστημαω την ωρα και τη στιγμη που πουλησα το Meet the Residents πρωτη επανεκδοση CD της Ralph Αμερικης προς το τελος των '80s (γυρω στα $40 τοτε) - μετα τη συναυλια στο Ροδον - επειδη στα πρωτα ακουσματα μου ειχε φανει παρα πολυ "avant-guarde". Πριν το κλεισω στο φακελλο να το ταχυδρομησω το βαζω για μια τελευταια φορα και πεφτω ξερος με το Numb Erone...
 
Last edited:

floorface

Established Member
31 July 2006
132
Αθήνα/Ζωγράφου
πλήρη δισκογραφία τους, είναι πιά αδύνατον να βρείς

Δε νομίζω, αρκεί να διαθέσεις χρόνο και κυρίως χρήμα!
Βέβαια μόνο το original Santa Dog θα σου στοιχίσει μια μικρή περιουσία, κανένα τριχίλιαρο ίσως? :D
Ακόμη δε μπορώ να πιστέψω ότι όταν βρέθηκε στα χέρια μου (στο σπίτι του μόνου έλληνα που γνωρίζω ότι το έχει) δεν το 'σκασα την ίδια στιγμή πηδώντας απ´το μπαλκόνι :idea:
 
Δε διαβαζεις καλα μου φαινεται. Ξαναπηγαινε στην τεταρτη σειρα στο κειμενο του Κωστα. Γιατι αμα βρεις την πληρη δισκογραφια τους επανεκδομενη στο εμπορειο ...εγω σου δινω τα 3,000ρικα για το οριτζιναλ Santa Dog.
 

petros_m

Supreme Member
18 June 2006
8,210
Αλιμος
Οι δίσκοι τους έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται, ακόμα κι από τα ειδικευμένα καταστήματα: πλήρη δισκογραφία τους, είναι πιά αδύνατον να βρείς. Οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται να τους επανεκδόσουν και φαίνεται ότι αποτραβιούνται, σιγά σιγά, από κάθε είδους καλλιτεχνική δραστηριότητα και απο το εμπόριο. Σύντομα τα άλμπουμ των Residents θα κυκλοφορούν μόνο χέρι με χέρι, σαν ανατρεπτικές μπροσούρες ανάμεσα στους “μυημένους”.

Ετσι ακριβως, αν και το να βρεις πληρη δισκογραφια τους οποτεδηποτε ηταν κατι σαν την αναζητηση για το Αγιο Δισκοποτηρο. Ξεχασες τα silk screened εξωφυλλα σ'εξαιρετικα περιορισμενα αντιτυπα της Ralph, τα κακεκτυπα Santa Dog, τις διαφορες εκδοσεις Eskimo σε αλλο χρωμα βινυλιο καθε φορα - to name but a few? Για να μην πουμε για καποιες εξαιρετικες δουλειες τους μονο σε singles που ποτε δε βγηκαν σε CD.

Για τους bloody buddies βεβαια το πραγμα μπορουσε να φτασει ακομα παρα περα οπως σε Καλιφορνεζικα fanzines οπου οι Rez πρωταγωνιστουσαν σε σκιτσα στο κυνηγι των κακων ως αλλοι Fab Four σουπερηρωες, σε λογης λογης γκατζεταρια, κλπ. Ειμαι πεπεισμενος οτι καποια μερα οι μασκες τους θα ειναι αντικειμενο εκθεσης στο ΜοΜΑ - με αιωνια επικυρηξη για τη μια που εχει κλαπει.

Μετα απο μια περιπετειωδη πορεια και καταλογο που αλλαζει απο Ralph σε Torso σε ESD σε Bomba, σε, σε... τελικα σημερα η Mute εχει τα δικαιωματα μονο καποιων εκ των ηχογραφησεων τους (το Not Available οχι μεσα σ'αυτες). Ακομα και ο Jurgen της αποθηκης τους στη Γερμανια εχει δυο-τρια πραγματα, κυριως απο τελευταιες δουλειες, ετσι για δειγμα.

