Υπέρ-οχη Συνεδρία [Mike Bloomfield, Al Kooper, Steve Stills]

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
Ήταν κάποια ημέρα του Φεβρουαρίου το 1981, όταν άκουσα από το σταθμό της αμερικάνικης βάσης του Ελληνικού μια είδηση που με συγκλόνισε. Ο Mike Bloomfield βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του. Επίσημη εκδοχή του θανάτου του, η υπερβολική δόση ναρκωτικών. Ήταν μόλις 37 ετών. Μετά το σοκ της είδησης, ακολούθησε παγωμάρα και απέραντη θλίψη. Είχα πιστέψει τότε ότι τύποι σαν τον Bloomfield, τον Winter, ή τον Clapton τελικά θα τα κατάφερναν. Όμως ειδικά για την περίπτωση Bloomfield, δυστυχώς, διαψεύστηκα...

mb_poster.jpg

Ο Mike Bloomfield (28 Ιουλίου 1943 - 15 Φεβρουαρίου 1981) ήταν γόνος εύρωστης εβραϊκής οικογένειας του Σικάγο και εκδήλωσε την αγάπη για τα μπλουζ από πολύ νωρίς. Στην ευρύτερη περιοχή του Σικάγο δραστηριοποιούνταν όλα τα ιερά τέρατα της μπλουζ σκηνής όπως Muddy Waters, Jimmy Rogers, Otis Spann, Little Walter, Junior Wells, Magic Sam, Buddy Guy, για να αναφέρουμε ενδεικτικά. Η λευκή παρέα των εκκολαπτόμενων "μπλουζιστών" είχε πολλά να μάθει από τέτοιους δασκάλους. Όταν, λοιπόν, υπάρχει το ταλέντο και η ζύμωση γίνεται σε τέτοιο περιβάλλον δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε τη συνέχεια.

Συμμετοχή στην "ηλεκτρική" εμφάνιση του Dylan στο Newport όπως και στο "Highway 61 Revisited", στα δύο πρώτα εκπληκτικά άλμπουμ του Paul Butterfield, δημιουργία των θαυμάσιων Electric Flag μαζί με τον δικό μας Nick "The Greek" Gravenites και πρωταγωνιστής στα εξαιρετικά "The Trip" και "A Long Time Comin'". Η φήμη του Bloomfield ως "καυτού" κιθαρίστα και μεγάλου δεξιοτέχνη γιγαντωνόταν και μάλιστα άρχισε να θεωρείται ως η απάντηση της Αμερικής στον πολύ Eric Clapton. O Eric, πολύ αργότερα, αναφέρει σε συνέντευξή του στη Chicago Tribune για τον Bloomfield «Μπορώ να θυμηθώ τη συνάντηση με τον Μάικ Μπλούμφιλντ, ακόμα πριν γνωρίσω τον Τζίμι Χέντριξ. Ο τύπος στην Αμερική εκείνη την εποχή ήταν ο Μάικ Μπλούμφιλντ. Δεν υπήρχε κανένας άλλος. Ξέρετε γιατί; Ήταν σοβαρός. Καμιά σχέση με π@π@ριές. Ήταν φιλομαθής μουσικός, ήξερε το υλικό του, ήξερε τις ρίζες του, ήξερε από πού προήλθε και ήξερε πού ανήκε σε αυτό. Δεν είχε τίποτα να κάνει με το να είσαι στην τηλεόραση ή τη σόου μπιζ, την εμπορικότητα ή δημοτικότητα»...

MikeBloomfield.jpg

«Ο Μάικ ήταν ασυγκράτητος», λέει ο πληκτρίστας Mark Naftalin, συνάδελφος του Bloomfield, στην μπάντα του Butterfield και μουσικός συνεργάτης για όλη του τη ζωή. «Μόλις μπορούσες να συγκρατήσεις την ενέργειά του. Ήταν πληθωρικός σε κάθε χαρακτηριστικό: πάρα πολύ συναισθηματικός, εξόχως διανοούμενος και εξαιρετικά ικανός».

