Υπέρ-οχη Συνεδρία

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα
Ήταν κάποια ημέρα του Φεβρουαρίου το 1981, όταν άκουσα από το σταθμό της αμερικάνικης βάσης του Ελληνικού μια είδηση που με συγκλόνισε. Ο Mike Bloomfield βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του. Επίσημη εκδοχή του θανάτου του, η υπερβολική δόση ναρκωτικών. Ήταν μόλις 37 ετών. Μετά το σοκ της είδησης, ακολούθησε παγωμάρα και απέραντη θλίψη. Είχα πιστέψει τότε ότι τύποι σαν τον Bloomfield, τον Winter, ή τον Clapton τελικά θα τα κατάφερναν. Όμως ειδικά για τη περίπτωση Bloomfield, δυστυχώς, διαψεύστηκα...

mb_poster.jpg

Ο Mike Bloomfield ήταν γόνος εύρωστης εβραϊκής οικογένειας του Σικάγο και εκδήλωσε την αγάπη για τα μπλουζ από πολύ νωρίς. Στην ευρύτερη περιοχή του Σικάγο δραστηριοποιούνταν όλα τα ιερά τέρατα της μπλουζ σκηνής όπως Muddy Waters, Jimmy Rogers, Otis Spann, Little Walter, Junior Wells, Magic Sam, Buddy Guy, για να αναφέρουμε ενδεικτικά. Η λευκή παρέα των εκκολαπτόμενων "μπλουζιστών" είχε πολλά να μάθει από τέτοιους δασκάλους. Όταν, λοιπόν, υπάρχει το ταλέντο και η ζύμωση γίνεται σε τέτοιο περιβάλλον δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε τη συνέχεια.

Συμμετοχή στην "ηλεκτρική" εμφάνιση του Dylan στο Newport όπως και στο "Highway 61 Revisited", συμμετοχή στα δύο πρώτα εκπληκτικά άλμπουμ του Paul Butterfield, δημιουργία των θαυμάσιων Electric Flag μαζί με τον δικό μας Nick Gravenites και κυκλοφορία των εξαιρετικών "The Trip" και "A Long Time Comin'". Η φήμη του Bloomfield ως "καυτού" κιθαρίστα και μεγάλου δεξιοτέχνη γιγαντωνόταν και μάλιστα άρχισε να θεωρείται ως η απάντηση της Αμερικής στον πολύ Eric Clapton. O Eric, πολύ αργότερα, αναφέρει σε συνέντευξή του στη Chicago Tribune για τον Bloomfield «Μπορώ να θυμηθώ τη συνάντηση με τον Μάικ Μπλούμφιλντ, ακόμα πριν συναντήσω τον Τζίμι Χέντριξ. Ο τύπος στην Αμερική τότε ήταν ο Μάικ Μπλούμφιλντ. Δεν υπήρχε κανένας άλλος. Ξέρετε γιατί; Ήταν σοβαρός. Καμιά σχέση με παπαριές. Ήταν φιλομαθής μουσικός, ήξερε το υλικό του, ήξερε τις ρίζες του, ήξερε από πού προήλθε και ήξερε πού ανήκε σε αυτό. Δεν είχε τίποτα να κάνει με την ύπαρξη στην τηλεόραση ή τη σόου μπιζ, την εμπορικότητα ή δημοτικότητα»..

MikeBloomfield.jpg
 
Last edited:

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα
Mike Bloomfield, Al Kooper, Steve Stills - Super Session (Αύγουστος 1968, Columbia)

SuperSession1968.jpg

Τραγούδια: A1 Albert's Shuffle (M. Bloomfield, A. Kooper) - 6:43, A2 Stop (J. Ragavoy, M. Shuman) - 4:23, A3 Man's Temptation (C. Mayfield) - 3:25, A4 His Holy Modal Majesty (A. Kooper, M. Bloomfield) - 9:13, A5 Really (M. Bloomfield, A. Kooper) - 5:29, B1 It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry (B. Dylan) - 3:30, B2 Season Of The Witch (D. Leitch) - 11:07, B3 You Don't Love Me (W. Cobb) - 4:12, B4 Harvey's Tune (H. Brooks) - 2:09
Μουσικοί: Al Kooper (φωνητικά, πιάνο, όργανο, δωδεκάχορδη & ηλεκτρική κιθάρα), Mike Bloomfield (ληντ κιθάρα: Α1 έως Α5), Stephen Stills (ληντ κιθάρα: Β1 έως Β4), Barry Goldberg (ηλεκτρικό πιάνο: Α1, Α2), Harvey Brooks (μπάσο), Eddie Hoh (τύμπανα), άγνωστο τμήμα πνευστών
Παραγωγή / Μηχανικοί: Al Kooper / Fred Catero, Roy Halee