Ασε και βλαστημαω την ωρα και τη στιγμη που πουλησα το Meet the Residents πρωτη επανεκδοση CD της Ralph Αμερικης προς το τελος των '80s (γυρω στα $40 τοτε) - μετα τη συναυλια στο Ροδον - επειδη στα πρωτα ακουσματα μου ειχε φανει παρα πολυ "avant-guarde". Πριν το κλεισω στο φακελλο να το ταχυδρομησω το βαζω για μια τελευταια φορα και πεφτω ξερος με το Numb Erone...


Ειναι απιστευτη η συμπτωση. Σημερα το μεσημερι ειχα στα χερια μου το Νot Available σε βυνιλιο και τσιγκουνευτικα να το αγορασω (αν θυμαμαι καλα ηταν στα 40). Εχω στο νου μου να τον αγορασω αλλα σκέφτηκα πως καλυτερα να τον βρω σε CD. Δεν ειχα διαβασει αυτο το thead!!! Βλακεια εκανα που δεν τον πηρα? :bang:
 
Last edited:
Εαν μπαινεις στο τριπ τωρα, εκανες το σωστο. Το CD περιεχει και το Title in Limbo που ειναι εξαιρετικα ενδιαφερον. Κυνηγας κατα προτιμηση την πρωτη Αμερικανικη εκδοση ESD-80192, του '87. Η δευτερη ESD-80232 του '97 δεν ακουγεται καλα. Οι Torso (EuroRalph), Bomba επισης υποδεεστερες.

Εαν ψαχνεις τον αρχετυπο ηχο και αναφερεσαι στις αρχικες Αμερικανικες εκδοσεις βινυλιου Ralph RR1174 με ετικεττα που εχει τη διευθυνση τους 444, Grove Street (πριν μετακομισουν) και με Buy-or-Die εσωφυλλο, σε κατασταση NM και παραυτα λυπηθηκες τα χρηματα που αναφερεις ...σε παραπεμπω στο γνωμικο σου.
 

petros_m

Supreme Member
18 June 2006
8,210
Αλιμος
Απάντηση: Re: Αγαπώ τους αποτυχημένους

Εαν μπαινεις στο τριπ τωρα, εκανες το σωστο. Το CD περιεχει και το Title in Limbo που ειναι εξαιρετικα ενδιαφερον. Κυνηγας κατα προτιμηση την πρωτη Αμερικανικη εκδοση ESD-80192, του '87. Η δευτερη ESD-80232 του '97 δεν ακουγεται καλα. Οι Torso (EuroRalph), Bomba επισης υποδεεστερες.

Εαν ψαχνεις τον αρχετυπο ηχο και αναφερεσαι στις αρχικες Αμερικανικες εκδοσεις βινυλιου Ralph RR1174 με ετικεττα που εχει τη διευθυνση τους 444, Grove Street (πριν μετακομισουν) και με Buy-or-Die εσωφυλλο, σε κατασταση NM και παραυτα λυπηθηκες τα χρηματα που αναφερεις ...σε παραπεμπω στο γνωμικο σου.

δεν εψαχνα τιποτα συγκεκριμενο γιατι δε γνωριζα αυτες τις λεπτομεριες που αναφερεις. δεν προσεξα καν την εκδοση του συγκεκριμενου δισκου. βρισκομουν σε ενα δισκαδικο με παρα πολλα βινυλια και ειχα χασει τη μπαλα. ανετα θα μπορουσε καποιος να ξοδεψει 10000 εκει μεσα αλλα δεν ξερω αν οι τιμες τους ειναι καλες. Πηρα το A passion play, μιας και δεν το ειχα καν και μια επανεκδοση ενος live της Νina Simone, στα 180g. Eδωσα 45 για αυτα τα δυο (καινουρια) μετα απο παζαρια.
 

petros_m

Supreme Member
18 June 2006
8,210
Αλιμος
Απάντηση: Re: Αγαπώ τους αποτυχημένους

Εαν ψαχνεις τον αρχετυπο ηχο και αναφερεσαι στις αρχικες Αμερικανικες εκδοσεις βινυλιου Ralph RR1174 με ετικεττα που εχει τη διευθυνση τους 444, Grove Street (πριν μετακομισουν) και με Buy-or-Die εσωφυλλο, σε κατασταση NM και παραυτα λυπηθηκες τα χρηματα που αναφερεις ...σε παραπεμπω στο γνωμικο σου.