«Ο Μάικλ βγήκε μέσα από την αληθινή, χωρίς μ@λ@κίες μπλουζ σκηνή», λέει ο κιθαρίστας των Jefferson Airplane/Hot Tuna, Jorma Kaukonen, ένας άλλος φίλος και συνεργάτης του Bloomfield. «Θυμάμαι ότι πήγα σε μερικά από αυτά τα μπλουζ κλαμπ πολύ αργότερα, το 1965, και χρειαζόσουν κάποιον μαζί σου, αλλιώς θα τις 'έτρωγες'. Σήμερα υπάρχουν μπλουζ μπαρ και άνθρωποι που παίζουν μπλουζ παντού, αλλά ο Μάικλ ήταν ένας από τους τύπους που πρωτοστάτησαν για εμάς τότε».

«Ο Μάικλ Μπλούμφιλντ υπήρξε μια σημαντική προσωπικότητα στην αμερικάνικη μουσική», καταλήγει ο Κάουκονεν. «Είναι τραγικό που πέθανε, με αυτόν τον τρόπο. Έκανε τα μπλουζ προσιτά σε πολλούς τύπους σαν εμένα. Αγαπούσε τόσο πολύ τη ζωή. Δεν υπήρχαν αρκετές ώρες μέσα στην ημέρα για να κάνει ό,τι χρειαζόταν».

Είπαν ακόμη γι' αυτόν...

«Η πρώτη φορά που είδα τον Μάικλ να παίζει κιθάρα ... κυριολεκτικά άλλαξε τη ζωή μου αρκετά για να πω "αυτό θέλω να κάνω και να είμαι για το υπόλοιπο της ζωής μου"». - Carlos Santana
«Ο Μάικλ ήταν ένας λαμπρός νεαρός. Είχε μια απίθανη μεγάλη καρδιά. Και ήταν σπουδαίος κιθαρίστας. Ήταν σαν γιος για μένα.» - B.B. King
«Ο Μάικλ Μπλούμφιλντ ήταν ένας πολύ γλυκός τύπος και ένας λαμπρός κιθαρίστας και έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο να γίνω ηλεκτρικός κιθαρίστας». - Jorma Kaukonen
«Απλώς έπαιζε κύκλους γύρω από οτιδήποτε μπορούσα να παίξω». - Bob Dylan
«Έγινα θαυμαστής του Bloomfield όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος των Butterfield Blues Band. Ήμασταν όλοι κατάπληκτοι.» - Bob Weir
«Πιστεύω ότι η μουσική βιομηχανία οφείλει στον Michael Bloomfield πολύ περισσότερα από όσα αντιλαμβάνονται». - Bill Graham
«Αυτός ήταν ένας τύπος της μεγάλης κατηγορίας. Βοηθούσε τους ανθρώπους να ζήσουν τη ζωή τους. Ήταν ένας τεράστιος γίγαντας.» - Nick Gravenites

Ο δικός μου Μάικ...​

BloomfieldByGrio.jpg
 
Last edited:

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα

Ιερή μεγαλειότητα!​

Mike Bloomfield, Al Kooper, Steve Stills - Super Session (Αύγουστος 1968, Columbia)

SuperSession1968.jpg

Τραγούδια: A1 Albert's Shuffle (M. Bloomfield, A. Kooper) - 6:43, A2 Stop (J. Ragovoy, M. Shuman) - 4:23, A3 Man's Temptation (C. Mayfield) - 3:25, A4 His Holy Modal Majesty (A. Kooper, M. Bloomfield) - 9:13, A5 Really (M. Bloomfield, A. Kooper) - 5:29, B1 It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry (B. Dylan) - 3:30, B2 Season Of The Witch (D. Leitch) - 11:07, B3 You Don't Love Me (W. Cobb) - 4:12, B4 Harvey's Tune (H. Brooks) - 2:09
Μουσικοί: Al Kooper (φωνητικά, πιάνο, όργανο, δωδεκάχορδη & ηλεκτρική κιθάρα), Mike Bloomfield (ληντ κιθάρα: Α1 έως Α5), Stephen Stills (ληντ κιθάρα: Β1 έως Β4), Barry Goldberg (ηλεκτρικό πιάνο: Α1, Α2), Harvey Brooks (μπάσο), Eddie Hoh (τύμπανα), Joe Scott (ενορχήστρωση σε άγνωστο τμήμα πνευστών)
Παραγωγή / Μηχανικοί: Al Kooper / Bob Breault, Fred Catero και Roy Halee (προσθήκη ηχογραφήσεων πάνω στην αρχική, μείξη)

Ηχογραφήθηκε στις 28 και 29 Μαΐου 1968, στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια

AdPoster68.jpg
Διαφημιστική καταχώρηση και πόστερ του Lee Conklin από το Fillmore West, του 1968​

Και ξαφνικά το 1968 σκάει βόμβα μεγατόνων, το "Super Session". Αυτό πράγματι ήταν σούπερ, σούπερ σε όλα.
Υπέρ-συνεργασία, υπέρ-υλικό, υπέρ-εκτελέσεις, ακραίες καταστάσεις...

Υπέρ-συνεργασία; Nαι, με τον σπουδαίο Al Kooper, πολυοργανίστα, συνθέτη και παραγωγό, γνωστό τότε για τη συνεργασία του με τον Dylan, για τη συμμετοχή του στους θρυλικούς Blues Project, την ίδρυση των πρωτοπόρων Blood, Sweat & Tears και για συμμετοχές σε δίσκους των Stones, του Hendrix, των Cream κ.α. Και βέβαια η καταλυτική παρουσία του καουμπόη της Δυτικής ακτής Stephen Stills, πρώην Buffalo Springfield, ο οποίος κλήθηκε την τελευταία στιγμή να συμπληρώσει ( ; ) το κενό του Mike, γιατί τη δεύτερη ημέρα του σέσιον αδυνατούσε να ανταποκριθεί λόγω της αϋπνίας που τον ταλαιπωρούσε συνεπεία της εξάρτησής του στις ουσίες. Στο σέσιον, επίσης, συμμετέχουν οι Barry Goldberg (ηλεκτρικό πιάνο στα δύο πρώτα κομμάτια), Harvey Brooks (μπάσο) και Eddie Hoh (τύμπανα).

«Ήταν πραγματικά ένα μοιραίο πράγμα», είπε ο Κούπερ σε μια συνέντευξη τη δεκαετία του '90. «Είχαμε τόσα πολλά κοινά που έπρεπε να κάνουμε κάτι μαζί. Τόσες πολλές ομοιότητες. Είχαμε παίξει και οι δύο στα σέσιον του Dylan και ήμασταν φίλοι κατά την περίοδο Butterfield και Flag. Ήμασταν και οι δύο περίπου στην ίδια ηλικία, ήμασταν και οι δύο Εβραίοι, αγαπούσαμε και οι δύο τα μπλουζ, ήμασταν και οι δύο σε μπλουζ μπάντες που αφήσαμε για να σχηματίσουμε μπάντες με πνευστά. Μας έξιωξαν και τους δύο από τις μπάντες των πνευστών που σχηματίσαμε και μετά ήμασταν εκεί. Είχαμε μια πραγματική γνήσια στοργή ο ένας για τον άλλον. Έτσι, όταν άρχισα να εργάζομαι στο A&R της CBS, του τηλεφώνησα και του είπα, "Ας φτιάξουμε ένα τζαμ σέσιον άλμπουμ", και ήταν μέσα».

Η πρώτη πλευρά του δίσκου με τον Bloomfield, περιέχει τρία πρωτότυπα και δύο διασκευές. Τα δύο οργανικά μπλουζ "Albert's Shuffle" (αφιερωμένο στον Άλμπερτ Κινγκ, κατά άλλους στον Άλμπερτ Γκρόσμαν, τον μάνατζερ του Μπλούμφιλντ εκείνη την εποχή) και "Really", συνθέσεις του διδύμου Kooper, Bloomfield, είναι υπεράνω περιγραφής. Η Gibson '59, Les Paul του Bloomfield με τον λεπτό υστερικό τόνο, συνδεδεμένη σε ένα Twin Reverb Amp, χωρίς κανένα άλλο εφέ εκτός από τη μαγεία στα δάχτυλά του και τον απίστευτο τόνο, υπηρετεί με πάθος τα μπλουζ ενώ τα γεμίσματα του οργάνου και του ηλεκτρικού πιάνου λες και προσπαθούν να την κατευνάσουν. Τα πνευστά προστέθηκαν σε δεύτερο χρόνο από τον Kooper και η ενσωμάτωσή τους υπήρξε ιδανική. Το τρίτο οργανικό κομμάτι του διδύμου, "His Holy Modal Majesty", ένας φόρος τιμής στον αείμνηστο John Coltrane που θυμίζει το "East-West" από το δεύτερο άλμπουμ των Butterfield Blues Band, είναι ένα ταξιδιάρικο τζαμάρισμα με ανατολίτικη διάθεση. Εδώ, ο Kooper παίζει ondioline, ένα ηλεκτρικό όργανο με ιδιόμορφο-μανιακό ήχο, εναλλασσόμενο με την κιθάρα του Bloomfield, που αυτοσχεδιάζει σε τζαζ κλίμακες.

