ευχαριστώ γιά τα καλά λόγια.
Η ουσία της συναυλίας δεν ήταν ούτε το να παίξουμε και να δούμε πως παίζουμε ούτε και να δούμε αν μπορεί να μας βρεί το μικρόβιο. Ήταν γιά ένα σκοπό μόνο: Να ξανακάνουμε γιά άλλη μια φορά, τιμώντας το χαμένο φίλο μας, προσπάθεια να περάσουμε προς τα έξω τη μουσική του και τη μουσική μας.
Τη μουσική που γνώρισε τότε, όπως και σήμερα, λίγη απήχηση. Και δεν υπάρχει δυστυχώς μεγαλύτερο παράπονο γιά μουσικό να παίζεις και να συνθέτεις και να βλέπεις τη μουσική σου να ενθουσιάζει μόνο μια χούφτα ανθρώπους.
Βέβαια αυτούς τους λίγους είναι που θα βρείς και στις τότε συναυλίες και στη χτεσινή.
Και αυτή η έλλειψη της ευρύτερης επιτυχίας και αναγνώρισης ήταν το παράπονο του Γιώργου και δυστυχώς έφυγε μ αυτό. Και αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που οι A PRIORI δεν θέλησαν ποτέ να επανέλθουν μετα το 1990.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να πιάσει το είδος αυτό ποτέ.
Και αυτό ήταν που συζητούσαμε χτες με τη Βάσω Δημητρίου που είναι μεγάλη επαγγελματίας με δυσθεώρητο βιογραφικό και ικανόητες. Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί μουσικοί και επίσης πάρα πολλοί καλοί μουσικοί έξω και η επιβίωση είναι δύσκολη. Και γιά σχήματα που παίζουν τζαζ σχεδόν ουτοπία ή στην καλύτερη μοναχικός πικρός δρόμος. Και μπορώ να διαβεβαιώσω ότι το σχήμα της Βάσως URBAN CLAY στέκεται άνετα δίπλα στα μεγαλύτερα σημερινά σχήματα του είδους στον κόσμο you name it.
Πάντως με τους λίγους ανθρώπους που έτυχε να μιλήσω χτες συζητούσαμε γιά το ότι τους φαινόταν ασύλληπτο ότι η μουσική που παρουσιάστηκε χτες και στα δυό μέρη της περιπλάνησης στο παρελθόν γράφτηκε και παρουσιάστηκε σχεδόν με τις ίδιες ενορχηστρώσεις πριν από 26-34 χρόνια.
Χτες έκλεισε ο κύκλος. Οι A PRIORI δεν μπορούν να υφίστανται χωρίς τον Κωνσταντινίδη, άσχετα αν εκείνος δεν ήταν στο αρχικό πρώτο σχήμα και άσχετα αν την πατρότητα του σχήματος είχε ο Τραγόπουλος. Η φωνή, ο ήχος λείπει. Χτες έγινε μιά προσπάθεια, όχι να καλυφθεί το κενό, αλλά γιά να δείξουμε ότι δεν θα ξεχάσουμε. Για μένα προσωπικά το φορτίο ήταν βαρύ, όπως βαρύ ήταν και τότε που είχαμε μοιρασμένους ρόλους και χτες υπήρχε το επιπλέον άγχος να ακουστούμε αξιοπρεπώς μετά από τόσα χρόνια. Τέλος εποχής πιθανότατα, εκτός ίσως γιά λόγους τεκμηρίωσης και μόνο.
Στις φωτό στα τύμπανα είναι ο Σωτήρης Αναδολής, στο πιάνο ο Ντάνης Τραγόπουλος που τραγούδησε κάτι και για την περίσταση και φυσικά στο ηλεκτρικό και ακουστικό μπάσο ο Δημήτρης Γουμπερίτσης.