'Ψηλά το κουρέλι!'

  • Αγαπητοί φίλοι και φίλες.

     

    Σας προσκαλούμε να γιορτάσουμε μαζί τα 15α γενέθλια του AVclub.

    Την Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2021, και ώρα 21:00 θα πραγματοποιήσουμε το πάρτι των γενεθλίων του φόρουμ μας στο ROOT Cafe - bar - Restaurant

     

    Δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ, θα χαρούμε πολύ να σας γνωρίσουμε από κοντά.

17 June 2006
14,352
92-04-sept-mojo6.jpg


‘Ψώνιο’ είναι ο άτιμος ο Tom Waits και δεν τον χορταίνω στους δύο τελευταίους δίσκους του ‘Mule Variations’ (1999) και ‘Real Gone’ (2004).
Πάντα μου άρεσε που πήγαινε κόντρα στα ρεύματα και στις μόδες: ρυδμ’ν’μπλούζ και ψυχεδέλεια οι άλλοι; Αυτός ‘την έκανε’ για ένα χωρόχρονο γεμάτο φαντάσματα του Raymond Chandler, του Jack Kerouac, του Charles Bukowski, του Thelonious Monk. Γυαλιστεροί και λαμέ και με ωραίες παραγωγές αυτοί; Εκείνος ξανα-ανακάλυπτε τον εαυτό του απ την αρχή, γινόταν νεο-πρωτόγονος, ‘μπερδεμένος’ και lo-fi. ‘Διαόλου κάλτσα’, πάντα περιπετειώδης και απρόβλεπτος, που δεν ξεπουλιέται ποτέ και με τίποτα, γνήσιο πνευματικό παιδί του Μπάροουζ σε μόνιμο αντάρτικο ενάντια στο όποιο πολιτιστικό status quo. ‘Είμαι πολύ καχύποπτος απέναντι σε μεγάλες ομάδες ανθρώπων που πάνε μαζί οπουδήποτε’ λέει. ‘Δεν ξέρω Γιατί, αλλά πάντα ήμουν έτσι: αν 30.000 άνθρωποι πάνε να δούν ένα γεγονός όλοι μαζί, εγώ γίνομαι πολύ δύσπιστος’.
Εγώ ψοφάω για τα τραγούδια του, καθένα τους κι ένας κόσμος σαν μικρό μαγικό τσίρκο, ντυμένο με μιά μουσική γλώσσα γεμάτη κλαγγές και κροταλίσματα, με αλλόκοτα όργανα: μουσικά πριόνια, κοντραμπάσο, σφυρίχτρες, παιδικό πιάνο, didgeridoo, μαρίμπας, όλα τους λίγο ως πολύ ξεκούρδιστα, να μαγειρεύουν μιά ηχητική σούπα αδιανόητη, σαν παράσταση τρελλού μπουρλέσκ γύρω από τα τονικά πειράματα του Frank Denyer και του Harry Partch. Μιλάμε για θράσος. Μιλάμε επίσης για θεατρικότητα και φαντασία ‘στα κόκκινα’ και μιά φωνή που κινείται σ’ενα φάσμα από τον Leadbelly μέχρι τον Lord Buckley, από το γλυκερό δηλητήριο του Randy Newman στον Captain Beefheart.
Δεν πετάω τίποτα από το ‘Swordfishtrombones’ και δώθε.
Το ‘Mule Variations’ είναι ένα Αριστούργημα, όσο πιο κοντά μπορεί να φτάσει ο Waits στα country blues, 7 χρόνια τώρα το ακούω περίπου με το ίδιο ενδιαφέρον.
Στο ‘Real Gone’ υπάρχει το ‘Hoist That Rag’: Ψηλά το κουρέλι! Είναι όσο πιο κοντά μπορεί να φτάσει ο Waits σε κάτι που να μοιάζει με πολιτική δήλωση: Εννοεί την αστερόεσσα φυσικά. Το κομμάτι είναι μιά στρεβλωμένη habanera – μοιάζει τραγουδισμένη από το τσούρμο του Κάπταιν Μπλάκ, πεζοναύτες πειρατές με βλενόρροια και σκορβούτο. H κιθάρα του Marc Ribot σαρώνει ολοτρίγυρα: αιχμηρή, οστεώδης, όλο γωνίες - και όλο αλλαζονική περιφρόνηση για ...τις ‘σωστές’ νότες.
 

Γιώργος Κουν.