Η μαγεία συνεχίζεται και στις εκπληκτικές διασκευές, με το αγαπημένο επίσης οργανικό "Stop", ένα φάνκι-μπουζ των Jerry Ragovoy και Mort Shuman, που θα επιθυμούσαμε να μη 'σταματήσει ποτέ', αφού σπάνια έχουν καταγραφεί καλύτερα μπλουζ στην ιστορία. Εδώ μαζί με την έντονη παρουσία των πλήκτρων, υπάρχει ίσως το καλύτερο σόλο της καριέρας του Bloomfield, όπου γίνεται απόλυτα κατανοητό τι εννοούσε ο Buddy Guy όταν τον ρώτησαν αν ένα λευκό αγόρι θα μπορούσε να παίξει μπλουζ, «Ο Μάικ Μπλούμφιλντ παίζει πιο μπλουζ από μένα. Αν άκουγες τέτοιους ανθρώπους, θα σταματούσες να κάνεις ανόητες ερωτήσεις για το αν μπορούν να παίξουν μπλουζ ή όχι. Ο Μάικ ήταν κορυφαίος, ένας από τους καλύτερους». Όλη του η ερμηνεία είναι εκπληκτική, με το πρώτο σόλο να λειτουργεί ως παρουσίαση του ιδιόμορφου στυλ του, που δείχνει ότι έμαθε από τους καλύτερους, όπως οι B.B. και Albert King, αλλά είναι σε θέση να ορίσει τον προσωπικό του ήχο, και να μην είναι ένας απλός μιμητής. Στο δεύτερο μέρος, που ξεκινά από το τρίτο λεπτό, επιχειρεί μερικές αγνές σόουλ φράσεις, σε μια πρόγευση Mayfield, προκαλώντας ρίγος. Η άλλη διασκευή, είναι το υπέροχο σόουλ "Man's Temptation" του μεγάλου Curtis Mayfield, σε κλίμα Blood, Sweat & Tears, με τον Kooper να αναλαμβάνει τα κύρια φωνητικά, για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ...

...
Άλλη μια φορά για να δοκιμάσω τη δύναμη της θέλησής μου
Αυτά τα αισθήματα που έχω τώρα
Απλά δεν θα με αφήσει
Αυτή η γυναίκα δεν θα με αφήσει ήσυχο
Προσπαθεί να καταστρέψει το ευτυχισμένο σπίτι μου
Μ' ένα ανθρώπινο πειρασμό

...​

Το εκπληκτικό με όλα αυτά είναι ότι, ακόμη και εδώ, τη στιγμή της δόξας του Bloomfield (διακατείχετο και από μια βαθιά ριζωμένη δυσφορία με τη μουσική επιτυχία), οι δαίμονές του δεν θα τον απελευθέρωναν, και την επόμενη μέρα δεν εμφανίστηκε καν για να ολοκληρώσει τον δίσκο, αφήνοντας στον Kooper την ευθύνη να βρει έναν αντικαταστάτη την τελευταία στιγμή. «Γύρω στις δύο τα ξημερώματα, αποσυρθήκαμε πίσω στο νοικιασμένο σπίτι, λίγο κουρασμένοι από τη δουλειά μας, και πήγαμε για ύπνο. Εκτός από τον Μάικλ.», θυμάται ο Κούπερ. «Ήταν τσιτωμένος στο μέγιστο βαθμό και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κάλεσε κάποιους φίλους στο Σαν Φρανσίσκο και κανόνισε να τον πάρουν από το αεροδρόμιο εκεί, ενώ αυτός πήγε με ταξί τα ξημερώματα στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, για την σαρανταπεντάλεπτη πτήση επιστροφής στο Σαν Φρανσίσκο. Στο μυαλό του, η δουλειά ολοκληρώθηκε. Είχα κλείσει το στούντιο για την επόμενη νύχτα με τους ίδιους μουσικούς και μηχανικούς και ήλπιζα να τελειώσω το άλλο μισό του άλμπουμ τότε. Όταν ξύπνησα, λίγο μετά το χάραμα, κοίταξα στο δωμάτιο του Μάικλ —ένα κρεβάτι που δεν χρησιμοποιήθηκε, με ένα σημείωμα στο μαξιλάρι που απευθυνόταν σε εμένα:
"Άλαν — δεν μπορούσα να κοιμηθώ — πήγα σπίτι — συγγνώμη, Μάικλ."
Κάλεσα λοιπόν κάθε κιθαρίστα που ήξερα στο Λος Άντζελες και στο Σαν Φρανσίσκο: Τζέρι Γκαρσία, Ράντι Καλιφόρνια, Στιβ Στιλς και δεν θυμάμαι καν ποιον άλλον. Ο Στιλς ήταν αυτός που τα κατάφερε».

Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι η δεύτερη πλευρά είναι πολύ διαφορετική από την πρώτη, καθώς οι δεξιότητες του Stills ήταν περισσότερο σε μια φολκ και ψυχεδελική ροκ κατεύθυνση, ενώ ο Bloomfield ήταν περισσότερο συνδεδεμένος με τα μπλουζ. Ο Stills αναλαμβάνει τα κύρια φωνητικά και παίζει ένα νόστιμο σόλο σε μια καλή κάντρι ροκ έκδοση του "It Takes A Lot to Laugh, It Takes A Train to Cry" του Dylan, αλλά στη συνέχεια ο Kooper τραγουδά το κεντρικό τραγούδι της πλευράς του Stills, που είναι ένα εντεκάλεπτο τζαμάρισμα πάνω στο "Season of the Witch" του Donovan. Εδώ η κιθάρα του Stills με το ουά-πετάλι, σήμα κατατεθέν του, κλαψουρίζει παραληρηματικά, μαζί και η ψυχή μας, και φέρνει το γνωστό κομμάτι σε άλλο επίπεδο. Στο "You Don't Love Me", η φαζαρισμένη κιθάρα θυμίζει κάτι από Hendrix, με την απόδοση του Hoh να ξεχωρίζει πραγματικά, και ο δίσκος κλείνει με μια παραδοξότητα, το "Harvey's Tune".

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 22 Ιουλίου και έγινε απροσδόκητη επιτυχία, ανεβαίνοντας στο νούμερο 12 και παραμένοντας στα τσαρτ για αρκετούς μήνες. Καθόλου άσχημα για ένα άλμπουμ που για να γίνει είχε κοστίσει μόλις μερικές χιλιάδες δολάρια. Ο Κούπερ τελικά συγχώρησε τον Μπλούμφιλντ και έπαιξαν μαζί αρκετές διαδοχικές νύχτες στο Fillmore West.

Συμπέρασμα, ένας δίσκος θρυλικός, με μεγάλη καλλιτεχνική αξία. Η δεξιοτεχνία των συντελεστών απέραντη, η πληρότητα του υλικού υποδειγματική. Δίσκος αναφοράς από όλες τις απόψεις που δεν πρέπει να λείπει από καμιά μπλουζ-ροκ δισκοθήκη.

Υπέρ-οχη συνεδρία που σφραγίζει το ψυχισμό σου κάθε φορά που την κοινωνείς... (*****)

BloomfieldKooperStills.jpg
 

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
Προτάσεις

Για ολοκλήρωση της εικόνας του Mike Bloomfield και των σπουδαίων φίλων του, προτείνονται τα ακόλουθα:

1. The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper (1969). Διπλό Live που ηχογραφήθηκε το 1968 στο Fillmore West του Σαν Φρανσίσκο και ακολούθησε χρονικά το "Super Session" (καταπληκτική παρουσίαση εδώ). (****1/2)