Aυτη η εκδοση ηταν!!!!!!!!!
Το παραγγελνω τωρα αμεσως!!!!! Ε, οχι να με πειτε και τσιγγουνη!!! Τζαμπα τρωω τις παντοφλιες απο τη γυναικα μου για τα λεφτα που ξοδευω?:argue:
 
17 June 2006
14,352
Πέτρο, αν το δίλημμα ήταν ανάμεσα σε Τζέθρο Τάλλ και Residents, νομίζω ότι καλώς δεν πήρες το Not Available.
πρόσεχε γιατί οι παντοφλιές, δεν θα πέσουν μόνο για τα λεφτά που ξοδεύεις ;)
αλλά και για την ηχητική ρύπανση που εισάγεις στο σπίτι :rolleyes:
 

petros_m

Supreme Member
18 June 2006
8,210
Αλιμος
Απάντηση: Re: Αγαπώ τους αποτυχημένους

Πέτρο, αν το δίλημμα ήταν ανάμεσα σε Τζέθρο Τάλλ και Residents, νομίζω ότι καλώς δεν πήρες το Not Available.
πρόσεχε γιατί οι παντοφλιές, δεν θα πέσουν μόνο για τα λεφτά που ξοδεύεις ;)
αλλά και για την ηχητική ρύπανση που εισάγεις στο σπίτι :rolleyes:

Mπαααα, εκει δεν εχω προβλημα. Επισης, δεν ειχα διλημμα μεταξυ των δυο δισκων. Απο τους 100 που ειχα τσεκαρει τελικα πηρα μονο 2 γιατι εχω αποφασισει να αγοραζω σχεδον αποκλειστικα CD πλεον.
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Αγαπώ τους αποτυχημένους

Mπαααα, εκει δεν εχω προβλημα. Επισης, δεν ειχα διλημμα μεταξυ των δυο δισκων. Απο τους 100 που ειχα τσεκαρει τελικα πηρα μονο 2 γιατι εχω αποφασισει να αγοραζω σχεδον αποκλειστικα CD πλεον.

Kαι γιατί δεν έπαιρνες το A passion Play σε cd remastered που είναι και εκπληκτικό και έχει 6,90 ;
 

petros_m

Supreme Member
18 June 2006
8,210
Αλιμος
Απάντηση: Re: Αγαπώ τους αποτυχημένους

Kαι γιατί δεν έπαιρνες το A passion Play σε cd remastered που είναι και εκπληκτικό και έχει 6,90 ;

Ε, ειπα να παρω ΚΑΤΙ. Μη μου κανεις τον ανηξερο απο τετοιες καταστασεις. Σιγουρα και εσυ θα εχεις αγορασει δισκους "γιατι ετσι σου'ρθε".:music-smiley-005:
 

Δημήτρης Ν.

AVClub Fanatic
17 June 2006
10,209
Θεσσαλονίκη
Απάντηση: Re: Αγαπώ τους αποτυχημένους

Ε, ειπα να παρω ΚΑΤΙ. Μη μου κανεις τον ανηξερο απο τετοιες καταστασεις. Σιγουρα και εσυ θα εχεις αγορασει δισκους "γιατι ετσι σου'ρθε".:music-smiley-005:

Χε χε το Α passion play τόχω πάντως σε ελληνικό βινύλιο , αγγλικό βινύλιο , non remastered cd και remastered cd . Πρέπει να το πάρω και σε Γιαπωνέζικο με χάρτινο εξώφυλλο . :BDGBGDB55: