Ο δικός μου Παβαρότι βρίσκεται στις ηχογραφήσεις του τις δεκαετίες του '70 και του '80 σε όπερες του Πουτσίνι και του Βέρντι. Η φωνή του εκείνη την περίοδο ήταν ότι καλύτερο έχω να θυμάμαι από λυρικό τενόρο ιταλικού ρεπερτορίου.
Επίσης θα τον θυμάμαι για την ηδονιστική ακτινοβολία που εξέπεμπε, το χαμόγελο του, την αγάπη του για τη ζωή. Η 'ποπ' του περίοδος, τρεις τενόροι, 'fusion' ντουέτα κλπ, δεν με άγγιξε, αλλά δεν του προσάπτω τίποτε. Εξ' άλλου, η όπερα πάντα διαθέτει στον πυρήνα της μεταξύ άλλων, μια ελαφρότητα και ένα ποπ στοιχείο. Το μόνο για το οποίο λυπάμαι είναι που δεν προστάτευσε τον εαυτό του τα τελευταία χρόνια και τον περιέφερε σε συναυλίες - γκλαμουράτα γκαλά - όπου η φωνή του δεν 'τράβαγε' πια με τίποτε και εξετίθετο με ένα μικρόφωνο στο χέρι και την ανησυχία και θλίψη στο βλέμμα.
Επίσης θα τον θυμάμαι για την ηδονιστική ακτινοβολία που εξέπεμπε, το χαμόγελο του, την αγάπη του για τη ζωή. Η 'ποπ' του περίοδος, τρεις τενόροι, 'fusion' ντουέτα κλπ, δεν με άγγιξε, αλλά δεν του προσάπτω τίποτε. Εξ' άλλου, η όπερα πάντα διαθέτει στον πυρήνα της μεταξύ άλλων, μια ελαφρότητα και ένα ποπ στοιχείο. Το μόνο για το οποίο λυπάμαι είναι που δεν προστάτευσε τον εαυτό του τα τελευταία χρόνια και τον περιέφερε σε συναυλίες - γκλαμουράτα γκαλά - όπου η φωνή του δεν 'τράβαγε' πια με τίποτε και εξετίθετο με ένα μικρόφωνο στο χέρι και την ανησυχία και θλίψη στο βλέμμα.