LiveAdventures69.jpg

2. Live at Bill Graham's Fillmore West (1969) με Mike Bloomfield, Nick "The Greek" Gravenites, Mark Naftalin, Taj Mahal κ.α. (****1/2)
3. My Labors (1969) με Nick Gravenites, Mike Bloomfield κ.α. Περιλαμβάνει στούντιο κομμάτια με πιθανότατα τους Quicksilver Messenger Service και ζωντανά από τις ίδιες ηχογραφήσεις στο Fillmore West του Bill Graham το 1969. Η Columbia τα διαμοίρασε στα δύο άλπουμ για εμπορικούς λόγους. Δίσκοι δυσεύρετοι που αξίζει να αναζητήσετε, πρόσφατα επανεκδόθησαν σε CD. (****)

FillmoreLabors.jpg

και δύο μεταθανάτιες κυκλοφορίες
4. Fillmore East: The Lost Concert Tapes 12/13/68. Ηχογραφήθηκε το 1968 στο Fillmore East της Νέας Υόρκης και κυκλοφόρησε το 2003, με Al Kooper, Mike Bloomfield και παρθενική εμφάνιση του τότε άγνωστου Johnny Winter. Δίσκος για φαν με καλές στιγμές. (***)
5. Live at the Old Waldorf. Ηχογραφημένο ζωντανά τη περίοδο 1976-1977 στο νυχτερινό κλαμπ Old Waldorf του Σαν Φρανσίσκο και κυκλοφόρησε το 1998, με Nick Gravenites, Mark Naftalin, Barry Goldberg κ.α. Πολύ καλός δίσκος. (****)

WaldorfEast.jpg
 

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
- Michael Bloomfield, Al Kooper, Steve Stills · Super Session [Playlist] -
 
17 June 2006
14,352
κάθε τόσο ξεσκαρτάρω δίσκους (τους χαρίζω).
είχα από μικρός μία παράλογη παρόρμηση τα προσαωπικά μου υπάρχοντα -τα απαραίτητα εννοώ- να χωράνε σε μιά βαλίτσα.
να είμαι πάντα mobile.
Ετοιμος.
Για όλα.

βγήκαν οι φορητοί σκληροί βέβαια και μου απομυθοποίησαν όλο αυτό το On-The-Road feeling.
τώρα, σε ένα φορητό σκληρό, χωράνε τα κέρατά μου.
πάει το romantic του πράγματος...

τέλος πάντων...We Lost.
μας πήραν και τα σώβρακα δηλαδή...

λοιπόν, για να επανέλθω στο θέμα: όταν επρόκειτο να διαλέξω ανάμεσα στο Super Session και στο άλλο με τον Shuggie Otis, διάλεξα το δεύτερο. Αφενός, κάτι πάνω στον Stills δεν μου κάθεται, προφανώς γιατί δεν είμαι αντικειμενικός φίλαθλος, είμαι οπαδός και δηλώνω "Young!". :award:
Αφετέρου: αυτό που κράτησα, έχει μέσα το Bury My Body Lord ('I don't care where...) :award: όπου μιλάμε για Υμνο, όπου ίσως και να ξεπέρασαν τον Ερρίκο (από το Νιούκάστλ) και τα ...Ζώα του.

έπρεπε να τα κρατήσω και τα δύο.

έκανα κουταμάρες εκείνη την εποχή: κράτησα 2 Moby Grape και έδιωξα 2 Airplane.
χάθηκε να τα κράταγα όλα;
κι ας γέμιζα τη βαλίτσα, και να πάρω extra κι ένα σακίδιο να πάρει...


τι ψυχή θα παραδώσω, το νούμερο;
 
Last edited:

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
17 June 2006
14,352
από Airplane κράτησα το Μαξιλάρι, το Bless Its Pointed Little Head και το '...Baxter's'.
έδωσα τα Crown Of Creation και Vοlunteers.

πάω για Κόλαση ε;
 
Last edited:
17 June 2006
14,352
Κώστα, αναφέρεσαι στο "Kooper Session", αλλά για το μεγάλο Shuggie Otis (Johnny Alexander Veliotes, Jr.)

γυιός του Μεγάλου Βηλιώτη.
είχε μια κατσαρή αφάνα για μαλλί, μέγκλα! σαν τους Λατίνους του Σαντάνα.

στα δάχτυλά του, κατοικούσαν δαιμόνοι και Βελζεβούληδες.


