Αντίο δολοφονικό κουνέλι ...

Δημοκηδής

Μέλος Σωματείου
23 June 2006
10,484
Ευφυέστατος, πνευματώδης, πολυσύνθετος, με μια υπερχειλίζουσα φυσική ευγένεια ... ήταν τιμή μου που σε γνώρισα ... καλό σου ταξίδι ...

Τα λόγια πολύ φτωχά για να σε περιγράψουν ... ίσως να το κάνει η μουσική :

https://www.youtube.com/watch?v=b06bvsrtkfY
 
  • Sad
Reactions: grio
https://www.youtube.com/watch?v=hvvGM3QhtOg

I've gone down the river of sadness
I've gone down the river of pain
in the dark, under the wires.
I hear them call my name

I gave you the key to the highway
and the key to my motel door
and I'm tired of leaving and leaving
so, I won't come back no more

Oh, my dark-eyed friend
I'm recalling you again
soft voices that speak nothing
speak nothing to the end

Oh, Mother of Earth
the blind they call
but, yet stay behind the wall
their sadness grows like weeds
upon my thighs and knees

Oh, Mother of Earth
the wind is hot
I tried my best, but I could not
and my eyes fade from me
in this open country


Σκατα....
 
Βρε παιδιά, ελπίζω να μη μιλάτε γι'αυτόν που νομίζω...
Αν ναι, γμτ, πολύ νωρίς...πάρα πολύ νωρίς...
 
Πότε πέρασαν 8 χρόνια !!!! Φίλε μου λείπεις αλλά τι να γίνει……..
 
Caerbannog ( το nick του, όσο έγραφε στο κλαμπ (ή μάλλον όχι, αρχικά έγραφε και ως ΝΕΟΣ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ) ) είναι το δολοφονικό κουνέλι των Μόντυ Πάιθονς ... εξ ου και το τίτλος του αποχαιρετιστηρίου μηνύματος προ 8τιας ....

Επίσης, στο #9 παραπάνω, είχε δοθεί το λινκ της εκτός κλαμπ ταυτότητος του ... ο Ευθύμης ήταν ο πλέον φωτισμένος κομμουνιστής που είχα γνωρίσει ... στην πραγματικότητα ήταν κάποια έτη φωτός μπροστά και πάνω από την ελληνική ΚΚΕ πραγματικότητα, πλην είχε μέσα του κάποια ρομαντική αίσθηση χρέους προς το κόμμα, το οποίο υπηρέτησε με ουσιαστικό τρόπο από διάφορες θέσεις ευθύνης ... τι να κάνουμε, κανείς δεν είναι τέλειος, παρότι ο Ευθύμης πλησίαζε πολύ στην πνευματική τελειότητα ...
 
Last edited:
Για μένα πάλι, ήταν ο Θυμιος, ο παιδικός μου φίλος. Τι να πρωτοθυμηθώ, τις ατέλειωτες ώρες συζητήσεων σχεδόν για τα πάντα: μουσική, αθλητισμό, αυτοκίνητα, φωτογραφία, λογοτεχνία, πολιτική, τις συναυλίες που είχαμε πάει μαζί, τις εκθέσεις ήχου και εικόνας, τα πάρτυ (σε μερικά έκανε και τον dj), τους αγώνες μπάσκετ που παίζαμε κάθε απόγευμα στο προαύλιο του σχολείου μας, τις διακοπές σε κάμπινγκ από την εποχή που είμασταν ακόμα φοιτητές, ακόμα και το avclub αυτός μου το έμαθε.
Ο συνδυασμός ήθους και γνώσεων (σε πάρα πολλά και διαφορετικά αντικείμενα) είναι κάτι που δεν έχω συναντήσει ξανά σε κάποιον άλλον άνθρωπο στην ζωή μου. Ξέχασα φυσικά να αναφέρω την ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που είχε, καθώς και την υψηλή ευφυΐα του.
 
Last edited: