1976 μισός αιώνας μετά .. μια σημαντική και εξαιρετικά παραγωγική χρονιά

Blue Oyster Cult - (Don't Fear) The Reaper​

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.

Κυκλοφόρησε το 1976 στο άλμπουμ Agents of Fortune) κρύβει πίσω του μια συναρπαστική ιστορία γεμάτη προσωπικές ανησυχίες, παρεξηγήσεις αλλά και μια τεράστια πορεία στην ροκ κουλτούρα.

Ο κιθαρίστας και συνθέτης του τραγουδιού, Donald "Buck Dharma" Roeser, ήταν μόλις 28 ετών όταν διαγνώστηκε με καρδιακή αρρυθμία. Η ξαφνική συνειδητοποίηση της θνητότητάς του τον έκανε να σκεφτεί τι θα συνέβαινε αν πέθαινε νέος και τι θα απέγινε η σύζυγός του, Sandy.
Το τραγούδι δεν μιλάει για την επιθυμία του θανάτου, αλλά για την αποδοχή του. Ήθελε να εκφράσει την ιδέα ότι η αληθινή αγάπη ξεπερνά το φυσικό σώμα και συνεχίζει να υπάρχει «στην άλλη πλευρά».
Υπήρξε μια παρεξήγηση, σχετικά με την αναφορά στον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα («Romeo and Juliet are together in eternity») που οδήγησε πολλούς στο να πιστέψουν ότι το τραγούδι προωθεί τις ομαδικές αυτοκτονίες ή κάποιο δολοφονικό συμβόλαιο αγάπης.
Ο Roeser σοκαρίστηκε από αυτή την ερμηνεία. Ήθελε απλώς να χρησιμοποιήσει τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα ως το απόλυτο σύμβολο δύο ανθρώπων που η αγάπη τους νίκησε τον θάνατο, παραβλέποντας (όπως παραδέχτηκε αργότερα) το γεγονός ότι στο έργο του Σαίξπηρ οι δύο ήρωες αυτοκτονούν.

Ο διάσημος συγγραφέας τρόμου Stephen King έχει δηλώσει ότι το τραγούδι αυτό ήταν η βασική έμπνευση για το κορυφαίο μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημά του, "The Stand" (Το Κοράκι). Μάλιστα, οι στίχοι του τραγουδιού ανοίγουν το βιβλίο, ενώ το κομμάτι ακούγεται και στους τίτλους αρχής της τηλεοπτικής μεταφοράς του 1994


 
Καλημέρα. Αν εξαιρέσεις το σόλο, το υπόλοιπο είναι κόπια του original
που περιλαμβανόταν στο "Yellow Submarine" του 1969.
Ακούγοντάς τον σε άλλα, (δεν τον ήξερα, από το δικό σου ποστ τον έμαθα)
έχει ενδιαφέροντα ήχο που σου κρατά το ενδιαφέρον. Π.χ. OGWT που βέβαια
δεν είναι από το ίδιο άλμπουμ.
Άσε που κατά κανόνα, έχει μεγάλα σε διάρκεια θέματα που αν μη τι άλλο
σε κάνει να το «ψάχνεις» λίγο περισσότερο. :love:
 
  • Love
Reactions: Nikos F
Στο it's all too much αναφερεσαι?

Δεν ειναι η δυνατη στιγμη του δισκου
 
Στο it's all too much αναφερεσαι?

Δεν ειναι η δυνατη στιγμη του δισκου
Ναι σ' αυτό.
Έτσι είναι, ιδίως αν έχουν προηγηθεί δημιουργίες όπως το "If I Needed Someone"
ή το "I Want to Tell You". «Πατάει» πάνω σε αυτά, αλλά όπως και να το κάνουμε....... είναι BEATLES.
Συγγνώμη για το Off topic
 
Ναι σ' αυτό.
Έτσι είναι, ιδίως αν έχουν προηγηθεί δημιουργίες όπως το "If I Needed Someone"
ή το "I Want to Tell You". «Πατάει» πάνω σε αυτά, αλλά όπως και να το κάνουμε....... είναι BEATLES.
Συγγνώμη για το Off topic
συγνώμη κι όλας δεν ξέρω πως ξεκίνησε η όλη συζήτηση, αλλά στον συγκεκριμένο δίσκο δεν είναι τα ατού ούτε το hurdy gurdy ούτε το it's all too much.
οι δυό πρώτοι δίσκοι του Steve Fish rising αλλά ιδίως το L ήταν χαρακτηριστικοί των τελών των 70ς και για μένα από τα τότε τοτεμ.
Στο L η λεγόμενη διαστημική ψυχεδέλεια είχε πάει σε άλλο επίπεδο.
Τα hurdy gurdy glisando και Lunar musick suite είναι ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί στο είδος.
Τα υπόλοιπα στο δίσκο τα θεωρώ fillers και μόνο γι αυτά τα δυο θα τον αγόραζα, όπως και έκανα τότε.