:worshippy:
 
17 June 2006
14,352
φαντάζομαι κάποια από τα παιδιά των ελλήνων μεταναστών του Σικάγο, περιθωριοποιημένα όπως ένιωθαν, πρέπει να πήγαν και να έπεσαν κούτελο με κούτελο με τα blues.
 

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα

Φίλε μου, σ' έχω προλάβει...
Για ολοκλήρωση της εικόνας του Mike Bloomfield και των σπουδαίων φίλων του, προτείνονται τα ακόλουθα:

1. The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper (1969). Διπλό Live που ηχογραφήθηκε το 1968 στο Fillmore West του Σαν Φρανσίσκο και ακολούθησε χρονικά το "Super Session" (καταπληκτική παρουσίαση εδώ). (****1/2)
 

superfly

Moderator
Staff member
21 November 2008
15,183
πετρουπολη
Ρε πως τα φερνει η τυχη...
Περιπου μια βδομαδα πριν αγορασα το Super Session σε βυνιλιο.Το ακουω συνεχεια.Δεν το ειχα ξανακουσει.Τον Bloomfield τον εχω απο τους δισκους του Paul Batterfield.Aλλα αυτος μου ειχε ξεφυγει.Και επρεπε να καλυψω τα κενα...
Και τωρα πεφτω πανω σε παρουσιαση.
Αυτο θα πει επικοινωνιακο θαυμα!

grio τα σεβη μου για την εξαιρετικη παρουσιαση...
 

supersonic

Μέλος Σωματείου
17 June 2006
49,145
further listening....

ElectricFlagFsmall.jpg


51h6rTYqRyL._SS400_.jpg

http://www.avclub.gr/forum/showthread.php/80488-Σοβιετικές-μυστικές-υπηρεσίες

a_highway.jpg
 

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
πάω για Κόλαση ε;

Σώπα, ρε Κώστα, γι' αυτό υπάρχουν οι φίλοι. Εμένα τουλάχιστον δίσκους που δεν έχω ή/και δεν θέλω να αγοράσω, τους ακούω σε φίλους που τους διαθέτουν. Το ίδιο βέβαια κάνουν και αυτοί.

φαντάζομαι κάποια από τα παιδιά των ελλήνων μεταναστών του Σικάγο, περιθωριοποιημένα όπως ένιωθαν, πρέπει να πήγαν και να έπεσαν κούτελο με κούτελο με τα blues.

Επειδή το έχω μελετήσει, είναι όπως τα λες. Τα μπλουζ έδωσαν εκφραστική διέξοδο σε όλους τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους και η αστική τους μορφή, το ηλεκτρικό μπλουζ της πολης, υπηρέτησε ακριβώς αυτή την ανάγκη.
 

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
Ρε πως τα φερνει η τυχη...
Περιπου μια βδομαδα πριν αγορασα το Super Session σε βυνιλιο.Το ακουω συνεχεια.Δεν το ειχα ξανακουσει.Τον Bloomfield τον εχω απο τους δισκους του Paul Batterfield.Aλλα αυτος μου ειχε ξεφυγει.Και επρεπε να καλυψω τα κενα...
Και τωρα πεφτω πανω σε παρουσιαση.
Αυτο θα πει επικοινωνιακο θαυμα!

grio τα σεβη μου για την εξαιρετικη παρουσιαση...
Τυγχάνει να κατέχω, από τα '70ς, το πρωτότυπο αμερικάνικο βινύλιο το οποίο υπερέχει ηχητικά ακόμη και του πρόσφατου γιαπωνέζικου ρεμάστερ.
Ο δίσκος προτείνεται λόγω της καλής εγγραφής και παραγωγής και στους ...audiophiles.

Σε ευχαριστώ.
 

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
The Electric Flag – Another Country

είχε την τιμητική του ...στην 1η εκπομπή

Τρομερό κομμάτι από ένα αγαπημένο γκρουπ. Και αυτό αγορασμένο πρωτότυπο στα '70ς, από το δισκάδικο του Άρη του Μπέλλη.
Σήμερα θα σε ακούσω...
 

grio

Αν. Γενικός Διαχειριστής
Staff member
16 March 2011
4,003
Αθήνα
Re: Απάντηση: Υπέρ-οχη Συνεδρία

Εγω αγορασα σε μιντ κατασταση την επανεκδοση της Speakers Corner...

Είναι το audiophile quality 180g; Πως σου φάνηκε;