Αυτό το παραμύθι της αντιδημοκρατικότητας στην Κούβα με τον "δικτάτορα" Κάστρο βλέπω καλά κρατεί..
Καταρχάς ο Κάστρο δεν ήταν ποτέ δικτάτορας με την έννοια του όρου του παίρνω την εξουσία με το έτσι θέλω με την στρατιωτική μου ισχύ, και κάνω ότι γουστάρω στον λαό της χωρας μου, όπως ήταν π.χ. Ο Φράνκο, ο Πινοσέτ, ο Μουσολίνι, ο Παπαδόπουλος, και ο πρώην δικτάτορας της Κούβας Μπατίστα. Οποιαδήποτε προσομοίωση με αυτούς είναι εντελώς άκυρη! Ο Κάστρο ήταν ένας ηγέτης που ηγήθηκε ενός ολόκληρου λαού σε μια επανάσταση ενάντια σε μια πραγματική δικτατορία του καθεστώτος του στρατηγού Μπατίστα και στη αμερικάνικη ιμπεριαλιστική κυριαρχία, και που έκτοτε μετά την απελευθέρωση της έγινε ο de facto ηγέτης της χώρας, χωρίς όμως ποτέ να έχει τον απόλυτο έλεγχο στην δοιήκηση της, η οποία φυσικά πρόεκυπτε μέσα από τα όργανα του κομμουνιστικού κόμματος της χώρας και μέσα και από δημοκρατικές διαδικασίες. Και μην ξεχνάμε επίσης πως όλα αυτά τα χρόνια της εξουσίας του, ποτέ δεν έχασε την στήριξη του λαού του στο σύνολο του.
Επίσης να ξεκαθαρίσουμε πως πραγματική δημο-κρατία (Κυριαχία του λαού) έτσι όπως ορίστηκε από τους αρχαίους Έλληνες, δεν υπάρχει πουθενά σε καμία σύγχρονη κοινωνία, είτε αναφερόμαστε σε καπιταλιστικά κοινοβουλευτικά συστήματά, είτε σε σοσιαλιστικά καθεστώτα σαν το κουβανικό. Το γεγονός πως γίνονται εκλογές δεν σημαίνει αυτομάτως πως υπάρχει και δημοκρατία. Αυτό που μας σερβίρουν ως δημοκρατία στις καπιταλιστικές κοινωνίες δεν είναι τίποτα άλλο από μια ελεγχόμενη από τους μηχανισμούς του κεφαλαίου και τα ΜΜΕ εναλλαγή εξουσίας προσώπων. Απλά αναρωτηθείτε αν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι εφαρμόζεται επι ίσοις όροις και με την ίδια προβολή θέσεων, ξεχωριστά για τον καθένα από εμάς πολίτη προς τον καθένα άλλο πολίτη, και θα καταλάβετε αμέσως για τι είδους δημοκρατία μιλάμε.
Τώρα όσο αφορά την Κούβα του Κάστρο, φυσικά και εκεί λαμβάνουν χώρα εκλογές στις οποίες ο καθε πολίτης έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, αλλά μέσω ενός εντελως διαφορετικού συστήματος που ονομάζεται Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός. Μια επινόηση του Λένιν, το οποίο εφαρμοζόταν και στα περισσότερα άλλα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού και σύμφωνα με τον Λένιν ήταν το μόνο σύστημα που μπορούσε να φέρει τον λαό στην εξουσία και συνεπώς την πραγματική δημοκρατία.
Προσωπικά διαφωνώ με τον Λένιν και θεωρώ πως και αυτό είναι ένα σύστημα που εξυπηρετεί την ελεγχόμενη μετάβαση εξουσίας, όχι από τους κεφαλαιοκράτες όπως στον καπιταλισμό, αλλά από συγκεκριμένα πρόσωπα ισχύος. Όμως σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ λιγότερο δημοκρατικό από αυτή την παρωδεία "δημοκρατίας" που έχουμε στον καπιταλισμό της Δύσης. Τώρα σχετικά με τα θέματα ελευθερίας στην Κούβα, αν κάτσει κάνεις και αναλύσει υπό τι ασφυκτικές συνθήκες επιρροής των ΗΠΑ, εξωτερικά και εσωτερικά, επιβίωνε αυτό το καθεστώς, και δει την μικρή με περιορισμένες πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες Κούβα, υπό το πρίσμα των γενικότερερων συνθηκών ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επικρατούν στην ευρύτερη περιοχή της κεντρικής και λατινικής Αμερικής, θα αντιληφθεί γιατί ήταν επιβαλλόμενη η απαγόρευση εξόδου από την χώρα και θα διαπίστωσει πως η ποιότητα ζωής, οι ελευθερίες και τα επιτεύγματα του κουβανικού λαού στο σύνολό του ήταν και πολύ υψηλά για τα δεδομένα της γενικότερης κατάστασης. Μην κάνετε συγκρίσεις με την Ευρώπη και την υπερδύναμη ΗΠΑ γιατί είναι εντελώς άδικο!
Θα μπορούσα να γράψω και πολλά ακόμα για το θέμα, αλλά δυστυχως είμαι σε επαγγελματικό ταξίδι και γράφω από ένα iPad. Αν θέλετε ρίξτε μια μάτια στο άρθρο του Ριζοσπάστη σχετικά με την δημοκρατία την Κούβα, έτσι για να μην βλέπετε μόνο την πλευρά της Athens voice και των λοιπών φυλλάδων των Ελλήνων μεγαλοεκδοτών.
http://www.rizospastis.gr/story.do?id=1774031
....
