Αγάπη για την κλασική μουσική: έμφυτη ή επίκτητη
- Thread starter xamastrok
- Start date
Μεγάλη επιτυχία το σεληνόφως για πρώτο άκουσμα τελικά
απορώ πως έφτασες στο ροκ μετά από όλα αυτά :guitarist:
supersonic
Μέλος Σωματείου
- 17 June 2006
- 49,919
Μεγάλη επιτυχία το σεληνόφως για πρώτο άκουσμα τελικά
απορώ πως έφτασες στο ροκ μετά από όλα αυτά :guitarist:
είχα φτάσει πιό πριν....
Back Door Man
AVClub Enthusiast
Εγώ πάντα έτρεφα μεγάλο σεβασμό για την κλασσική μουσική. Και όντας και εξασκούμενος μουσικός βλέπω το μεγαλείο της καθώς σχεδόν όλα τα τραγούδια έχουν επιρροές από κλασσική μουσική- του Bach κυρίως. Δεν έχω εντρυφίσει ιδιαίτερα ακόμα αν και σίγουρα θα το κάνω κάποια στιγμή. Ξεχωρίζω όμως το Messiah του Hendel, τα lieder του Schubert(και με Diskau και με Ian Bostrich) και την ενάτη του μεγάλου Ludwig Van- ειδικά το δεύτερο και το τελευταίο μερος με τσάκισαν. Γενικά μ αρέσει ενίοτε να ανατρέχω και ν ακούω κλασσική μουσική και σαν πληροφορία αλλά και για χαλάρωση και εναρμόνιση της διάθεσης μου. Πιστεύω ότι είναι μουσική που καλλιεργεί ψυχή και σώμα περισσότερο απ όλες και είναι και εγκεφαλική αλλά βασικά πολύ άμεση. Γι αυτό δεν είναι και για όλους, τουλάχιστον όσον αφορά το συστηματικό άκουσμα της...
Φυσικά χρειάζεται και κάποιο ερέθισμα για να την ακούσεις ή μία ''μουσική διαπαιδαγώγιση'', τα οποία εμένα μου τα έδωσε ο πατέρας μου...
Φυσικά χρειάζεται και κάποιο ερέθισμα για να την ακούσεις ή μία ''μουσική διαπαιδαγώγιση'', τα οποία εμένα μου τα έδωσε ο πατέρας μου...
Μουσική ελληνική κατα κύριο λόγο, Πάριος, Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Αλεξίου, κλπ κλπ...
Μέχρι την εφηβεία δεν θυμάμαι κάτι ιδιαίτερο, μετά άλλαξαν όλα.Κυρίως λόγω κολλητού φίλου, με τον οποίο μυηθήκαμε στην ελληνική ροκ σκηνή(Τρύπες, Βασίλη,Ξυλινα,Σιδηρόπουλο,κλπ κλπ).
Μετά η περίοδος του κλασικού ξένου ροκ ήρθε και έμεινε για πολύ καιρό.
Πάντα όμως με συγκινούσαν οι μελωδίες, πάντα έψαχνα μελωδία στο κομμάτι, αυτο που για μένα λέμε "ταξίδι".....
Τώρα καταλαβαίνω λοιπόν τι ήταν αυτό που με συγκινούσε, όταν άκουγα Mozart για πρώτη φορά, πόσο πολύ με εξίταρε ένα συμφωνικό κομμάτι σε μια ταινία.
Άρχισα να το ψάχνω πριν 2-3 χρόνια και βρήκα την αφορμή απο αυτό εδω το forum να ψάξω όλα τα κομμάτια που κάποτε με άγγιξαν....
Βρήκα εκείνα, αλλά το σημαντικότερο βρήκα πολλά περισσότερα.....
Και αυτό που ανακάλυψα είναι εμένα σαν άτομο, τι με προσδιορίζει μουσικά.
Μέχρι την εφηβεία δεν θυμάμαι κάτι ιδιαίτερο, μετά άλλαξαν όλα.Κυρίως λόγω κολλητού φίλου, με τον οποίο μυηθήκαμε στην ελληνική ροκ σκηνή(Τρύπες, Βασίλη,Ξυλινα,Σιδηρόπουλο,κλπ κλπ).
Μετά η περίοδος του κλασικού ξένου ροκ ήρθε και έμεινε για πολύ καιρό.
Πάντα όμως με συγκινούσαν οι μελωδίες, πάντα έψαχνα μελωδία στο κομμάτι, αυτο που για μένα λέμε "ταξίδι".....
Τώρα καταλαβαίνω λοιπόν τι ήταν αυτό που με συγκινούσε, όταν άκουγα Mozart για πρώτη φορά, πόσο πολύ με εξίταρε ένα συμφωνικό κομμάτι σε μια ταινία.