Ηχογραφήθηκε στις 28 και 29 Μαΐου 1968, στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια

AdPoster68.jpg
Διαφημιστική καταχώρηση και πόστερ του Lee Conklin από το Fillmore West, του 1968​

Και ξαφνικά το 1968 σκάει βόμβα μεγατόνων, το "Super Session". Αυτό πράγματι ήταν σούπερ, σούπερ σε όλα.
Υπέρ-συνεργασία, υπέρ-υλικό, υπέρ-εκτελέσεις, ακραίες καταστάσεις...

Υπέρ-συνεργασία; Nαι, με τον σπουδαίο Al Kooper, πολυοργανίστα, συνθέτη και παραγωγό, γνωστό τότε για τη συνεργασία του με τον Dylan, για τη συμμετοχή του στους θρυλικούς Blues Project, την ίδρυση των πρωτοπόρων Blood, Sweat & Tears και για συμμετοχές σε δίσκους των Stones, του Hendrix, των Cream κ.α. Και βέβαια η καταλυτική παρουσία του καουμπόη της Δυτικής ακτής Stephen Stills, πρώην Buffalo Springfield, ο οποίος κλήθηκε την τελευταία στιγμή να συμπληρώσει ( ; ) το κενό του Mike, γιατί τη δεύτερη ημέρα του σέσιον αδυνατούσε να ανταποκριθεί λόγω της αϋπνίας που τον ταλαιπωρούσε συνεπεία της εξάρτησής του στις ουσίες. Στο σέσιον, επίσης, συμμετέχουν οι Barry Goldberg (ηλεκτρικό πιάνο) στο "Albert's Shuffle" και "Stop", Harvey Brooks (μπάσο) και Eddie Hoh (τύμπανα).

Η πρώτη πλευρά του δίσκου, η πλευρά με τον Bloomfield, περιέχει τρία πρωτότυπα και δύο διασκευές. Τα δύο μπλουζ "Albert's Shuffle" και "Really" συνθέσεις του διδύμου Kooper, Bloomfield είναι υπεράνω περιγραφής. Η Gibson Les Paul του Bloomfield με τον λεπτό υστερικό τόνο υπηρετεί με πάθος τα μπλουζ ενώ τα γεμίσματα του οργάνου και του ηλεκτρικού πιάνου λες και προσπαθούν να την κατευνάσουν. Τα πνευστά προστέθηκαν σε δεύτερο χρόνο από τον Kooper και η ενσωμάτωσή τους υπήρξε ιδανική. Το τρίτο κομμάτι του διδύμου "His Holy Modal Majesty" είναι ένα ταξιδιάρικο τζαμάρισμα με ανατολίτικη διάθεση. Εδώ, ο Kooper παίζει οndioline, ένα ηλεκτρικό όργανο με ιδιόμορφο ήχο που εναλλάσσεται με τη κιθάρα του Bloomfield, που αυτοσχεδιάζει σε τζαζ κλίμακες.

Οι διασκευές είναι εκπληκτικές, το αγαπημένο "Stop", ένα φάνκυ-μπουζ των Ragovoy, Shuman και το σόουλ "Man's Temptation" του μεγάλου Curtis Mayfield σε κλίμα Blood, Sweat & Tears με ωραία φωνητικά του Kooper.

...
Άλλη μια φορά για να δοκιμάσω τη δύναμη της θέλησης μου
Αυτά τα αισθήματα που έχω τώρα
Απλά δεν θα με αφήσει
Αυτή η γυναίκα δεν θα με αφήσει ήσυχο
Προσπαθεί να καταστρέψει το ευτυχισμένο σπίτι μου
Μ' ένα ανθρώπινο πειρασμό

...​


Η δεύτερη πλευρά του δίσκου με τον Stills, σε ψυχεδελικό προσανατολισμό, ξεκινά με το κάντρι άρωμα του "It Takes A Lot to Laugh, It Takes A Train to Cry" του Dylan και συνεχίζει με το εντεκάλεπτο "Season of the Witch" του Donovan. Εδώ η κιθάρα του Stills με το ουά-πετάλι, σήμα κατατεθέν του, κλαψουρίζει παραληρηματικά, μαζί και η ψυχή μας, και φέρνει το γνωστό κομμάτι σε άλλο επίπεδο. Στο "You Don't Love Me", η φαζαρισμένη κιθάρα θυμίζει κάτι από Hendrix και ο δίσκος κλείνει με μια παραδοξότητα, το "Harvey's Tune".