Supreme Member
19 June 2006
7,825
Αιγάλεω
92-04-sept-mojo6.jpg


‘Ψώνιο’ είναι ο άτιμος ο Tom Waits και δεν τον χορταίνω στους δύο τελευταίους δίσκους του ‘Mule Variations’ (1999) και ‘Real Gone’ (2004).
Πάντα μου άρεσε που πήγαινε κόντρα στα ρεύματα και στις μόδες: ρυδμ’ν’μπλούζ και ψυχεδέλεια οι άλλοι; Αυτός ‘την έκανε’ για ένα χωρόχρονο γεμάτο φαντάσματα του Raymond Chandler, του Jack Kerouac, του Charles Bukowski, του Thelonious Monk. Γυαλιστεροί και λαμέ και με ωραίες παραγωγές αυτοί; Εκείνος ξανα-ανακάλυπτε τον εαυτό του απ την αρχή, γινόταν νεο-πρωτόγονος, ‘μπερδεμένος’ και lo-fi. ‘Διαόλου κάλτσα’, πάντα περιπετειώδης και απρόβλεπτος, που δεν ξεπουλιέται ποτέ και με τίποτα, γνήσιο πνευματικό παιδί του Μπάροουζ σε μόνιμο αντάρτικο ενάντια στο όποιο πολιτιστικό status quo. ‘Είμαι πολύ καχύποπτος απέναντι σε μεγάλες ομάδες ανθρώπων που πάνε μαζί οπουδήποτε’ λέει. ‘Δεν ξέρω Γιατί, αλλά πάντα ήμουν έτσι: αν 30.000 άνθρωποι πάνε να δούν ένα γεγονός όλοι μαζί, εγώ γίνομαι πολύ δύσπιστος’.
Εγώ ψοφάω για τα τραγούδια του, καθένα τους κι ένας κόσμος σαν μικρό μαγικό τσίρκο, ντυμένο με μιά μουσική γλώσσα γεμάτη κλαγγές και κροταλίσματα, με αλλόκοτα όργανα: μουσικά πριόνια, κοντραμπάσο, σφυρίχτρες, παιδικό πιάνο, didgeridoo, μαρίμπας, όλα τους λίγο ως πολύ ξεκούρδιστα, να μαγειρεύουν μιά ηχητική σούπα αδιανόητη, σαν παράσταση τρελλού μπουρλέσκ γύρω από τα τονικά πειράματα του Frank Denyer και του Harry Partch. Μιλάμε για θράσος. Μιλάμε επίσης για θεατρικότητα και φαντασία ‘στα κόκκινα’ και μιά φωνή που κινείται σ’ενα φάσμα από τον Leadbelly μέχρι τον Lord Buckley, από το γλυκερό δηλητήριο του Randy Newman στον Captain Beefheart.
Δεν πετάω τίποτα από το ‘Swordfishtrombones’ και δώθε.
Το ‘Mule Variations’ είναι ένα Αριστούργημα, όσο πιο κοντά μπορεί να φτάσει ο Waits στα country blues, 7 χρόνια τώρα το ακούω περίπου με το ίδιο ενδιαφέρον.
Στο ‘Real Gone’ υπάρχει το ‘Hoist That Rag’: Ψηλά το κουρέλι! Είναι όσο πιο κοντά μπορεί να φτάσει ο Waits σε κάτι που να μοιάζει με πολιτική δήλωση: Εννοεί την αστερόεσσα φυσικά. Το κομμάτι είναι μιά στρεβλωμένη habanera – μοιάζει τραγουδισμένη από το τσούρμο του Κάπταιν Μπλάκ, πεζοναύτες πειρατές με βλενόρροια και σκορβούτο. H κιθάρα του Marc Ribot σαρώνει ολοτρίγυρα: αιχμηρή, οστεώδης, όλο γωνίες - και όλο αλλαζονική περιφρόνηση για ...τις ‘σωστές’ νότες.

Επίτηδες τα γράφει έτσι, για να μην μπορούμε μετά εμείς να προσθέσουμε ούτε μιά κουβέντα! :grinning-smiley-043
Οχι "βατοί" βέβαια, αλλά τι πειράζει; Αριστουργήματα!

412YGAJNY4L._SL500_AA240_.jpg


61XCWMK7FBL._SL500_AA240_.jpg
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
14,764
πετρουπολη
ελα ντε.τα ειπε ολα...:grinning-smiley-043

οι δισκοι αυτοι ειναι αριστουργηματα απο τους ελαχιστους που κραταω απο τα τελευταια 10 χρονια (μαζι και το δισκο του john hammond με τραγουδια διασκευες του τομ σε παραγωγη του τομ!!) και δεν κουραζομαι να ακουω ποτε.απλα επειδη σηκωνουν πολυ ουισκυ καταληγω τυφλα καθε φορα!!!