Άρχισα να το ψάχνω πριν 2-3 χρόνια και βρήκα την αφορμή απο αυτό εδω το forum να ψάξω όλα τα κομμάτια που κάποτε με άγγιξαν....
Βρήκα εκείνα, αλλά το σημαντικότερο βρήκα πολλά περισσότερα.....
Και αυτό που ανακάλυψα είναι εμένα σαν άτομο, τι με προσδιορίζει μουσικά.
Κι εμένα με στείλανε οι γονείς μους για πιάνο, αλλά δεν ήμουν και πολύ καλός. Παρότι είχα αρκετά καλό αυτί δεν είχα όρεξη να μελετώ. Το κράτησα αρκετό καιρό και μτάνιωσα που τα παράτησα στην β' Αρμονιά, θα μπορούσα τουλάχιστον να πάρω πτυχίο για αυτό.
Όμως την κλασική μουσική δεν την έμαθα στο ωδείο, αλλά στο γυμνάσιο. Για δυόμιση χρόνια ο καθηγητής της μουσικής μας έβαζε και ακούγαμε μουσική μας εξηγούσε και δυο πράγματα, συζητάγαμε και λίγο. Και μια φορά στο τρίμηνο μας έλεγε ποια σελίδα να διαβάσουμε από το βιβλίο για να μας βάλει το τυπικό διαγώνισμα. Το πρώτο που ακούσαμε ήταν τα Κάρμινα Μπουράνα του Ορφ. Στο τέλος του ταξιδιού είχαμε ακούσει από γρηγοριανό μέλος μέχρι Berio. Συμπαραστάτες σε αυτό το ταξίδι, ο τελευταίος δάσκαλός μου στο πιάνο που με εισήγαγε στον Μπάρτοκ (κι επιτέλους είχα κάτι που με έκανε να μελετήσω πέρα από τον Μότσαρτ) και η "Λέσχη του Δίσκου".
Όμως την κλασική μουσική δεν την έμαθα στο ωδείο, αλλά στο γυμνάσιο. Για δυόμιση χρόνια ο καθηγητής της μουσικής μας έβαζε και ακούγαμε μουσική μας εξηγούσε και δυο πράγματα, συζητάγαμε και λίγο. Και μια φορά στο τρίμηνο μας έλεγε ποια σελίδα να διαβάσουμε από το βιβλίο για να μας βάλει το τυπικό διαγώνισμα. Το πρώτο που ακούσαμε ήταν τα Κάρμινα Μπουράνα του Ορφ. Στο τέλος του ταξιδιού είχαμε ακούσει από γρηγοριανό μέλος μέχρι Berio. Συμπαραστάτες σε αυτό το ταξίδι, ο τελευταίος δάσκαλός μου στο πιάνο που με εισήγαγε στον Μπάρτοκ (κι επιτέλους είχα κάτι που με έκανε να μελετήσω πέρα από τον Μότσαρτ) και η "Λέσχη του Δίσκου".
Φίλε, τα 20 χρόνια καταφθάνουν...... μου αρέσει να φαντάζομαι μία αντίστοιχη συζήτηση των παιδιών μας, είκοσι (ας πούμε) χρόνια μετά :
... -εμένα ο πατέρας μου ήταν ένας παράξενος που όλο μάλωνε με την μάνα μου, γιατί χάλαγε όλα τα λεφτά σε δίσκους ...
...- α, εμένα όλη την μέρα ακούγονταν στο σπίτι κάποιοι Μάλερ, Σούμπερτ, κλπ. Μας τάσπαγε ο τύπος ...
...- που να δεις τον δικό μου τον δικηγόρο που άκουγε γιαπωνέζικα πριόνια ....
Δημοκηδής
Μέλος Σωματείου
- 23 June 2006
- 10,556
Διονύσιε, είδα στα πεταχτά το νήμα, στην διάρκεια του διαλλείμματος για μεσημεριανό και σκέφτηκα ακριβώς αυτό το πράγμα ...
Καταφτάνουν ....
Χαίρομαι που και τα τρία παιδιά μου, κάτι πήραν από τα ακούσματα μου ... τράβηξαν βέβαια και στους δικούς τους μουσικούς (ως ακροατές, καθώς παρότι έκαναν και τα τρία για λίγα χρόνια πιάνο, το παράτησαν) δρόμους ...
Καταφτάνουν ....
Χαίρομαι που και τα τρία παιδιά μου, κάτι πήραν από τα ακούσματα μου ... τράβηξαν βέβαια και στους δικούς τους μουσικούς (ως ακροατές, καθώς παρότι έκαναν και τα τρία για λίγα χρόνια πιάνο, το παράτησαν) δρόμους ...