Συμπέρασμα, ένας δίσκος θρυλικός, με μεγάλη καλλιτεχνική αξία. Η δεξιοτεχνία των συντελεστών απέραντη, η πληρότητα του υλικού υποδειγματική. Δίσκος αναφοράς από όλες τις απόψεις που δεν πρέπει να λείπει από καμιά μπλουζ-ροκ δισκοθήκη.

Υπέρ-οχη συνεδρία που σφραγίζει το ψυχισμό σου κάθε φορά που την κοινωνείς...

BloomfieldKooperStills.jpg
 
Last edited:

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα
Προτάσεις

Για ολοκλήρωση της εικόνας του Mike Bloomfield και των σπουδαίων φίλων του, προτείνονται τα ακόλουθα:

1. The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper (1969). Διπλό Live που ηχογραφήθηκε το 1968 στο Fillmore West του Σαν Φρανσίσκο και ακολούθησε χρονικά το "Super Session" (καταπληκτική παρουσίαση εδώ). (****1/2)

LiveAdventures69.jpg

2. Live at Bill Graham's Fillmore West (1969) με Mike Bloomfield, Nick "The Greek" Gravenites, Mark Naftalin, Taj Mahal κ.α. (****1/2)
3. My Labors (1969) με Nick Gravenites, Mike Bloomfield κ.α. Περιλαμβάνει στούντιο κομμάτια με πιθανότατα τους Quicksilver Messenger Service και ζωντανά από τις ίδιες ηχογραφήσεις στο Fillmore West του Bill Graham το 1969. Η Columbia τα διαμοίρασε στα δύο άλπουμ για εμπορικούς λόγους. Δίσκοι δυσεύρετοι που αξίζει να αναζητήσετε, πρόσφατα επανεκδόθησαν σε CD. (****)

FillmoreLabors.jpg

και δύο μεταθανάτιες κυκλοφορίες
4. Fillmore East: The Lost Concert Tapes 12/13/68. Ηχογραφήθηκε το 1968 στο Fillmore East της Νέας Υόρκης και κυκλοφόρησε το 2003, με Al Kooper, Mike Bloomfield και παρθενική εμφάνιση του τότε άγνωστου Johnny Winter. Δίσκος για φαν με καλές στιγμές. (***)
5. Live at the Old Waldorf. Ηχογραφημένο ζωντανά τη περίοδο 1976-1977 στο νυχτερινό κλαμπ Old Waldorf του Σαν Φρανσίσκο και κυκλοφόρησε το 1998, με Nick Gravenites, Mark Naftalin, Barry Goldberg κ.α. Πολύ καλός δίσκος. (****)

WaldorfEast.jpg
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
κάθε τόσο ξεσκαρτάρω δίσκους (τους χαρίζω).
είχα από μικρός μία παράλογη παρόρμηση τα προσαωπικά μου υπάρχοντα -τα απαραίτητα εννοώ- να χωράνε σε μιά βαλίτσα.
να είμαι πάντα mobile.
Ετοιμος.
Για όλα.

βγήκαν οι φορητοί σκληροί βέβαια και μου απομυθοποίησαν όλο αυτό το On-The-Road feeling.
τώρα, σε ένα φορητό σκληρό, χωράνε τα κέρατά μου.
πάει το romantic του πράγματος...

τέλος πάντων...We Lost.
μας πήραν και τα σώβρακα δηλαδή...

λοιπόν, για να επανέλθω στο θέμα: όταν επρόκειτο να διαλέξω ανάμεσα στο Super Session και στο άλλο με τον Shuggie Otis, διάλεξα το δεύτερο. Αφενός, κάτι πάνω στον Stills δεν μου κάθεται, προφανώς γιατί δεν είμαι αντικειμενικός φίλαθλος, είμαι οπαδός και δηλώνω "Young!". :award:
Αφετέρου: αυτό που κράτησα, έχει μέσα το Bury My Body Lord ('I don't care where...) :award: όπου μιλάμε για Υμνο, όπου ίσως και να ξεπέρασαν τον Ερρίκο (από το Νιούκάστλ) και τα ...Ζώα του.

έπρεπε να τα κρατήσω και τα δύο.

έκανα κουταμάρες εκείνη την εποχή: κράτησα 2 Moby Grape και έδιωξα 2 Airplane.
χάθηκε να τα κράταγα όλα;
κι ας γέμιζα τη βαλίτσα, και να πάρω extra κι ένα σακίδιο να πάρει...


τι ψυχή θα παραδώσω, το νούμερο;
 
Last edited:

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα
Κώστα, αναφέρεσαι στο "Kooper Session", αλλά για το μεγάλο Shuggie Otis (Johnny Alexander Veliotes, Jr.) θα μιλήσουμε άλλη φορά...
 
17 June 2006
14,352
από Airplane κράτησα το Μαξιλάρι, το Bless Its Pointed Little Head και το '...Baxter's'.
έδωσα τα Crown Of Creation και Vοlunteers.

πάω για Κόλαση ε;
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
Κώστα, αναφέρεσαι στο "Kooper Session", αλλά για το μεγάλο Shuggie Otis (Johnny Alexander Veliotes, Jr.)

γυιός του Μεγάλου Βηλιώτη.
είχε μια κατσαρή αφάνα για μαλλί, μέγκλα! σαν τους Λατίνους του Σαντάνα.

στα δάχτυλά του, κατοικούσαν δαιμόνοι και Βελζεβούληδες.


:worshippy:
 
17 June 2006
14,352
φαντάζομαι κάποια από τα παιδιά των ελλήνων μεταναστών του Σικάγο, περιθωριοποιημένα όπως ένιωθαν, πρέπει να πήγαν και να έπεσαν κούτελο με κούτελο με τα blues.
 

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα


Φίλε, σε έχω προλάβει...
Thanks

Για ολοκλήρωση της εικόνας του Mike Bloomfield και των σπουδαίων φίλων του, προτείνονται τα ακόλουθα:

1. The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper (1969). Διπλό Live που ηχογραφήθηκε το 1968 στο Fillmore West του Σαν Φρανσίσκο και ακολούθησε χρονικά το "Super Session" (καταπληκτική παρουσίαση εδώ). (****1/2)
 
Last edited:

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,609
πετρουπολη
Ρε πως τα φερνει η τυχη...
Περιπου μια βδομαδα πριν αγορασα το Super Session σε βυνιλιο.Το ακουω συνεχεια.Δεν το ειχα ξανακουσει.Τον Bloomfield τον εχω απο τους δισκους του Paul Batterfield.Aλλα αυτος μου ειχε ξεφυγει.Και επρεπε να καλυψω τα κενα...
Και τωρα πεφτω πανω σε παρουσιαση.
Αυτο θα πει επικοινωνιακο θαυμα!

grio τα σεβη μου για την εξαιρετικη παρουσιαση...
 

supersonic

AVClub Fanatic
17 June 2006
49,039
further listening....

ElectricFlagFsmall.jpg


51h6rTYqRyL._SS400_.jpg

http://www.avclub.gr/forum/showthread.php/80488-Σοβιετικές-μυστικές-υπηρεσίες

a_highway.jpg
 

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα
πάω για Κόλαση ε;

Σώπα, ρε Κώστα, γι' αυτό υπάρχουν οι φίλοι. Εμένα τουλάχιστον δίσκους που δεν έχω ή/και δεν θέλω να αγοράσω, τους ακούω σε φίλους που τους διαθέτουν. Το ίδιο βέβαια κάνουν και αυτοί.

φαντάζομαι κάποια από τα παιδιά των ελλήνων μεταναστών του Σικάγο, περιθωριοποιημένα όπως ένιωθαν, πρέπει να πήγαν και να έπεσαν κούτελο με κούτελο με τα blues.

Επειδή το έχω μελετήσει, είναι όπως τα λες. Τα μπλουζ έδωσαν εκφραστική διέξοδο σε όλους τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους και η αστική τους μορφή, το ηλεκτρικό μπλουζ της πολης, υπηρέτησε ακριβώς αυτή την ανάγκη.
 

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα
Re: Απάντηση: Υπέρ-οχη Συνεδρία

Ρε πως τα φερνει η τυχη...
Περιπου μια βδομαδα πριν αγορασα το Super Session σε βυνιλιο.Το ακουω συνεχεια.

Τυγχάνει να κατέχω, από τα 70s, το πρωτότυπο αμερικάνικο βινύλιο το οποίο υπερέχει ηχητικά ακόμη και του πρόσφατου γιαπωνέζικου ρεμάστερ.
Ο δίσκος προτείνεται λόγω της καλής εγγραφής και παραγωγής και στους ...audiophiles.
Σε ευχαριστώ.
 

grio

Super Moderator
Staff member
16 March 2011
3,708
Αθήνα
The Electric Flag – Another Country

είχε την τιμητική του ...στην 1η εκπομπή

Τρομερό κομμάτι από ένα αγαπημένο γκρουπ. Και αυτό αγορασμένο πρωτότυπο στα 70ς, από το δισκάδικο του Άρη του Μπέλλη.
Σήμερα θα σε ακούσω...